Retourtje Harwich in 24 uur (deel 1)

Instant wanderlust

Afbeelding uit het boek 150 jaar Waterweg, waaraan ik voorbije maanden heb meegewerkt

 

Good evening, sir. Passport please.
– Good evening.

Stilte en paspoortscan

Are you travelling with anyone?
– No, sir.
Any luggage?
– No, sir.
How long are you going to stay in England for?
– 3 hours.

Oogcontact

Where are you headed?
– Just Harwich. I’m going to have fish and chips and then take the next ferry back home.
Have you been on this crossover before?
– 3 times. In the last 15 years that is.

Verdwaasde blik

OK, well enjoy your stay then…

En zo wandel ik de Engelse avond in. Niet lang nadat ik me realiseer hoeveel energie de crowdfundcampagne van NEW HORIZONS me gekost heeft. En dat de denkkracht even op is, en de rek eruit. Want is alles gewoon keihard doorgegaan. Het gewone geldverdienen, het alle andere zaken dan het boek opnieuw aanslingeren. Alles.

Totdat ik nergens meer zin in heb en zelfs nadenken over nadenken me even teveel lijkt. Dan merk ik dat er een nieuwe fase is aangebroken. Een nieuwe versnelling. Klein beetje extra gas, gas los, koppeling in, zachtjes op laten komen en gas bij. Dat werk. Andere volgordes werken bewezen suboptimaal. En dat laat zich merken.

Tijd voor rust. En snel een beetje. NEW HORIZONS-wingflyer Lie van Schelven attendeert me op de bijzondere periode tussen de recente maansverduistering en aanstaande zonsverduistering. Twee weken waarin bijzondere doorgangen te maken zijn. Dat klinkt goed, behalve dat die zonsverduistering twee dagen later staat te gebeuren.

Naja, snel moet het toch al. Maar wat te doen? Thuis blijven? Of juist niet? Ik gedij goed bij het in beweging zijn. Fietsen? Nee. Geen eigen beweging. Alleen een beetje meebewegen. Trein? Kan. Maar waarheen? Parijs? Te druk, en loeiduur een dag van tevoren. Nederlandse stad? Geen zin. Ik wil juist zo graag weer eens even het buitenland aantikken. Even helemaal weg, op een eigen eiland. Even een andere taal horen, maar niks terug hoeven zeggen. Andere verkeersborden zien. Lettertypes, gezichten. En onderweg een rustgevend uitzicht.

Enfin, tel het allemaal bij elkaar op en het wordt ineens extreem logisch om de boot naar Engeland te nemen. Horizons rondom, los van al het vaste, een beetje meedeinen. Eerst heen, en dan weer terug. Er blijken 3 uur te zitten tussen aankomst en vertrek in Harwich. Dat komt mooi uit, want er is daar absoluut geen reet te zien of doen. En als dat wel zo was, dan had ik alsnog geen zin er gebruik van te maken. Niet dat ik chagrijnig ben hoor, maar wel ruimschoots voldaan qua dingen die naar gerichte denk- of waarmaakkracht solliciteren.

Dus.

Ik begin met een dubbele ristretto bij de vrienden van Lola Bikes & Coffee. Arthur reageert verheugt wanneer ik hem vertel dat het kraanwaterproject afgelopen is. Voor wie dat nog niet wist: het is zo. Op Koningsdag vond ik het mooi geweest, na meer dan een jaar niets anders te hebben gedronken dan kraanwater. Behalve op de vijfde van elke maand. Dat is de voordeel van je eigen projecten bedenken. Dan mag je ook je eigen uitzonderingen bedenken. En zo blijkt het leven ook te werken, merk ik steeds vaker.

Dan, verder op de fiets naar Hollands Spoor. Met vlak daarvoor nog een stop bij de Turkse bakker voor wat proviand. Toch nog een heel klein beetje bagage. Ik heb constant het idee dat ik iets vergeten ben. M’n koffer. Portoliomap. Rugzak. Telefoon, in mn linkerbroekzak – tegenwicht tegen mn portomonnee in de rechter.

Voor ik in de trein stap, koop ik een Trouw. Iets minder schreeuwerig dan de meeste andere kranten, al neem ik het ze al vanaf 2008 kwalijk dat ze nog nooit een letter over mijn projecten hebben geschreven terwijl ik ze er zo mooi in zie passen. Net even een iets bredere context, met een wat spirituele onderlaag.

Ook vandaag is dat het geval, getuige een artikel over zogenaamde neofundamentalistische christenen. Die zijn opgedoken in een rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau en op het verschijnsel worden allerlei speculatieve analyses losgelaten. Waar komen ze vandaan? Waar gaat het naar toe? Kunnen we van een trend spreken – of van een record, ook altijd een fijn dingetje in de berichtgeving over zaken die anders de drukinkt niet waard zouden zijn.

Verder lees ik, inmiddels in de trein, vooral verwarring. Verwarring voor en verwarring na. Vooral vanuit autoriteiten. Dus mensen die geacht worden ergens verstand van te hebben. Die begrijpen het allemaal niet meer. Hoe kan PEC nou met 5-1 winnen van Ajax? Waarom geloven jongeren ineens in de duivel en de hel? Waarom is dit ineens zus terwijl het altijd zo was, en andersom.

Tussen alle regels door lees ik telkens die verwarring. Onbegrip. Verbijstering. Met telkens een gebrek aan betrokkenheid en waardering die daarvan aan de bron staat. Ik laat het even op me inwerken. Denk terug aan een artikel dat ik eerder op Facebook las, over dat de economie niet meer werkt zoals we het willen. Dat de economie stuk is. En dat geloof ik dus niet. De economische principes werken feillozer dan ooit te voren. Zo perfect dat als mensen zich met HIV injecteren om in aanmerking te komen voor een uitkering. Dat een gynaecoloog in Brazilië moet vrezen voor zijn baan wanneer hij suggereert dat een natuurlijke bevalling zo’n slecht idee nog niet is. Hij pootjehaakt een miljoenenindustrie, van mensen die allemaal nét iets te druk bezig zijn met het laten roken van hun eigen schoorsteen. Dat leerlingpiloten in hun eerste dienstjaren tegenwoordig niet alleen niet betaald krijgen, maar zelf vet moeten lappen om aan hun vlieguren te komen. Hele verschillende voorbeelden allemaal, I know, maar het zijn real-life cases zoals ik die recent in de media heb opgepikt. En waar iedereen in verbijstering over elkaar geen duikelde. Mensen: het is logisch. Onwenselijk. Maar logisch. Als je de economische wetenschap net zo dogmatisch toepast als we dat onszelf de afgelopen 100 jaar hebben aangeleerd, is het logisch. Hoe goedkoper en efficiënter je iets kunt maken (of vernietigen, daar zijn ook interessante voorbeelden van), en hoe duurder en vaker je het kan verkopen – hoe beter het is. Al het andere is bijzaak.

Maar bijzaak wordt hoofdzaak.
Omdat wat gemaakt hebben niet houdbaar is.
Omdat er meer is dan economische rentabiliteit.
En omdat dat zichtbaar wordt in uitwassen waarin iedereen verbijsterd over elkaar heen valt, terwijl wat gebeurt niets anders is dan een herstel van evenwicht.

Via de lineaire logica van Vraag en Aanbod hebben wij schaarste tot ultieme waardedrijver gebombardeerd. Maar wat schaars of karig is en zijn overvloedige bestaansrecht niet hervindt, sterft uit.

Al nadenkend, dus toch – maar vrij van doel en richting, geraak ik snel in Hoek van Holland. Langs de  legendarische bejaardenfoto van collega Peter de Krom. Langs het technologisch huzarenstukje der Maeslantkering. Straight into de vergane glorie van het eens zo levendige station Hoek van Holland.

Maassluis, door Peter de Krom

Maassluis, door Peter de Krom

Ik herinner het me nog. Een vrije middag in de brugklas, 1991 moet het geweest zijn. Met klasgenoot LP op de fiets. Samen alleen naar Hoek van Holland, en op de terugweg verdwalen tussen de kassen van ‘s-Gravenzande. Back in the days reed er een directe trein van Hoek van Holland naar Moskou, 39 uur verderop. Dagelijks. Rode wagons en donkergroene, met plaatstalen koersborden die Avontuur roepen. Avontuur! Avontuur!

Niets dat daar nu nog aan doet denken anders dan de eindeloos lange perrons, met gras begroeid. Het verbouwde sprinter-drietje zonder toiletten rijd de eerste 1200 meter perron voorbij om alleen de laatste 60 meter aan de strandkant te gebruiken. Stap je hier in, dan kun je zonder overstap niet verder dan Rotterdam Centraal geraken. Duitsland bereik je tegenwoordig niet zonder minstens twee keer over te stappen.

Dit alles schiet mij overigens zonder mopperen te binnen. Wat lekker, om gewoon zo even alles te kunnen constateren. Geen analyse, gewoon langswaaiende gedachten. Ik hoef er niks mee, maar ze zijn er wel. Kunnen vrolijk naast elkaar bestaan. En zo krijgt ook het Vispaleis naast het station even aandacht – mijn broertje werkte er een tijd lang –  en zie ik hoe een jongedame met fraaie frontale welvingen een oude heer met wandelstok de dijk over helpt. Ik sla het zijdelings gade. Net als de vuurtoren en de langzaam voorbijvarende schepen. En een keur aan scènes uit het boek over 150 jaar Waterweg waaraan ik de afgelopen maanden heb meegewerkt.

Damn wat voelt het logisch om hier nu te zijn. Goed zo.

Wat zal ik eens uit de boekwinkel meenemen nu ik de krant uit heb. Of toch maar niks. Ik scan de titels, die elkaar om aandacht bevechten. Eerst de tijdschriften, dan de boeken. Ik vraag me af waarom de meeste me op het moment zo tegen staan, ook al zullen ze vast interessante wetenswaardigheden bevatten. Het is iets met intentie. Waarom staan die bladen daar? In wiens behoefte voorzien ze, en welke behoefte is dat precies?

Ik zoom wat in en merk dat veel boeken en tijdschriften, naast het commerciële winstbejag, tot doel hebben wraak te nemen, iets goed te praten (doping- en bankschandalen), net doen of ze geheimen te onthullen hebben. Of iets te analyseren met de analyse als enig doel. Zoals het journaal tegenwoordig wordt voorgelezen alsof het Roodkapje en de Zeven Geitjes betreft. Vanuit een glazen bol, van daar waar het veilig is en naar de behoefte van de consument en adverteerder (en via die route alsnog de consument) nieuwe sprookjes geproduceerd en afgeleverd moeten worden. Steriel als de kipfilet bij de Albert Heyn. Alleen mensen op de plek zelf zijn geschokt, al dan niet diep.

Ook daar dus weer de losgezongenheid, het ‘ik, maar de wereld’ of omgekeerd. In plaats van ‘wij: de wereld en ik’.

Ik overweeg ‘Toen ik je zag’ van Isa Hoes aan te schaffen en vraag me af waarom dat boek wel en alle andere zo duidelijk niet. Omdat een paar losse bladzijden die ik lees een echt verhaal vertellen. Niet mooier, niet minder mooi, gewoon zoals het gebeurd is en wat dat teweeg heeft gebracht. Vanuit een soort zoektocht naar de overtuiging dat alles OK is, zonder oneigenlijke doelen die daar achter schuil gaan. Hoop ik. Toch ben ik blij als ik besluit het niet te kopen.

Ik knaag nog even door op het thema intenties. Blijkbaar heeft die grootheid dus bepaalde kwaliteiten.  Zuiverheid. Coherentie. Intensiteit… Het kan je aandacht maar in beslag nemen, op een doordeweekse dag in een boekhandel in het centrum van Hoek van Holland, zonder dat ook maar iemand daar op dat moment weet van heeft.

Tijd om van wal te steken en aldus wandel ik met nog steeds even weinig bagage naar de check-in desks. Niks vergeten? Niks vergeten.

To be continued…

Hoek van Holland, ooit. Foto: Nico vd Graaf

Hoek van Holland, ooit. Foto: Nico vd Graaf

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Gedachtekronkels, Hersenspinsels, Horizonexpedities, Me myself and I, Nieuws, Op reis (of: ~ geweest) en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Retourtje Harwich in 24 uur (deel 1)

  1. Pingback: Retourtje Harwich in 24 uur (deel 2) | Ready2Amaze!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s