Geleerd van het crowdfunden

Als je er iets van hebt meegekregen, weet je hoe spannend het is geweest. Om kunstwerk-in-boekvorm NEW HORIZONS tot het punt te brengen dat het in oplage geproduceerd kan worden. € 25.000, te werven in 2 maanden tijd. Het goede nieuws:

HET IS GELUKT!

Het nog betere nieuws: de campagne heeft zelfs € 2.256 meer op geleverd, 109% van het oorspronkelijke doelbedrag.

Maar HOE is het nou gelukt, en WAAROM?

Op die vraag moet ik je het precieze antwoord schuldig blijven. Ik heb het vooral beleefd als een wonderbaarlijk avontuur, dat ik hieronder in een reisverslag heb gevat. Maar eerst:

10 tips voor de snelle lezers onder u die ook willen crowdfunden:

1) Maak er alle tijd voor die je kunt vinden, in alle hoeken en gaten;

2) Maak het persoonlijk. Jij bent zelf de enige brug naar wat er nog niet is;

3) Blijf oog houden voor wat je al hebt, wat je daarmee kunt en wat dat waard is;

4) Blijf oog houden voor het doel en zie hoe iedere bijdrage, hoe klein ook, dat doel dichterbij jou brengt – en jou dichterbij het doel.

5) Geloof in wonderen. Geen garantie voor succes, maar wel fijn om de moed erin te houden. De ontknoping zit in een klein hoekje;

6) Ga door, whatever happens;

7) Blijf tweaken. Er is altijd ruimte voor verfijning;

8) Durf te vragen, als je niet vertelt wat je nodig hebt, wordt het ook moeilijk je een plezier te doen;

9) Gun mensen de tijd en ruimte om over hun deelname te beslissen, ook al voelt het of je die tijd niet hebt;

10) Maak er een avontuur van en neem mensen daarin mee.

Dit is hoe ons avontuur er uit zag, in grafiekvorm. Met onder de grafiek een reisverslag van dit wonderbaarlijke avontuur:

Crowdfunding 1 februari - 31 maart 2014

Crowdfunding 1 februari – 31 maart 2014

 

Voor aanvang
We begonnen op € 15.000 want voorafgaand aan de campagne waren er al meer dan 150 boeken voorverkocht. Een mooi vertrekpunt. Vooral in combinatie met 700 geïnteresseerden die NEW HORIZONS in het afgelopen jaar zijn komen volgen via de nieuwsbrief ‘Mee op Avontuur‘.

In de eerste nieuwsbrief van 2014 had ik de crowdfundcampagne al aangekondigd, net als mijn intentie om in 2014 elke dag een groep van tenminste 12 mensen toe te spreken over NEW HORIZONS. Daardoor stonden er tijdens de campagne al een aantal lezingen op de agenda. Met behulp van Bart van Geyt en de heren van Dyzlofilm had ik een mooi filmpje opgenomen, met daarin ook nog eens een mooie bruinvis (op 1m20).

Ook voorafgaand aan de campagne had ik alle NEW HORIZONS projectpartners bijeengeroepen om ervoor te zorgen dat we bij aanvang allemaal hetzelfde idee zouden hebben bij het belang en de bedoeling van de campagne.

Het voorverkopen van 250 exemplaren om zodoende de productie van NEW HORIZONS in een minimale oplage te garanderen, en daarmee het feest op 4 december zeker stellen.

Het schema om dat doel te bereiken, was vrij helder. Elke werkdag 5 boeken verkopen, twee maanden lang. Drukker Arie Lenoir is inmiddels zo enthousiast over het boek, dat hij toezegt 30 exemplaren te willen afnemen als hij daarmee het verschil tussen wél en niet lukken kan maken. Een waardevolle toezegging, bij het van wal steken.

Vol gas vooruit
De campagne begint met de opening van de expositie in Dordrecht, die bestaat uit de eerste 53 pagina’s van het boek. Gelijk zijn er 10 mensen die intekenen op een boek. Dat belooft wat! In de week die volgt zet ik de promo-motor op social media vol aan. Heel wat herrie levert dat op. Helaas blijft die herrie in bekende kring rondzingen. Als in een echoput, omdat veel van mijn vrienden aan elkaar vertellen dat NEW HORIZONS gaaf is. Met als gevolg dat aan het einde van de week iedereen een beetje sufgespamd is, en horizon-beu. Zeker, het heeft aardig wat boekverkopen opgeleverd, maar hoe moet het nu verder? Ik onderzoek het in een blogpost:

Jezelf op de kaart zetten: tussen half werk en overkill

Enthousiasme <> commitment
Maakte ik me in week één alvast wat zorgen over het achterblijven ten opzichte van het 5-books-a-day schema, in de weken daarna wordt het er niet automatisch makkelijker op. Ik vind het vooral lastig om te horen dat mensen wel interesse hebben, maar vervolgens niet naar de website gaan om die interesse ook in een boekaankoop om te zetten. Bij navraag levert dat leerzame maar ook wel frustrerende gesprekken op. En een lange schaduwlijst van mensen die ik in mindere of meerdere mate alvast kan optellen bij de cijfers op de Voordekunst. Maar op die plek zelf wordt het na verloop van tijd steeds rustiger in plaats van drukker. Een mailing aan alle 1200 LinkedIn-contacten verandert daar maar weinig aan.

In de tussentijd is de lezingenagenda wel lekker volgelopen. Bijna elke dag mag ik wel ergens aanschuiven, soms zelfs bij twee bedrijven of drie, en de reacties achteraf zijn veelal lovend. “Inspirerend”, “verfrissend” en “moedig”, zijn kwalificaties die regelmatig vallen. Goed voor menig fles wijn en af en toe een paar boeken.

De teller op de website probeer ik in de tussentijd zo min mogelijk te raadplegen. Niet goed voor de energie. Van mijn tijd in de fotowinkel weet ik al dat ik het moet hebben van enthousiasme en niet van verkoopskills. Daarbij: ik kies ervoor om te willen geloven in overvloed. En dus ga ik mensen niet wijs maken dat ze een boek nodig hebben, maar vertel ik waarom de horizon mij zo fascineert zodat zij in dat plezier kunnen delen. En in de spanning van het avontuur. Naar de quote van Antoine de Saint-Exupéry:

immensitysea

Projectpartners Rob en Sebastiaan verzorgen mooie mailings aan hun klantenbestand, waardoor NEW HORIZONS heel Nederland door gaat, en zelfs op sommige exotische plekken daarbuiten. Hoewel bijzonder waardevol, het vliegwiel houdt zichzelf nog niet draaiende.

Laatste spaargeld
In de laatste week van februari maak ik mijn laatste spaargeld over naar de huishoudrekening. Aan het einde van maart zal het op zijn. Er is geen weg terug meer – en er is geen marge voor mislukking. Maar de puzzel is nog bij lange na niet gelegd, want een week lang worden er amper boeken verkocht, alle lezingen en goede bedoelingen ten spijt.

Op tweederde van de campagne is er inmiddels toch een aardig geldbedrag binnen gedruppeld. Ten opzichte van het ambitieuze doel van € 25.000 blijft het rond de 25% hangen, en dat oogt niet bepaald overtuigend met nog maar 3 weken te gaan. Ik bevraag projectpartners Arie Lenoir en Lie van Schelven op hun visie. Arie is na het live bekijken van de eerste 53 pagina’s zodanig overtuigd dat NEW HORIZONS er moet komen, dat hij de toezegging van 30 boeken direct wil converteren. Geweldig, daarmee zijn we in 1 klap voorbij de € 10.000 en de 33%. Nu begint het toch wel te voelen als serious money.

Ik probeer weg te bewegen van het idee van 5 boeken per dag, en me de overtuiging aan te meten dat ik ook op iedere afzonderlijke dag zoveel boeken zou kunnen verkopen dat de campagne in een keer vol komt. Of me dat ook op die manier lukt, maakt niet eens zoveel uit. De gedachteshift houdt me in elk geval gemotiveerd om de moed niet op te geven. Zoals ook de quote van de boarding pas ‘What saves a man is to take a step…’ dat doet. In De Alchemist van Paulo Coelho, sla ik de passage erop na van de schaapsherder die zich in wind moet veranderen om zich te redden van een vijandig leger.

Coherentie is de sleutel
Wanneer ik mijn zorgen over de afloop van dit avontuur met Lie deel, nodigt ze me direct uit om te onderzoeken wat er niet goed gaat. En omdat niet te onderzoeken in de buitenwereld, van acties en resultaten, maar in de afstemming. Omdat alles wat zich in de buitenwereld manifesteert een afspiegeling is van de bron waaraan die ontspringt. Ik dus. Als de wereld niet ziet wat ik bedoel, dan is wat ik meen te bedoelen blijkbaar nog niet helder genoeg. En zo voelt het ook. Alsof je alle ingrediënten voor een lekker gerecht hebt verzameld, en je vervolgens afvraagt: hoe nu verder?

Op de plek waar we eerder de horizon verkenden, creëren we nu een opstelling met alle terugkerende termen die voor mij deel uitmaken van NEW HORIZONS. Met briefjes in het zand onderzoeken we hoe die zich allemaal tot elkaar verhouden. Of ze allemaal nog kloppen, of dat sommige ervan misschien tussentijds outdated zijn geraakt.

Met de exploratie zijn we zo’n 2 uur zoet en ik houd er een erg goed gevoel aan over. Zo goed, dat ik na het uittekenen van onderstaand diagram besluit op deze thematiek niet meer verder te puzzelen. Dit is voor nu genoeg.

Opstelling NEW HORIZONS met Wingflyer Lie van Schelven

Opstelling NEW HORIZONS met Wingflyer Lie van Schelven

Een dag later staat het Noordzeecongres gepland: een dag waarbij alle dienstdoende directeuren van overheidsorganisaties en bedrijven die zich met de Noordzee bezighouden, bij elkaar komen in het Provinciehuis. Ik hoorde daar eind januari van en heb me snel aangemeld om van alles en nog wat bij te dragen. En dus is de horizon op de betreffende dag ineens overal. Als doorlopende diaprojectie in de centrale ruimte, als filmpje in het filmprogramma, als achtergrond bij een inspiratiesessie van de Missing Chapter Foundation van prinses Laurentien. Ik wordt 10 minuten geïnterviewd en er is een informatiemarkt waarop ik NEW HORIZONS mag aanprijzen. De organisatrice van het event bestelt in de aanloop een boek en ik mag een factuur opsturen als dank voor de aankleding van het event. Win-win. En op de dag zelf krijg ik ook nog assistentie van Rob. Ik heb hem verteld dat als er één dag is, waarop alles goed kan komen, dat het deze is.

De dag begint goed, met Minister Schultz van Infrastructuur en Milieu. “Ik ben verliefd op de Noordzee. Op de ruimte, op de horizon.” Dat maakt het makkelijk om haar na de eerste plenaire sessie kort aan te spreken over de tussenstand van NEW HORIZONS. Allemaal hoopvolle ontwikkelingen, maar op de informatiemarkt blijft het stil. Ik probeer er rustig onder te blijven, maar realiseer me wel dat het hier niet gaat gebeuren. Niet omdat de interesse er niet is, maar omdat niemand gericht op transacties aan het rondwandelen is. Van de ca 250 deelnemers is er uiteindelijk 1 die een intekenformulier invult, door Rob speciaal voor deze gelegenheid ontworpen. Voor de rest blijft het bij lobbyen en tegen zessen is ook deze potentiële reddingsdag alweer voorbij.

Met dank aan de sessie op het strand lukt het me om vrij rustig te blijven. Ik heb mijn verhaal goed gedaan, blijkbaar is dit het maximaal haalbare. Op naar de volgende dag waarop alles kan veranderen… De waardering en complimenten nemen we mee, om de moed er in te houden. Intussen heb ik projectpartners Arie en Rob wel toevertrouwd dat het misschien wel tijd wordt om na te denken over een Plan B. Het zou ook niet kunnen lukken.

Kentering
En hoewel het Noordzeecongres niet de klapper oplevert waar ik op heb gehoopt, begint er toch langzaam iets in beweging te komen. Intekenaars van het eerste uur schaffen een tweede of volgende exemplaar aan. Mede-avonturiers drukken niet alleen op de ‘like’ of ‘share’ knop van Facebook, maar beginnen aan anderen uit te leggen waarom NEW HORIZONS voor hun van waarde is. Aan vrienden en kennissen, maar ook aan nieuwsmakers. Het nu-of-nooit gevoel verspreid zich langzaam en eenmaal voorbij de 60% begint er tractie te ontstaan. Er druppelen steeds meer boekbestellingen binnen. Van onbekenden maar ook van ex-aarzelaars, die zich na aankoop ineens ware ambassadeurs tonen.

Introweekend Zeeroeien

Introweekend Zeeroeien (ik in geel)

Er volgt een introweekend zeeroeien, waarbij ik nieuwe horizonliefhebbers leer kennen en me lichamelijk ontspan. Ik besluit niet meer achter nieuwe lezingen aan te gaan en mijn aandacht te richten op de paar die er nog te gebeuren staan. Ook mooi: ik heb een NEW HORIZON ter beschikking gesteld aan de veiling van Young in Prison, in veilinghuis Christie’s. Ik ontmoet bij de kijkdag al allemaal gave mensen, en op de veilingdag hangt mijn horizon recht pal naast het podium. € 1.300 brengt ‘ie op, en een hele blije koper. Terwijl iedereen na afloop nog wat blijft plakken voor de borrel, vang ik vertrekkende gasten op met een ongegeneerd verhaal over mijn boek. “Nog 100 boeken te gaan in een week en ik geloof dat het kan!” Allemaal aankoopgerichte kunstliefhebbers, zonde om te laten lopen toch? Van de organisators krijg ik alle ruimte. Sterker nog: drie van hen tekenen ter plaatse in.

Dit is hoe de horizon erbij hing, die dag. Op een hele mooie plek! En er is ook een filmpje van de precieze veiling van het werk. Kijk maar.

NEWHORIZONS_Christies_BW

En zo begint die laatste week vol vertrouwen. Helemaal als ik bij thuiskomst een mailtje tref van een medisch specialist die mijn werk bij Christie’s heeft gezien. Hij gaat een nieuwe praktijk openen en NEW HORIZONS lijkt hem daarvoor precies de passende aankleding. Met als extra aanmoediging dat ik me geen zorgen hoef te maken over het volmaken van de campagne, want in dat gat wil hij wel springen.

Wow, wat een onverwachts en spannend bericht. En na telefonische besprekingen blijkt het niet zomaar een wilde gedachte te zijn. Ik kauw eens op het idee en besluit erop te vertrouwen dat dit gaat gebeuren. Maar wel zodanig, dat ik de beweging die nu eindelijk aan het ontstaan is, wil blijven voeden. Er staan nog drie belangrijke publieke lezingen geagendeerd en die krijgen alle aandacht.

– Bij Lola Bikes & Coffee, in het Engels op donderdagavond, waarbij ik ondersteuning krijg aangeboden van Tjerk Ridder en Matthijs Spek van Trekhaak Gezocht. Bevriend onderneemster Margarita Bernal interviewt me.

– Vrijdagavond: Werk maken van je droom, bij de Bethelkapel.

– Zondagmiddag: Een wandeling langs het strand, waarbij iedereen is uitgenodigd die NEW HORIZONS op wat voor manier dan ook heeft ondersteund. Route: vanaf de plek waar ik NEW HORIZONS heb bedacht tot op het Atlantic Hotel in Kijkduin waar ik samen met Roelof ons ‘huisdier’ installeerde.

Het begin van de laatste week breng ik voor een groot deel flyerend door. Op het nieuwe bankje bij Strandtent de Kwartel, waar aan de lopende band horizonliefhebbers voorbij komen. “Houdt u van de zee?” en “Mag ik u uitnodigen voor iets moois” – ik maak er stante pede nieuwe vrienden mee. Terwijl wereldleiders in het donker zitten te vergaderen over de veiligheid van kernwapens, geniet ik van het vrije uitzicht en de toenemende waarschijnlijkheid dat het allemaal gaat lukken.

Donderdag
Voor de lezing bij Lola staat de teller inmiddels op 73%. Het avondeten met Matthijs, Tjerk en Margarita – heerlijke tapas – betaal ik van het laatste geld waarover ik beschik. We eten er goed van.

Ik begin mijn verhaal door me te introduceren: “My name is Bruno van den Elshout, I am an artist and at this moment, I am very close to realising a dream that I have worked on for the last three years.” Het wordt een erg persoonlijk interview in een zorgvuldig door Matthijs en Tjerk vormgegeven setting. Aan het einde van de avond kopen bijna alle aanwezigen een boek, waardoor de teller voorafgaand aan de lezing op vrijdag al op 83% uitkomt.

Vrijdag
Werk maken van je droom. Ik lees het stuk van De Alchemist voor dat ik de laatste weken zo vaak als een film in mijn hoofd heb afgespeeld. Over de jongen die zich moet veranderen in wind, en denkt dat niet te kunnen. Maar het lukt hem wel, doordat hij de Taal van de Wereld spreekt. Hoe precies, dat kun je het beste zelf lezen, maar het heeft voor mij in ieder geval te maken met het vanuit Liefde ‘aanschakelen’ van alle benodigde ingrediënten en betrokkenen, en die op elkaar af te stemmen. Zodat ze niet bij elkaar optellen, maar elkaar vermenigvuldigen. Zoals dat met laserlicht gebeurt. Maar in dit geval door alle aan NEW HORIZONS verbondenen uit te nodigen maximaal te zoemen.

In de workshop die op de lezing volgt, mogen deelnemers met hun eigen dromen stoeien, daarbij gebruikmakend van de eerste pagina’s van het boek. Dat gaat immers over de voorbereiding op het avontuur, en de verschillende stadia waarin je kunt verkeren. Dankbare gesprekken leverde dit op, en veel waardering voor hoe de eerste bladzijden volstrekt lijken te kloppen met wat ik er samen met Rob in heb willen stoppen.

Zaterdag
De afspraak met de medisch specialist. Enthousiast, wederzijds en misschien wel iets té enthousiast, maar na een plezierige kennismaking krijg ik ter plaatse € 10.000 overgeschreven op mijn rekening. Dat we die deal later weer zullen ontbinden, weet ik op dat moment niet, en doet ook niet af aan de gaafheid van de beleving.

In de tussentijd kruipt de teller naar de 90%. Wat resteert, kan ik inmiddels overbruggen met de credit card, en met de opbrengsten van eerdere verkopen. Een noodgreep zou dat zijn, op zich niet bijster wenselijk, maar de wetenschap dat het gedoneerde geld op die manier verzekerd is, betekent dat de angel eruit is.

Zondag
Toen ik de zondagse wandeling aankondigde, had ik nog bepaald geen helder zicht op een duidelijke afloop. Ik hoopte dat er tijdens de wandeling een gevoel zou ontstaan van ‘dit mogen we niet laten glippen’, en dat er misschien iemand in een gekke bui ineens 10 boeken zou bestellen, en dan nog iemand en misschien wel nog iemand. En bij complete mislukking zou ik in ieder geval het verlies niet alleen hoeven dragen. Ook een geruststellende gedachte. En misschien zou het al wel gelukt zijn, nou – dan was het natuurlijk sowieso lekker wandelen.

Maar…

Dankzij de rush van de voorbije dagen, en met € 10.000 op weg, is het me bij aanvang van de wandeling ruimschoots duidelijk dat het niet meer mis kan gaan. En dan ook nog eens mooi weer en een mooie groep wandelaars. Genieten dus. Ik begin met de heuglijke mededeling dat de teller misschien nog niet op 100% staat, maar dat het welbekeken al niet meer verkeerd kan gaan. Het levert een lichtvoetige feeststemming op en de eerste voorzichtige felicitaties. Tijdens het wandelen druk ik af en toe op refresh en zo nu en dan is er weer een procentje bijgetikt.

Ter hoogte van Strandslag 9, uitvalsbasis van eerder horizonverkenningen, houden we stil. Na een korte uitleg van mij en instructies van Lie dalen we af in stilte. Op zo’n mooie dag als deze is dat nog niet eenvoudig. Het is behoorlijk druk op het strand, met spelende kinderen, honden, radio’s… Maar al snel zijn we zelf een middelpunt van rust en kunnen we ons concentreren op de verte.

Hoewel, wat zich voor onze ogen afspeelt, is zo mogelijk nog interessanter. We zitten namelijk achter een zandbank die ons het het zicht op de dichtstbijzijnde golven ontneemt, met tussen ons en de zandbank ook nog eens een geul. Maar kijk, het wordt hoogwater! De zee krabbelt aan de andere kant van de zandbank omhoog, met elke golfslag komt ze dichterbij. Ik glimlach wanneer de eerste golfjes langzaam aan de top van de zandbank beginnen te knagen. Erover heen kabbelen zelfs. Voorzichtig eerst nog, maar daarna steeds verder. Onvermijdelijk. Onvermijdelijk dat de geul voor ons straks volloopt. Onvermijdelijk, zoals die term al zo vaak gevallen is in relatie tot NEW HORIZONS. Arie noemde de impact van de eerste expositie al onvermijdelijk. Daarna kwam de term steeds terug. Vanuit de overtuiging dat NEW HORIZONS onvermijdelijk is. Het laat zich niet tegenhouden. Zoals sneeuwklokjes in de lente. Het vergt geduld en veel zorg, maar als ze één keer gaan zijn ze niet te stoppen…

Ingespannen kijk ik hoe de zee de zandbank overwint. Nog mooier is het, om te zien dat dat op andere plekken sneller gebeurt dan voor onze neus. Waar ik verwacht dat de geul zich van óver de zandbank zal vullen, gebeurt dat uiteindelijk zijdelings. Mooi symbolisch ook weer. Overvloed komt meestal niet van de kant waar je m van zou verwachten. Ook al mooi symbolisch: een paar kinderen proberen het water met een dammetje tegen te houden. Maar al snel komt het water van de andere kant op het dammetje afgesneld, net zo lang tot de hele zandbank zich gewonnen geeft en zee wordt.

We hebben het allemaal zien gebeuren. De Onvermijdelijkheid en de Overvloed. Ik sla het goed in me op en ben dankbaar dat we in zo’n korte tijd, drie kwartier, zoveel wezenlijks hebben meegemaakt. En het doet me deugd dat alle medewandelaars ook blijken te hebben genoten van wat ze hebben meegemaakt, al dan niet met oog voor datzelfde proces.

We hervatten de wandeling en zetten koers naar Kijkduin, maar niet voor ik een duik neem in de koude zee. En nog één, als Edgar me uitdaagt met de belofte me te vergezellen. Koud is de zee, maar mild is de lucht. Dat doet goed, zo’n tintelende verfrissing.

Een frisse duik met Edgar

Een frisse duik met Edgar

Dan het dak van NH Atlantic en de terugwandeling, het avondeten en al snel wordt het:

Maandag
De laatste dag, de dag die in alle communicatie steeds terug kwam. Nooit met de naam ‘deadline’ maar wel in relatie tot de dood of gladiolen. De dag begint op een procent of 96 en ik ga voor werkoverleg naar projectpartner Wendy. Met haar werk ik samen voor alle spreekboekingen, maar doordat zij precies halverwege de crowdfunding is bevallen van haar tweede dochter Evy is de communicatie in de tussentijd wat beperkt geweest. Nu zaak om even alles in te regelen voor het vervolg. Er is leven na de crowdfunding, gelukkig wel 🙂

Even blijft de teller steken op 98%. Alsof een paar mensen zitten te wachten tot ze de 100% vol kunnen maken. Peter Leggett is ze te snel af. Hij bestelt er 3 en terwijl ik telefonisch met Rob overleg over een interview in BN De Stem staat de teller zelfs al op 101. Beschuit dus met muisjes! Die heeft Wendy nog uitgebreid op voorraad.

Werkoverleg featuring Beschuit met Muisjes

Werkoverleg featuring Beschuit met Muisjes

Felicitaties. Het minstens-onwaarschijnlijk geachte is gebeurd. 2014, en we zamelen € 25.000 in om een boek te maken. T’imagines? En er zijn nog 10 uur te gaan. We ronden dus snel ons overleg af, waarna ik thuis fluks een mailing voor mn Linkedin-contacten klaarzet. Strekking: het is gelukt, holadiee, maar we zijn nog niet klaar, want als je vandaag bestelt kost je boek € 35 minder dan morgen. Het hoeft niet, maar mag wel, dus grijp je kans.

Dat doen nog zo’n 20 mensen, en zo komen we uiteindelijk op € 27.256. Zelfs met aftrek van de commissie van Voor de Kunst blijft daarvan meer dan € 25.000 over, op te tellen bij de € 15.000 aan voorintekeningen die er al waren. Dat is € 40.000. Genoeg om 400 boeken van te maken. Genoeg om zeker te weten dat NEW HORIZONS gemaakt kan worden. Genoeg voor een mooi feest op 4 december.

Dit feest: https://www.facebook.com/events/233652673469353

HET IS GELUKT!
In 60 dagen, 40 lezingen en een heleboel andere zichtbare en onzichtbare gebeurtenissen.

GELUKT dus, met dank aan alle mensen die dat mogelijk hebben gemaakt en nog nader mogelijk gaan maken, waarbij niet te vergeten de mensen met wie ik al maanden aan dit project samenwerk: Roelof, Lie, Wendy, Rob, Robert, Stefan, Arie en Sebastiaan. Je ontmoet ze hier.

Ben je benieuwd hoe het van hieraf verder gaat, schrijf je dan in voor de maandelijkse nieuwsbrief Mee op Avontuur.

Meer over NEW HORIZONS lees je natuurlijk op http://www.newhorizonsahead.nl

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en publicaties, Fundraising, NEW HORIZONS, Nieuws, Synchroniciteit, Zevenmijlslaarzen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Geleerd van het crowdfunden

  1. Pingback: Art as Therapy meets NEW HORIZONS | Ready2Amaze!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s