Retourtje Harwich in 24 uur (deel 3)

<< Wat voorafging

Op de route door de slurf volgt het gesprekje met de douane-beambte dat ik eerder als inleiding op dit hele verhaal gebruikte.

Zo, ik ben in Engeland. Even goed de tijd checken, want het voelt 8 uur en 9 uur tegelijk. De zon is al bijna… in zee gezakt zou ik zeggen, maar net zoals wel meer dingen gaat dat hier precies andersom dan thuis. De zon komt hier op uit de zee en verdwijnt over land. Vind je het gek dat ze aan de verkeerde kant van de weg rijden. Anyway, langzaam wordt het al donker terwijl ik Pearl gedag zeg op het station van Harwich. Net als in Hoek van Holland is het station hier direct aan de terminal verbonden. Er gaan per dag 2 directe treinen naar Londen en die kosten gemiddeld zo’n 4x zoveel als de reguliere boemel waarmee je 2x moet overstappen. Met zo’n goedkope trein ben je voor 8 pond in Londen, de dure kost per reisrichting net zoveel als de hele bootovertocht.

Goed, dat alles is aan mij hoe dan ook niet besteed vandaag. Ik denk dat ik de enige ben die te voet de haven verlaat. De rest doet dat per auto, trein of taxi. Ze hebben gelijk ook, want het duurt wel even voor er wat bewoonde wereld in zicht komt. In de tussentijd vermaak ik me kostelijk met de Engelse verkeersborden, de letters op het wegdek en de verwarring van welke kant ik op moet kijken bij het oversteken. Ik kijk op een plattegrond die ook al op drie manieren andersom lijkt te zijn geprojecteerd dan ik gewend of gewoon ben. Naja, daar in de verte zijn huizen en daar op mikken zal wel volstaan voor het verwerven van een fish & chips. Bij gebrek aan werkelijke reisbestemming heb ik die fish & chips tot het symbolische keerpunt van de reis bestempeld. Tot daar en niet verder.

Gek decor, zo’n havenstad. Het eerste waar ik tegenaanloop, bijna letterlijk, is de Harwich Rail Club. Er staat een man van een jaar of zestig in de deuropening te roken. Ik stap op hem toe en vraag of hij me een snackbar kan wijzen.

Of ik van Thais houd?
– Jawel, maar vanavond liever fish & chips.
Als je deze straat verder doorloopt, heb je links een plek waar ja Thais kunt eten, en rechts een voor fish & chips.
– Mooi. Dank u wel. Is er ook iets te zien hier bij jullie binnen, op het moment? Ik zie Rail Club staan, dat klinkt leuk.
– Nee, dat niet, sorry.
OK, dank evenwel.

Mah, dat valt mee dis-donc. Dat zal nu snel goed komen met het eten, denk ik terwijl ik door zo’n Engels straatje loop. Niemand op straat verder. Wel: huizen met van die hele platte voortuintjes. De geur van steenkool. Zouden ze dat hier nog in de kachel stoppen? En palen met electriciteitsdraden, die steeds zo vanaf één paal naar alle huizen langs een hele stoep lopen. Of telefoonverbindingen, daar wil ik vanaf zijn.

Engels straatje 1 (Clacton-on-Sea, 2006)

Engels straatje 1 (Clacton-on-Sea, 2006)

Op de eerstvolgende hoek tref ik een pub. Wetend dat je daar meestal leuk kunt eten, vraag ik me af hoe die zich verhoudt tot de Thai en de snackbar die me zijn aangewezen. Eerst maar eens vragen of ik met euro’s kan betalen want, shit, vergeten te wisselen. Ik had van thuis ook nog wel een setje ponden trouwens, gestoken onder mn bureaublad na eerdere reizen. Ook een briefje van 50 euro daarbij. De 50 euro van overvloed. Zolang ik die niet hoef aan te breken, gaat het financieel voor de wind. Zo heb ik het eens bedacht. Ik hoop dat ie er nog lang onder blijft zitten. Sorry, zijsprongetje.

De pub blijkt Thaise zaken te serveren, die vraag is dus beantwoord. Maar nee: euro’s doen ze het niet voor. Misschien de supermarkt schuin tegenover. Al het andere zal al wel dicht zijn. Ik beloof het te proberen en doe dat ook. Ook weer zo’n typisch Engels hoekwinkeltje in een achterstandswijk. Waar het vers-ste wat je kunt kopen een banaan is en voor de rest alles uit potjes en plastic komt. In 2007, tijdens de grote Europareis, verbaasde ik me daar nog over. Inmiddels zijn in Nederland de paprika’s in de supermarkt ook individueel verpakt. En maar zielig doen over de plastic soep in de oceaan. Of andere dingen van ver weg waar men zoal verontwaardigd over kunt zijn. Maar inderdaad, het vinden van alternatieven bezijden de mainstream is geen sinecure (zeker niet voor kniesoren).

Goed, geen wisselgeld daar. Waar zou die Fish & Chips venue zijn? Misschien daar dan, 50 meter op nog een volgende hoek. Nee, geen Euro’s maar wel bankkaarten. Ha! Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb. Zo, plaats van bestemming bereikt. Rustig hier. Alleen de eigenaar of bedrijfsleider en twee meisjes. Ik denk zussen en dochters, een jaar of 20. Ik ben benieuwd hoe dat zo gaat, hier in toch wel een uithoek een snackbar runnen. Het schijnt aardig goed te gaan, vooral dankzij onlinebestellingen die bezorgd worden. Overal stickers van JustEat. Aha, ça explique.

Na een paar minuten klinkt het “salt & vinegar?!”, waarop ik positief reageer. En doe ook nog maar wat van die bruine saus, als we het dan toch bont maken. Ik krijg een dik pakketje gerecycled papier aangereikt. “Mag ik het ook hier opeten?” – jawel, maar we gaan eigenlijk bijna dicht. Ik neem de ruimte nog eens goed in me op. Kijk naar de aanbiedingen, de inzinkende duisternis en de bleke shizzle die voor me ligt. De vis lag al een tijd klaar op een verwarmplaat. Ik ben benieuwd wanneer en hoe vaak ‘ie gefrituurd is. In elk geval zodanig dat er geen smaak meer over is, anders dan die van het bakvet. Same story voor de friet, en de bruine saus uit de zakjes smaakt naar een soort gegiste caramel.

Engels straatje 2 (Newcastle, 2007)

Engels straatje 2 (Newcastle, 2007)

Het kan me weinig schelen. Dit is waar ik voor gekomen ben, en het is goed zo. Ik eet zoveel als ik kan. Alle vis, en de meeste friet. Terwijl de zusjes de boel schoonmaken en er ook nog een moeder – denk ik – met vette haren achter de toonbank verschijnt, deponeer ik het restant netjes in de vuilnisbank. Dank u wel, en tot ziens.

Zo, dat was de top van de berg. Nu veilig afdalen. Eens even zien. Hoeveel tijd is er nog? Geen idee. Maar vast nog genoeg om even in de pub van zonet aan te schuiven. Daar blijk ik ook te mogen pinnen, maar pas vanaf 5 pond. Hmm. Nou hobbelen dan maar. Een Guinness en wat nootjes alstublieft. De blonde bardame van in de 40 komt uit Roemenië. Iasi, zo’n beetje de enige grote stad in het land waar ik niet geweest ben. Op de TVs speelt Arsenal tegen de Geordies van Newcastle United. De wedstrijd past net niet op het scherm, maar verderop aan de bar weet een enthousiast geconcentreerde mede-toeschouwer me te vertellen dat het 3-1 staat voor Arsenal. Dat hij ook support, dus hij zal een goede avond hebben – zeker als er later nog een mooie goal valt. Nee, Van Persie speelt niet meer bij Arsenal, maar bij Man United, weet hij me bij te praten.

De Guinness valt wat zwaar op de fish & chips, maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben weer even internationaal. Lang geleden lijkt dat. Wanneer was de vorige keer? Paris Photo, november. Even drie daagjes. Van thuis naar thuis, zo voelt dat. En er dan ook nog met bekenden vertoeven, dat is mooi. Maar wel anders dan de tijden dan ik om de week naar Londen en Barcelona vloog. Een weekje in Honolulu geacht werd rond te hangen, of een paar dagen vakantie koppelde aan een conferentiebezoek in Ierland. Om nog maar te zwijgen van de jaarlange rondreis.

Nee, ik wilde me concentreren op mijn thuishorizon en dat is gelukt. Maar nu kriebelt toch wel weer. Vreemde talen horen, of ik ze versta of niet maakt nog niet eens zoveel uit. Niet weten waar je de komende 5 nachten slaapt, maar wel dat het allemaal goed komt. In een stad uit de trein stappen en de logica van een nieuwe stad leren lezen. Verdwalen omdat je weet dat je zult vinden wat je zoekt. Dat werk. Nu dus in mini-versie in Harwich, en ik geniet er flink van.

Engels straatje 3 (Colchester, 2006)

Engels straatje 3 (Colchester, 2006)

Als de wedstrijd is afgelopen pak ik mijn biezen, wat er niet zoveel zijn. Terug naar de boot. Via een andere route misschien? Maar de parallelle straat loopt 50 meter verder dood. Heb ik dat. Naja, hij ziet er toch zowat hetzelfde uit als de oorspronkelijke route. Ook ondiepe voortuintjes en telegraafpalen, maar dan inmiddels donker. Ik kom nog iemand tegen met een hond. Daarna niemand meer totaan de douane, of ze moeten onherkenbaar achter het venster van een auto of vrachtwagen zitten. He, zie daar het inchckkantoortje waar ik in 2006 met Maaike de laatste minuten van Nederland – Cameroen bekeek. 3-1 voor Nederland als ik het wel heb. (Blijkt: Ivoorkust, 2-1). We waren op bezoek bij mn broertje, die een half jaar in Colchester heeft samengewoond met een Engelse. Zij werkte aan deze kant van de boot bij Immigration, hij aan Hoekse kant bij de marechaussee. Op een dag was het klaar en kwam hij weer terug, long story short.

Alweer tref ik een lege terminal. Ben ik zo vroeg, of zijn zij zo laat, vraag ik bij de incheckbalie. Iedereen blijkt al aan boord te zijn. Maar ja hoor, ik ben ruim op tijd. Hup de slurf door, terug de boot in. Weer een oranje meneer bij de ingang, maar wel een vriendelijke en verwelkomende en dat maakt het al beter dan op de heenweg. Bovendien weet ik nu dat ik op de 11e moet zijn, want daar is mijn hut.

Met de veerramp in Zuid-Korea nog vers in de actualiteit, check ik alvorens mn hut binnen te gaan hoe de vluchtroutes lopen. Geen kleine rotsige eilandjes hier, maar ook een slecht gesloten laadklep kan een hoop problemen geven. Ik zit precies tussen twee nooduitgangen in, en zal hoe dan ook nog een heel trappenhuis moeten afleggen voor ik bij de reddingsboten ben. Dan maar gewoon hopen dat het goed gaat. Wel fijn om een hun aan de buitenkant te hebben, dan kan ik in ieder geval zien wat er gebeurt. Een blik op de horizon en ik weet genoeg.

Ruim bemeten, deze hut. Vier bedden, waarvan twee dubbele. Ik klap de bovenste weg en neem een douche. Lekker dat dat kan, bedenk ik me. Hoewel dat thuis natuurlijk ook kan en die zin geen verschil maakt. Even zappen op TV daarna. Pauw en Witteman, met aan tafel de neofundamentalistische christenen waarvan Trouw al gewag maakte. Ja, wel een beetje fanatieke lui inderdaad. Maarja, ze geloven tenminste ergens in en dat doet ook niet iedereen ze na. Maar wat een slecht gesprek zeg, het gaat echt nergens heen. En komt ook nergens vandaag. Ik herinner me ze beter, de heren P&W. Een beetje snel scoren op een niet-zo-heel-hoog opgeleid meisje van begin 20 die onsamenhangende maar goedbedoelde antwoorden geeft. Ze komt er niet uit, krijgt geen hulp, en ik geloof het wel.

Zap verder tot ik Zweeds hoor. Hé, leuk, dames die naakt de douche uitrennen. Een plezierige combinatie. Denk ik, want al snel blijken de dames in een jeugdopvang te wonen, waar ze systematisch worden uitgebuit door een pooisterdame, die ze uitleent aan de hoogste ambtenaren van het land. In de jaren 50 of 60, zo te zien aan de telefoons en de auto’s. Het is vlak voor de verkiezingen en het eindigt ermee dat de journalist die de zaak met alle tegenwerking van dien onderzoek doet naar de schandalen wordt platgereden door een auto en dat het enige meisje dat uiteindelijk wil getuigen ontsnapt uit de gesloten inrichting waar ze in de tussentijd in is beland. De nieuwverkozen minister-president, oud minister van justitie en zelf gebruikster van de dames, viert zijn verkiezing met een toespraak over het belang van goede jeugdzorg. Oef, niet precies wat ik heb voorzien te beleven, maar wel weer leerzaam om te zien wat voor werelden er ook zoal schuilgaan achter de façades van het beschaafde leven.

De boot is inmiddels alweer lang en breed uitgevaren en als ik nog wil uitrusten, moet ik haast maken. Nog even overal langszappen, hé weer Pauw en Witteman, is dat nou nog niet afgelopen? Ik kijk nog even geërgerd en draai me daarna op één oor. Morgen weer een dag, daar hebben we de heren P. en W. niet voor nodig.

Slaap.

Als ik wakker word, is het alweer licht. Uit mijn raampje zie ik de golfbreker van Hoek van Holland alweer. Ging dat even makkelijk. En omdat het afmeren zo lang duurt, heb ik nog een uur de tijd om me op te frissen en aan te kleden. Ha, leuk, weer in Nederland, al moet ik nog wel even wat tijd in Hoek van Holland besteden om op mn dalurenvrij-kaart gratis naar huis te kunnen reizen. Ik hoop ergens een lekker ontbijtje te kunnen nemen, zo echt n officiële, ter afronding van een toch wel bijzondere reis. Als markering daarvan, nu ik toch de tijd ervoor heb.

Helaas is alleen de Albert Heijn nog open. Tja. Wat zal ik daar eens kopen. Waar heb ik eigenlijk trek in? Lekker langzaam dwaal ik rond. Alle tijd van de wereld. Wat een boel spul hier zeg. Wat een hoop verpakking. En wat een hoop nonsense-producten. Ik observeer de maggizakjes en het sauzendepartement. Gekkigheid. Uiteindelijk koop ik een appel en een doosje dunne Wasa-crackers met zeezout en rozemarijn. Die vind ik erg lekker al levert het qua voedingswaarde niet zoveel op. Naja, zoveel honger heb ik nou ook weer niet na de fish en chips van gisterenavond en de pint Guinness (= veel bruine boterhammen) dort hinterhin.

Mijn ontbijt eet ik op de dijk, met uitzicht op het station. Een tijdje staat daar een trein klaar te wachten en hoe langer die er staat, hoe gehaaster de mensen die er op af komen. Een dame met grijs haar komt met horten en stoten aangelopen. Ik kan niet op de klok kijken, maar geloof nooit dat ze op zo halfbakken drafje die trein nog gaat halen. Niet omdat ze niet harder kan, maar omdat ze zo twijfelt. Het kan gewoon niet dat zij die trein haalt. Ik wacht tot de trein in beweging komt, maar dat moment blijft uit. Zou ik het dan toch verkeerd gezien hebben? Maar nee hoor, net wanneer de dame achter de trein verdwijnt, komt deze onomkeerbaar in beweging. Zie je wel, toch gelijk.

Er varen nog wat boten voorbij, waarna de volgende trein de mijne is. Via Schiedam ben ik snel weer op Hollands Spoor, waar ik mijn fiets losknoop en naar huis rijd. Daar zit de deur maar één keer op het slot. Fijn, Sanne en Lasse zijn thuis. En ik ook weer.

NEW HORIZON #2667. 21.04.2012 - 13h00

De horizon van thuis. In dit geval #2667. 21.04.2012 – 13h00

 

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Europa, Nieuws, Op reis (of: ~ geweest) en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Retourtje Harwich in 24 uur (deel 3)

  1. Pingback: Retourtje Harwich in 24 uur (deel 2) | Ready2Amaze!

  2. Julia Bonte zegt:

    heerlijk om te lezen, wat denk je van een boek……….schrijven:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s