Giro d’Italia #2

Italië is een van de weinige landen waar ik me schaam dat ik de lokale taal niet spreek. Zo moeilijk ziet ie er niet uit, en begrijpen gaat ook best. Maar zeggen dat je Bruno heet, gevolgd door piacere en dan dat je geen Italiaans spreekt… Ca marche pas quoi. Flarden Spaans en Roemeens te over, Latijn desnoods maarja – wat moet je er mee. La revedere, wat in het Roemeens ‘tot ziens’ betekent… In Italie trekken ze er een scheef hoofd bij.

Mag ik als excuus aandragen dat ik in de afgelopen 15 jaar slechts 6x eerder in Italie was? Venetie 1995, Venetie 2005, Rome en Florence 2006, Rome Napels Palermo Catania Taranto Brindisi Venetië Padua Verona en Bolzano 2008, verspreid over 3 etappes. Plus in 2011 dus Pisa Genua en Milaan. Belangrijkste ontbrekers tot dusverre: Bologna en Turijn. Die komen een volgende keer aan de beurt.

Milaan vandaag was aldus een primeur. Ik kwam er om 13h aan, na een twee uur durende treinreis vanaf Genua Principe. Die weer vooraf ging door een half uur koud ge-ijsbeer rondom een koud station aan wie de sneeuw nader stond dan de zonneschijn, en het bovendien waaide alsof ik een ons woog. Mediterraan ammehoela. De rest van het jaar, maar vandaag niet. Ik was maar wat blij toen de trein het station binnenreed en een einde maakte aan mijn verkrampte rillingen wegens te dun gekleed.

Al reizende kreeg ik te maken met wisselend gezelschap. Meest noemenswaardig onder hen was een Italiaans ruikende heer van rond de 40 en een Canadees reisduo dat onverstaanbaar Frans afwisselde met Amerikaans Engels. Ze waren op Eurail, de Noordamerikaanse versie van interrail. Vandaag reisden ze van Nice naar Venetië. Twee overstappen en een goede acht uur werk. En nog heel wat kilometers voor de boeg, want van daar zouden ze per boot naar Griekenland reizen, dan noordwaarts om een vriend in Polen te bezoeken. Waar het allemaal eindigen moest, heb ik niet gevraagd. Het leek me een vermoeiende reis te gaan worden met grote afstanden tussen grote steden.

Oja, leuk dingetje. Treinkaartjes zijn hier nog allemaal op het formaat ex-matrixprinter, dus zo breed als n A4-tje en 15 cm hoog. Wel op net papier verder hoor. En ook als je een reservering hebt voor een strikte trein met precieze dag/tijd en bijbehorende stoel – in elk mogelijk geval moet je m stempelen. Zoniet, dan ben je in gebreke met alle navenante sancties van dien. Tot zover weinig bijzonders – in Frankrijk gelden ongeveer dezelfde regels. Alleen is het daar moeilijk om de stempelautomaat over het hoofd te zien en moet je ze in Italië zelf goed opzoeken. En omdat met zo’n stempel alles op je kaartje staat wat ooit maar relevant kan zijn, kan een conducteur het af met een gaatjestang. Heerlijk ouderwets. Kaartje – knip – gaatje erin. Als alles in Italie zo simpel was, zou het er een stuk beter gaan. Het zou een mooie mix opleveren van noordelijke efficientie met de zuidelijke omgangsvormen en dito weersomstandigheden. Behalve vandaag dan, qua dat laatste.

Goed, waarde lezer. Mocht U uit bovenstaande aflezen dat ik inmiddels al drie keer in Milaan ben aangekomen, dan zet ik dit graag even recht. Ik doe er gewoon tekstueel heel lang over om ter zake te komen. Alsof het een roman is. Of een rondje hardlopen. Als je de allerkortste route neemt, ben je precies thuisgebleven. Het leven is een grote omweg.

Milaan dus. Het Centraal Station is gigantisch, zowel kwalitatief als kwantitatief. In 1941 gebouwd, en dat zal weinigen verbazen. Ze konden er wat van in die tijd, die Italianen. Lopend uit het station verwierf ik mijzelf een uitzicht op een regenachtige en Belgisch aandoende versie van de Berlijnse Karl Marx Allee. Breed, pompeus doch strak, maar een kleurtechnisch lapjeskat in plaats van de systematisch-symmetrische eenheidsworst van de Duitse evenknie.

Tijd voor een kopjen-koffie, volgend op het uitgebreide ontbijt dat ik in de trein had samengesteld op basis van een eerder supermarktbezoek. Het was me er trouwens rondom de koffie ook nog aan gelegen wat nettere kleding op de kop te tikken. Je weet het nooit met Italianen, ze kunnen zowat je gedachten lezen aan de kleren die je aan hebt. En in mijn geval was dat vandaag een soort avonturiersbroek en een geblokt overhemd. En meneer Beppe Grillo mag wel onconventionele ideeen hebben, het blijft een Italiaan die je gepoetstheid van je schoenen eerder in de smiezen heeft dan die van je tanden.

De missie slaagde niet. Ik paste wat truien in een winkel waarvan ik niet zeker wist of die voor consumenten of distributeuren bestemd was. Er zaten leuk gemotiefde exemplaren bij, maar allemaal een veel te ruime uitsnede van de borstomtrek, gecombineerd met te korte mouwen en incongruentie met de reeds verkozen outfit. Helase Pindakase, dan maar zo.

Na de koffie slenterde ik terug naar het Centraal Station. In de daar gevestigde boekhandel zou Beppe Grillo een nader te definieren politiek getinte bijeenkomst bijwonen. Volgens zijn agent zou hij aansluitend een uurtje de tijd hebben om zich aan mijn vragen te onderwerpen. Bueno. Het was al aardig druk toen ik een half uur van te voren de zaal betrad. Zo’n 50 mensen zaten al klaar voor de sessie en binnen 20 minuten waren we met z’n 300-en. Aan fotografen geen gebrek, en bij binnenkomst van Beppe vlogen die op hem af gelijk sprinkhanen op een willekeurige aanstaande graanoogst. Zou het toeval zijn dat de benaming van dat type fotografen een Italiaans woord is?

PHOTOLOGIX_BepeGrillo_Press

Beppe Grillo vs paparazzi

Goed, die hele bijeenkomst ga ik hier niet uittellen, want zo lang als het nu duurt is ook genoeg.

Een uur en drie kwartier na aanvang van het gebeuren – alles natuurlijk in het Italiaans maar met dank aan fijne intonatie en gesticulatie toch redelijk te volgen – verlieten manager Filippo samen met – vermoedelijk – zijn vrouw, Beppe en ikzelf via een zijdeur het gebeuren. De dienstlift leidde ons naar de begane grond en van daar naar de taxi en het hotel van Beppe. In de lobby installeerden wij ons voor het interview waarover ik lekker nog niks zeg zolang ik het niet heb uitgeschreven.

En inmiddels zit ik in de terugtrein. Tevreden dankzij een interessant gesprek plus sneeuw buiten en warm binnen. Minus een half uur vertraging, maar wat doe je eraan. Er klinkt zonder pauze een zachte sirene met een zwaailichtfrequentie. Worden we gebrainwashed door Berlusconi? Er gebeuren raardere dingen in Italië.

Morgen meer…

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s