Lieve Sanne,

Bedankt voor je SMS-je van daarnet en alvast welterusten. Als ik dit verhaal straks afgetikt heb, kruip ik ook onder de wol. Van een bed in de jeugdherberg van Genua. Waar ze geen kookgelegenheid hebben maar wel een magnetron. Hoe Italiaans is dat?

t Was nog vroeg vanochtend en ik hoop dat je nog goed hebt kunnen slapen nadat ik om 4 uur de wekker uitdrukte. Zo snel wie redelijkerwijs möglich. Ik ben alsnog mn handdoek vergeten in te pakken trouwens. Domdom. Rest heb ik wel bij me, niet dat het veel is: gemiddeld van alles 4.

Ik vertrok om 10 over 5 en dat was maar goed ook, want de tramhalte van lijn 11 bij de Groot Hertoginnelaan was buiten dienst. Met de vrolijke rolkoffer liep ik helemaal door totaan de Waldeck Pyrmontkade en gelukkig ging ie daar alsnog op tijd. Al lopende had ik namelijk bedacht dat ik mijn vliegtuig zou missen als ik tussen thuis en het vliegveld Eindhoven tijdens een van de drie reisetappes (tram-trein-bus) meer dan 5 minuten vertraging zou oplopen – dat ik dan mijn vlucht zou missen. Duim-duim, maar daar kwam de tram. Op tijd. En de trein vervolgs ook en de bus ook. Ik was zelf zo erg op tijd, dat ik op het vliegveld de hele rij mocht overslaan omdat ze met de laatste incheckers van Pisa bezig waren. Heel goed van ze, en gelijk door naar het instappen, zie plaatje hieronder:

PHOTOLOGIX_Eindhoven_Welschap

Boarding in Eindhoven

Weinig bijzonderheden tussen Eindhoven en Pisa. Bij het opstijgen mooi uitzicht op knooppunten Batadorp (A58 / A2) en Ekkersweijer (A2 / A50, zie voor beiden hiero). Daarna las ik verder in het boek Asfaltreizen van Tijs van den Boomen. Erg gave observaties. Vooral mooi waren de cultuureigenschappen die hij deed tijdens een reis langs de E3, de oude Europese doorgangsroute van Finland totaan Portugal.

Knap hoe hij op basis van zo’n smal stukje land (namelijk die snelweg en belendende faciliteitsinrichtingen) zulke rake conclusies weet te trekken over de volksaard ter plaatse. Over Finland zum Beispiel: “… zeven mannen. Zwijgend scheppen ze op, zwijgend eten ze, zwijgend rekenen ze af. Pas als ze in de drie geparkeerde auto’s stappen, zie je wie bij wie hoort.” Over Zweden: “…zomerhuisjes. Faluröd heet deze kleur, naar de ijzermijnen van de stad Falun. De kleur is niet wettelijk verplicht: de Zweedse hang naar uniformering zit diep.” Over Legoland in Denemarken: “Maar waarom afslaan als heel Denemarken afkomstig lijkt uit een speelgoeddoos? De heuvels en pluizige boompjes komen van Faller, de hoogspanningsmasten en lantaarnpalen van Meccano, de huisjes en rotondes van Lego en het geheel is in elkaar gezet met computersimulatiespel SimCity.” Over Duitsland: “…onttrekken de woonwijken aan het zicht. Duitsers houden van barrières. In buitenwijken kun je ook niet zomaar naar de voordeur lopen, je moet eerst aanbellen bij het tuinhek.” Over Nederlanders: “Nederland laat zich lezen als een open boek: de Duitse geluidsschermen en bosschages zijn verdwenen zodat je vrij zicht hebt op kassen, bedrijfsdozen, akkers, heide. Het cliché wil dat Nederlanders hun gordijnen altijd open laten, de snelweg gehoorzaamd aan dit beeld.” Nouja, en zoverder tot aan Lissabon. Ik zal het boek veilig mee terug naar huis nemen, zodat je het bij interesse zelf kunt nalezen.

Goed, aldus geraakten we boven de Alpen. Bijzonder mooi uitzicht aldaar. Aan alle kanten een gesloten wolkendek waar letterlijk topjes van ijsbergen doorheen staken. Met alleen in het midden zicht op de dalen. Ik dacht dat eenzame wolkenloze gebied te herkennen als de tandem Thunersee/Brienzersee (blijkt bij nader inspectie het Vierwoudstrekenmeer te zijn). En verderop vermoedelijk de bergtoppen van de Mont Blanc (want de hoogste) en de Matterhorn (want de herkenbaarste). Kijk maar of t jou ook lukt:

PHOTOLOGIX_Alps2

Zwitseriese Alpen

Zoals je ziet had ik trouwens een mooi plekje overwing: bij de nooduitgang dus lekker ruim. Met enige korting op het zicht helaas.

Aanvlucht op Pisa was mooi. De haven van Livorno met bijbehorend mediterraan licht deed me denken aan het portret dat Andreas Gursky van de haven van Salerno maakte. Dat beeld staat sowieso diep in mn geheugen gegrift als een mooie combinatie van geometrie, kleur, ritme, detail en werking van het licht – edoch zulks terzijde.

Slechts Italiaanse hashhonden en korte treinrit scheidden mij van Pisa. Daarover geen zorgen. Wel over de schijnbare doelloosheid waarmee ik was aangekomen. Voor een interview dat weliswaar verschoven was maar vooralsnog met onbekende vervangend tijdstip. En om bij iemand te gaan couchsurfen van wie ik na een korte uitnodiging niets meer had teruggehoord. Zonder mensen te interviewen, zoals een heel jaar het geval was tijdens Us Europeans. En met een wat ruimer budget, maar nu ook weer niet van een omvang die uitnodigt tot uitgebreid consumeren.

Een en ander nodigde uit tot algemene reflectie over de onzekerheid waar ik mij de afgelopen maanden heb gewaad. Heel leuk hoor allemaal, met veel opstekers en nieuwe mijlpalen. Maar wat het voor de lange termijn betekent is onduidelijk. Met een geschikte opdracht kan een compleet jaarinkomen veiliggesteld worden. In brokjes van 500 euro kan het ook vrolijk binnendruppelen, maar dat moet dan ook wel eens per drie dagen gebeuren. De realiteit zal in het midden liggen, en alles komt ook echt wel goed. Maar het even zonder richtpunt rondlopen in een vreemde stad – dat is niet ik waar ik gewend aan ben. Doorgaans heb ik de piccalilly al over de frieten geschonken alvorens laatstgenoemende goed en wel ontschild zijn, zogezegd. Maar nu even niet.

Wat te doen… Gmail checken op mn telefoon. 12u en nog geen mail. Da’s gek, meestal zijn het er tegen die tijd al 15 of 20. Zou mn data-abo t wel doen? En had ik eerder soms ook al Italiaanse SMS-jes gemist? En voor vertrek had ik me nog zo verkneukeld over het feit dat ik voorafgaand aan een klein-weekje weg niet met afronden maar met aanstichten was beziggeweest. En hoe dat eigenlijk veel logischer was dan afronden en ook nog eens op een opportunistische manier anticyclisch…

Uiteindelijk wandelde ik binnen bij een bakker die focaccia’s per ons verkocht. Hetgeen ik buitmaakte, consumeerde ik voor de toegang van de Universiteit voor Wiskunde. Ik vroeg me af wat voor wiskundigen hier rondliepen dat ze niet eens een rechte toren konden bouwen, bedacht me daarna dat dat meer natuurkunde was dan wiskunde, maar dat je toch ook weer wiskunde B nodig had om ueberhaupt natuurkunde in je pakket te mogen hebben. Wat ik overigens niet had.

Ik had me voorgenomen niet bewust naar De Toren op zoek te gaan, maar toen ik vanaf een zeker punt een kilometer of twee quasi-rechtdoor liep, kwam ik alsnog aan diens voet te staan. De conclusie was duidelijk: inderdaad scheef. En nog krom ook, want het topje staat rechter dan de rest. Zie hier:

PHOTOLOGIX_Hitlergroet

Scheef ende krom

Interessant wat zo’n scheve toren met mensen doen. Alsof je een postzegelverzamelaar een misdruk voorhoudt. Dan gaat ie ook een beetje krioelen. Toeristen bij de Toren van Pizza doen dat ook. Leunen, stompen, hangen. En ze worden er allemaal in even aandoenlijke mate blij van. “Kijk eens wat voor unieks ik gedaan heb dat naast mij nog 100 andere mensen tegelijkertijd aan het doen zijn?!” Enfin, wellicht speelde de onverkozen onzekerheid over het ter plaatse af te werken programma mij parten.

Ik had hoe dan ook bij aankomst op Pisa Centrale al een vervolgkaartje naar Genua gekocht. Vertrektijd 15u. Dat schepte in elk geval al enig kader in het luchtledige. Iets om op te richten. Bij gebrek aan iets anders. Na twee uur rondgewandeld te hebben, bestelde ik in een cafe tegenover nog eens een andere faculteit – elitair dorp, dat Pizza – een cappuccino. Met een beetje fantasie was het nog ochtend en dan mag dat in Italië. Mooi hoe iedereen ‘cappuccino’ hier ook correct weet neder te schrijven. Ging dat in Nederland ook maar zo. Maja, je kunt er veel verkeerd aan schrijven natuurlijk. Vooral Zoveel c’s en zoveel p’s. Net als mozzarella met z-en en l-en. Of nog moeilijker maar ook best zeldzaam en dat scheelt: paraLLeLLogram. En heeft Cappuccino eigenlijk iets met Kapucijners te maken? Even opzoeken. Hm vaag verhaal, iets met Wenen maar toch Italiaans. En inderdaad met Kapucijners.

Terwijl ik daar rustig aan mn kopje zat te lurken en de Asfaltreizen uitlas, veranderde de nochtans kleine ruimte spoorslags in een studentikoos kruipdoor-sluipdoor van koffieliefhebbers. Heel gezellig hoor, daar niet van. En mooie kopjes schonken ze vol ook. Met chocoladesaus nog aan toe!

PHOTOLOGIX_Cappuccino

Lunchkoffie in Pisa

Bij het onvermijdelijke terugkijken op de cameramonitor, miste ik direct de analoge ervaring van in de Oekraïne. Gewoon click and go, en altijd een heerlijke scherptewegloop. Kom daar maar ns om met n EOS5D. Zoals je ziet hierboven. En foto’s van de Oekraïne, daar vind je er hier nog eens een paar in memoriam van terug enzo: http://www.photologix.nl/ukraine.

Bueno, om een lang verhaal de spuigaten niet uit te laten lopen: zo tegen drieën kuierde ik tasvoor en tasachter terug naar het station om de trein naar Genua te grijpen. Met nog altijd ongewisse vooruitzichten. Zodra ik in de trein een stokbrood belegd en verorberd had, zou ik eens bellen met de manager van meneer Grillo om te kijken of koeien nog hazen kunnen vangen.

Ging goed, met als gevolg dat ik morgen onverwachts naar Milaan ga afreizen. Eerst om een persconferentie bij te wonen, vervolgens om het interview asdaar af te nemen. Mooi. Ik ben dus in elk geval niet helemaal voor niks tot onder de Alpen afgezakt. (Het is hier niet eens warm trouwens!) Nu de slaapplek nog. En weet je wat, daarover ga ik morgen pas schrijven. Net als over waarom Italië eigenlijk heel veel op Zweden, België, Roemenië, Frankrijk, Oost-Duitsland en Portugal lijkt.

In ieder geval is de dag goed afgelopen en is dit vanavond mijn uitzicht:

PHOTOLOGIX_genova1

Genua bij vallende avond

Welltorustee, een kus voor de kleine Las en tot morgen meer schrijvens, xxx

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, Op reis (of: ~ geweest) en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Lieve Sanne,

  1. Sanne zegt:

    Hallo liefste,

    Wat een leuke verrassing (met 2 r-en en 2 s-en)! Ik zie het nu pas.. Mooie foto’s heb je nu al gemaakt! Ik ben benieuwd naar de rest, naar het interview en heb zin om je morgen weer te zien! Geniet nog maar lekker van daar te zijn!

    Kus van mij en eentje van Lasse:

    X – x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s