Verkenningsreis door het labyrint

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-0906

Met Steven fiets ik op zee aan. Marlies komt met de auto en nog voor de toegang tot de duinen zie ik ook de bus van Lie staan. Op het Zuiderstrand gaat straks labyrint gelopen worden. Ik kom op uitnodiging van Marion Kuipéri, die regelmatig labyrintlopen en andere rituele markeringen organiseert. Voor mij wordt dit een eerste kennismaking en ik ben benieuwd wat me te wachten staat. Allereerst ben ik blij met de aanleiding op dit avondlijke uur een bezoek te brengen aan de zee.

Zo rijden wij ter hoogte van de Fuutlaan door een groene tunnel die het fietspad omspant. Tegen de heuvel op, net zo lang tot die zich gewonnen geeft. Dat tilt het ruime uitzicht zich uit boven de duinrand. Vanaf daar hoef je niet meer te trappen en kom je als vanzelf bij Strandslag 9.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-0920

Uitzicht over het strand. Het is vloed. De zon staat laag, de golven hebben er zin in. Links op het strand staat een groep mensen als een silhouet tegen de branding. Zijn we nog een beetje op tijd? Na het parkeren onzer fietsen stappen we op de groep aan en zien we dat er twee labyrinten op ons liggen te wachten.

Marion treedt ons tegemoet en ik vraag haar of ik haar een plezier kan doen met een  reisverslag van de ervaring die ons te wachten staat. Ik bedoel haar eigenlijk te vragen of ik haar met dit reisverslag kan betalen, zoals ik dat bedacht terwijl ik zonet het avondeten stond klaar te maken. De woorden komen er anders uit, maar het is goed zo. Want aan de participatie-fee van € 12.50 zal het ook niet liggen.

Snel na ons, voegt ook Marlies zich bij het groepje en kort nadat de Marion de introductie aanheft, meldt ook Daniela zich. Goed gezelschap allemaal, zo’n 20 pax naar ik schat, al staand verenigd rond een olielamp. Marion vertelt over de minotaurus en Chartres, en over de uitnodiging van het labyrint. Ik hoor in haar verhaal de belofte van de horizon doorklinken. Die van haast moeiteloze verkenning, voorbij de gangbare onmogelijkheden. Voorbij de dimensies waaraan wij ons bewustzijn in deze tijd plegen te committeren, bij uitsluiting van alles wat daardoor uitgesloten wordt. Zoals dat gaat.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-0924

In praktische zin zijn de instructies eenvoudig. Begin bij het begin en volg de paden van het labyrint. Vanzelf kom je dan in het midden. Het is geen verdwaalspelletje met doodlopende paden, de weg is al voor je gebaand. Een soort landschapsgeïntegreerde Tom-tom en dat alles dankzij een tekening in het strand. Hoeveel zal ‘ie meten? Zo’n 12 meter doorsnee, met 7 gangen van 80 cm breed? Schattinkje.

Wie wil, mag in een paar woorden de queeste, zoektocht, vraag of intentie delen die hij/zij mee wil nemen in het labyrint. Ik kom uit op ‘synergie tussen actie en vertrouwen’, wat staat voor de wens om die twee elementen krachtig en elegant op elkaar te laten aansluiten. Wanneer moet je iets doen, wanneer moet je iets laten. Beiden zijn nodig om een doel te bereiken, zoals het maken van een onwaarschijnlijk horizonboek. Soms vergt dat een specifieke actie, dan weer heeft het proces lucht nodig om zijn weg te vinden. Een spannend spel waarin afwisseling de dynamiek levend houdt. Waardoor het blijft stromen, waardoor het speels blijft. En waardoor je met geduldige aandacht zelfs obstakels kunt richten naar de bestemming die je voor ogen hebt. Als een judorol of een schip dat tegen de wind in vaart.

Interessant hoe na de oefening al wat groepsgevoel ontstaat tussen mensen met een tot dan toe diffuse samenhang. Blijdschap maakt zich van mij eigen wanneer Marion inventariseert wie mij het fotograferen van hun labyrintloop toevertrouwt. Want intiem, wegens erg persoonlijk. Terwijl ik de kring rondkijk, zie ik knikkende instemming die me vrolijk stemt. In bijna tastbare vorm neem ik het vertrouwen van de groep tot me. Grappig om te zien hoeveel indruk dat maakt – en hoe zelfs een vrouw die na de introductie naar me toekomt om te vertellen dat ze het toch prettig zou vinden buiten beeld te blijven, daar weinig aan afdoet.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-0937

Langzaam zakt de zon naar de horizon toe. De wind is speels en fris. Geen ideale omstandigheden om een halmpje salie aan te steken, zoals Marion dat graag wil doen ter wegwassing van onnodige energie. Toch lukt het makkelijk, doordat we met een paar mensen een windscherm vormen en Steven een sophisticated device bij zich blijkt te hebben dat je onder andere omstandigheden zou gebruiken om een kookstel aan te steken. Met het rokende takje loopt Marion vervolgens rondom de groep, zodat iedereen er een vleug van kan meepikken. Het ruikt lekker en doet me denken aan wierook. Misschien is het wel hetzelfde maar weet ik dat niet.

Goed, we kunnen loos, zeker nadat we met de hele groep een ronde hebben gemaakt rond de twee labyrinten, waarvan Marion er één als conventioneel omschrijft en de ander als uhm… laten we zeggen variatie op een type. Ik fotografeer de kleine expeditie en onthoud me daarna kort van deelname. Het lijkt me een goed idee om mijn labyrintloop met een lege blaas te ondernemen. First things first. Om daarna eens gade te slaan wat er gebeurt.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-0994Langzaam druppelt de groep het conventionele labyrint binnen, met uitzondering van Marlies die als eerste de variant verkent. Ik denk aan de foto’s van Gursky. Mensen als optische elementen. En zo bewegen ze ook door het labyrint. Een soort planetaire constellatie. Er wordt snel gelopen, langzaam. Mensen ontmoeten elkaar, met of zonder aandacht. Eens in het midden van het labyrint aangekomen, voelen sommige mensen zich geroepen een bepaalde houding aan te nemen of een bepaald beeld op zich te laten inwerken. Spannend om te zien, want ook zonder specifieke kennis van de werking van het labyrint, kun je zien dat hier intentions at play zijn. Een soort net van energie. Die ik niet kan lezen, maar zich wel zie ontvouwen.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-1005

Marion begeleidt het geheel door aan de Scheveningse kant van het conventionele labyrint op een trommel te slaan en zacht te neuriën. Nadat ik genoeg katten uit de boom heb gekeken geef ik haar mijn camera. Mijn broekzakken maak ik leeg. Jas uit. Het labyrint lijkt me geen plek voor balast.

Ik sta bij de ingang en herinner dat ik vooral pas moet gaan lopen als het moment daartoe is aangebroken. Dat kost me even tijd. Schakelen. Waarheen? Geen idee. Ik puzzel op hoe ik het labyrint zal aanvliegen. Wat er van me verwacht wordt. Waar ik goed aan doe. Een tijdje lang blijkt dat simpelweg het blijvenstaan te zijn. Ik kijk naar de reflectie van de zon op het water. Moeiteloos. Licht geven zonder iets te doen. Het licht is er immers al. Fascinerend, daar kun je wat van leren.

Ik bedenk dat ik dat uitzicht wil vasthouden terwijl ik door het labyrint loop. En voila, ik stap naar binnen. De route buigt eerst naar Kijkduin af, om vervolgens vlak langs de vloedlijn naar Scheveningen te wijzen, dan duinwaarts en zo een aantal keer in de rondte. Een aardige tijd lukt het me om ongeacht mijn loopkoers het uitzicht op de zonreflecties in de golven vast te houden, ook al be

tekent het dat ik sommige stukken zijdelings of achteruit loop. Maar al snel wordt dat ingewikkeld en kan ik vanuit mijn ooghoeken het pad niet goed volgen. Ik swing wat met mijn armen en houd vanaf dan de richting aan die het pad voorschrijft. De rest van het labyrint begint al wat leeg te lopen, aangezien ik me zo’n beetje als laatste meldde bij de poort.

Ik laat mijn gedachten wat de vrije loop en vraag me nog eens af wat er van me verwacht wordt. Welke actie? En zo loop ik door naar het centrum van het labyrint waar ik stevig ga staan. Voeten op de grond, vizier op de dansende zonreflecties. Wat een gaaf uitzicht. Maar er is meer en daarvoor sluit ik mijn ogen. Ik denk aan een terugkomende droom van vroeger. Dat ik iemand in z’n gezicht wil stompen maar op 10 centimeter van zijn gezicht niet dichterbij kom. Alsof er een onzichtbaar kussen zit. Ik weet dat destijds aan een soort gevoel van machteloosheid in combinatie met gepest worden. Daar zat vaak een grote oneerlijke component in verscholen, die ervoor zorgde dat ik het gevoel had er niet adequaat handelend tegen op te kunnen treden, ook al wilde ik dat middels genoemde stom.

Ik knijp mijn handen samen. Er gebeurt niks. Dat hoeft ook niet meer. De context is er allang niet meer naar.  Ik draai mijn gezicht in de wind, die fris is en als kabbelende golfjes lucht op me toekomt. Nog steeds met mijn ogen dicht kijk ik recht vooruit te verte.

Mijn armen spreid ik uit, eerst losjes horizontaal. Dan leg ik mijn vingers plat tegen elkaar en kantel langzaam de hellingshoek, zoals een vliegtuig dat doet bij de vertrekcheck. Ik voel hoe de wind eromheen waait wanneer ik ze plat houd en hoe ze omhooggestuwd worden als ik mijn handpalmen naar de wind toe keer.

Ik vraag de wind om me om te blazen en kijk wat er gebeurt. Weinig. Het wappert wat en ik voel dat ik met mijn knieën de krachten balanceer die mijn evenwicht op de proef stellen. Zodra ik het bemerk, ontspan ik ook daar en daarna ook mijn knieën. Hoe ver kan ik mijn armen zijdelings in de verte uitstrekken. Oneindig lijkt het na wat rekken wel. Alsof ik de duinenrij en de horizon kan bereiken met mijn vingertoppen. En hoewel ik me groter voel, of misschien juist daardoor, krijgt de wind steeds minder vat op me. Ik hoeft niet meer bij te sturen. Ik sta gewoon. Vast op de grond, en, naar het voelt, onbeweeglijk. Net als de wind, wervelt de tijd voorbij. In hoor wat geroezemoes in de verte, van lopers die al lang en breed weer buiten staan. Of er iemand op me staat te wachten om mijn plek in het centrum over te nemen, weet ik niet. Ik hoor het klikken van mijn camera. Het zal Marion zijn, die een foto maakt.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-1018

Ik ben van plan mijn ogen open te doen, maar ze blijven dicht. Ik til mijn kin op en kijk nu schuin omhoog. Geen idee waarom, maar het voelt extreem comfortabel. De wind en ik, met de warmte van de late avondzon. Het lijkt of ik tegelijkertijd niet besta en heel erg. Gewaarwording in actie. Een paar keer probeer ik mijn oogleden op te tillen maar steeds is het er de tijd nog niet voor. Daarna dan toch, met een traan.

Ik geniet nog even van het uitzicht en beraad me op deterugroute naar buiten. Voor zover mijn armen nog loszwaaiïng behoeven, wordt het een soort wilde langlauf-act zonder ski’s. Tot ik langzaam mijn pas versnel. Sneller, steeds sneller, de bochtjes om. Zoals op mijn racefiets of op de schaatsbaan voel ik hoe scherp de bochten zijn. Van de grote bogen, maar al helemaal aan de basis van het labyrint. Ik kan maar te nauwernood in mijn baan blijven en kom op – naar omstandigheden – topsnelheid uit het labyrint geworpen. Wat dat allemaal betekent, daar heb ik overigens geen idee van. Dat is van later belang.

Niet ver van de uitgang staat de groep medelopers zachtjes onderling te praten. Steven reikt me een halfvol glaasje kruidenthee aan. Lauw. Ik loop ermee naar de vloedlijn en neem er een slok van. Daarna dompel ik het glaasje in een golf. Halfvol zeewater is het, en met wat zand dat langzaam bezinkt. Kijkend naar de horizon drink ik het in een paar slokjes op, net of het Turkse koffie is. Voorzichting dat het drabje op de bodem niet mee komt. Of hoort dat er ook bij? Nee zeg. Dit was wel raar genoeg zo. Zeewater drinken, tsss. En toch, het smaakte goed. Te zout voor soep, definitely. Vervuild? Ja, misschien, maar waarom pikken we dat eigenlijk. Want we eten wel de vis die er in zwemt. Of is dat een nostalgisch-naiëve gedachte en is dat al 20 jaar een goedgeconserveerde leugen? Om te beginnen is er zovast geen Nieuwe Haring te vieren tijdens Vlaggetjesdag, ik bedoel maar.

PHOTOLOGIX_Labyrintloop-1022

Na mijn zeegroet wandel ik definitief terug naar de anderen. Langzaam komt de reis ten einde, gemarkeerd door een laatste ronde in de cirkel. Dicht bij elkaar want terwijl de zon ondergaat, wordt het langzaamaan steeds frisser. We kiezen een woord dat de ervaring van het labyrint samen vat. Ik opteer voor ‘vlucht’ en denk daarbij aan een visarend, met van die vingers aan zijn vleugels. Gracieus, moeiteloos en met een scherpe blik. Nadat ik het woord uitspreek, schiet me ook de andere betekenis van vlucht te binnen. De escape, het vermijden. Die bedoelde ik niet. Toch vertrouw ik erop, dat het goed is zo.

Voor wie wil worden bij Strandtent de Kwartel geëngageerde gesprekken gevoerd ter afsluiting. Langs de horizon wordt het maar heel langzaam donker.


Ben je ook benieuwd wat jij tijdens een labyrintloop zult ervaren? Kijk eens op de website http://www.ruimtevoorrituelen.nl van Marion Kuipéri. Zij organiseert regelmatig dergelijke sessies in uiteenlopende varianten, bij uiteenlopende gelegenheden en op uiteenlopende locaties.

Ook dit verhaal komt in de nieuwsbrief Mee op Avontuur, waarin ik vertel wat ik beleef terwijl ik toewerk naar de uitgave van kunstwerk-in-boekvorm NEW HORIZONS. Je kunt je via deze link abonneren op de maandelijks berichtgeving daaromtrent.

Lijkt het je leuk om van een bijeenkomst die in het teken staat van interactie een mooi fotoverslag te hebben? Overweeg dan graag mij eens als Sfeervanger in te huren.

Meer foto’s van deze kennismaking vind je in het gelijknamige album op mijn Facebook-pagina.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Gedachtekronkels, Hersenspinsels, Leuks uit 2013, Me myself and I, NEW HORIZONS, Nieuws, Ontmoetingen, Op reis (of: ~ geweest), Synchroniciteit en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Verkenningsreis door het labyrint

  1. Daniela zegt:

    Bruno..
    Het was mijn eerste labyrint…
    Mooi om je prachtige verhaal te lezen en de prachtige foto’s te zien en weer terug te worden gevoerd naar een hele bijzondere ervaring. .
    Dank voor het delen

  2. Pingback: Ditching the deadline – over actie en vertrouwen | Ready2Amaze!

  3. Pingback: 2013, een duidelijk geval van +1 | Ready2Amaze!

  4. Voor wie hierbij was of dit mooi vond: dinsdag 10 februari kun je labyrintlopen in de Grote Rode Zaal van Panorama Mesdag, temidden van 23 NEW HORIZONS. Hier lees je hoe en wat: https://www.facebook.com/groups/opencoffeebomenbuurt/permalink/659106097528063/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s