Rondje horizonprojecten

horizonvergelijk

Reflecties uitgetekend

Et voila, hier is deel twee van de vergelijking tussen NEW HORIZONS en aanverwante kunstprojecten. Bovenaan in de vergelijking staat Seascapes van Hiroshi Sugimoto. Zowel op onderwerp als op thema zijn de gelijkenissen evident. Het gebruik van de horizon als symbool voor eenheid en de daaruit als automatisch voortvloeiende gelijkwaardigheid. tussen water en lucht. 50/50.

Het terugkijken naar het oerkarakter van de horizon als het eerste universele uitzicht van de mens resulteert binnen Seascapes in een keuze voor zwart-wit en nadrukkelijk ambachtelijke fotografie. Ook de realiteit van het heden vervaagt in Seascapes door de extreem lange sluitertijden. Sprookjesachtige uitzichten, maar zou je met eigen ogen op het zelfde moment op dezelfde plek hebben gestaan – dan had dat hoogstwaarschijnlijk een andere indruk opgeleverd.

Die punten zou ik niet opnoemen als niet juist daar belangrijke verschillen met NEW HORIZONS voor het oprapen liggen. Onze horizon gaat over het samengebalde nu, waarin verleden en toekomst samen besloten liggen. Dat is een kleurrijk geheel, dat zo mooi is dat je het niet anders wilt vastleggen dan je het zelf met eigen ogen zou zien. Elke keer opnieuw, dezelfde plek.

Komen we sofort aan bij When I open my eyes, dat gelijkenis vertoont met de allerallereerste ingeving die tot NEW HORIZONS leidde. Allerallereerste, want zelfs in de eerste opgeschreven vorm (augustus 2011) was de willekeur van het af en toe fotograferen al genadeloos uitgefaseerd. Wegens: te willekeurig times te bewerkelijk times technisch en conceptueel te weinig vernieuwend equals niet doen. Dat ik weinig heb met het IJsselmeer en des te meer met de Noordzee legt de twee nog wat verder uit elkaar. Meren vind ik leuk en aardig, en de beelden vertonen op het oog ontegenzeggelijk gelijkenis. Maar een meer is geen zee, olee, olee. En de achterliggende hoe en waarom verschillen sinds zowat de conceptie van NEW HORIZONS dus al gigantisch.

Net als bij Seascapes heeft When I open my eyes geen conceptueel traceerbare of zelfs relevante link naar het moment waarop ze gemaakt zijn. Chronologie en sequenties spelen geen rol. Binnen NEW HORIZONS is die dimensie juist van groot belang. Zowel in de vergelijking van beelden ten opzichte van elkaar als ten opzichte van wat er binnen en buiten ons beeld in de wereld gebeurt. GebeurDE, eigenlijk vooral. Voor wat betreft het boek is het trouwens op dit moment nog de vraag hoe en op welke plekken dit element zijn weg zal vinden. Kwestie van zorgvuldig afwegen met ontwerper Rob van Hoesel.

Overeenkomsten hoe dan ook: de beelden uit When I open my eyes zijn net als de Sea Scapes gemaakt op een kwaliteit die volstaat voor grote, afzonderlijke afdrukken. Waarschijnlijk die van 6:30 am ook. Dat is erg fijn. Want zo blijven we wel binnen de discipline der fotografie.

Want waar men mijn fotograafschap twijfel kan trekken – ik ben meer een nieuwsgierig observant dan een ambachtelijk fotograaf – is het project NEW HORIZONS an sich 100% fotografie.Ook al wordt die kwalificatie wel eens in twijfel getrokken als zou NEW HORIZONS dusdanig conceptueel van aard zijn dat noch de esthetica nog het aandeel van de scheppend kunstenaar volstaan om van een fotografisch project te kunnen spreken.

Toch:

Allen, die deze zullen zien of horen lezen, saluut! doen te
weten dat NEW HORIZONS zonder uitsluiting van andere kunstdisciplines volledig binnen de definities van het medium fotografie thuishoort.

Zo is het, dat Wij met gemeen overleg hebben goedgevonden en verstaan, gelijk Wij goedvinden en verstaan alsook doen goedvinden en doen verstaan bij dezen, dat NEW HORIZONS zonder uitsluiting van andere kunstdisciplines volledig binnen de definities van het medium fotografie thuishoort,

want:

Fotografie is het met behulp van licht en andere vormen van straling vastleggen van afbeeldingen van voorwerpen en verschijnselen op radiatiegevoelig materiaal. Het woord is afgeleid van het Grieks en betekent letterlijk schrijven met licht (φωτὸς, (phootos), van: φῶς (foos): licht, en γράφω (grafoo): schrijven).

(http://nl.wikipedia.org/wiki/Fotografie)

Dat dat even duidelijk is.

Voorlopen doen Seacapes en When I open my eyes nog in de vertaling naar een fysieke, blijvende en deelbare vorm. En ook daarom komt er een boek. Waarover morgen meer.

En voor wie nog meer trek in horizonfoto’s heeft, check ook deze beelden, projecten en mensen:

Dutch Horizons
Jan Dibbets

NL – Dutch Horizons
(Jan Dibbets
)

AT – The Horizon Field (Antony Gormly)

NL – The Other Horizon
(Rob Moonen)

US – Horizons
(Sze Tsung Leong)

Wie er nog een weet, mag het zeggen!

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en publicaties, Gedachtekronkels, Hersenspinsels, Me myself and I, NEW HORIZONS, Nieuws. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s