Ik ben er. Twee maanden Onverdeelde Aandacht en hoe dat was:

De komende dagen werk ik in deze blogpost aan het verhaal dat ik op donderdag 19 februari voorlees in Panorama Mesdag. Er volgen tussentijds nog geregeld updates, toevoegingen en aanpassingen. Veel leesplezier.

(Huidige versie: 1.0, di 17 feb, 09h30)

Vandaag is het donderdag 19 februari 2015. Het is de eennalaatste dag van mijn experiment “Ik ben er”. Dat begon op maandag 5 januari en bestond eruit dat ik alle werkdagen tussen dan en morgen zou doorbrengen in Panorama Mesdag, temidden van mijn eigen horizons. Een onderzoek naar de waarde van Onverdeelde Aandacht, dat direct zou dienen als volstrekte vervollediging van NEW HORIZONS als volgroeid en voorzichzelfsprekend Gesamtkunstwerk.

Conclusies
(to follow)

Aanleiding
De werkelijke oorsprong van deze onderneming laat zich raden, al is de directe aanleiding veelmaals duidelijker aanwijsbaar. De feestelijke presentatie van NEW HORIZONS, op 4 december in het Gemeentemuseum Den Haag, stond in het teken van de geslaagde realisatie van mijn wens om in de inmiddels bekende vorm uit te geven – en met in achtname van alle wonderbaarlijke anstrengungen die daarvoor nodig leken en bleken. Dat alles was op 4 december gelukt. En “je had erbij geweest moeten zijn”, en/maar als je het mij vraagt was het een weergaloze gebeurtenis.

700x NEW HORIZONS in het Gemeentemuseum, foto: Carel Fransen, The Eriskay Connection

700x NEW HORIZONS in het Gemeentemuseum, foto: Carel Fransen, The Eriskay Connection

Feest, en gedenkwaardig, maar nog niet de volstrekte afronding waar ik in de aanreis op had aangestuurd. Want hoewel het overgrote deel van alle bijbehorende verantwoordelijkheden waren nagekomen, ontbrak op hetzelfde moment nog altijd € 20.000 van de benodigde € 100.000. Uiterlijk per bankovermaking te voldoen op 1 maart 2015. Vertrouwend dat ‘Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen’ leek het mij niet wenselijk dat tekort toe te laten tot de feestelijkheden. We vierden het vele dat er Wel was, en de bijzonderheid daarvan. Eendachtig de overvloed waaraan de quote van Antoine de Saint-Exupéry op de achterzijde van het boek refereert:

For true love is inexhaustible; the more you give, the more you have. And if you go to draw at the true fountainhead, the more water you draw, the more abundant is its flow.

En, dus, maar: niets daarvan deed afbreuk aan de zich nog aandiende uitdaging. Drie maanden tijd om € 20.000 aan winst(!) te realiseren, te vermeerderen met drie maandinkomens om de boel thuis draaiende te houden. En in de schaduw daarvan ook nog eens de wens om de voorfinanciering van de tentoongestelde werken bij Panorama Mesdag op elegante wijze glad te laten lopen – want die terugbetaling stond al vast als bestemming van de eerste bijna € 20.000 aan werkverkopen in het museum. Daar ging dus voorlopig geen cash winst vandaan komen. Tel dit alles bij elkaar op, en je kunt je voorstellen dat de overgang van Feestmoment naar Orde van de Dag op z’n zachtst gezegd aanzienlijk was.

Want vrijwel alles wat ik wilde, was Uitrusten. Bijkomen, Nagenieten, Relaxen. Even niets hoeven. Zo’n beetje het lijnrechte tegenovergestelde van me nogmaals het hoofd breken over een Houdini-act om mezelf en ze fèmmelie de vege lijven te redden.

Toch was zulks gegeven de omstandigheden de opgaaf. En wat-o-wat was de uitnodiging die daarachter schuil ging? Wat viel er nog te leren, dat nog geleerd moest worden? Wat viel er nog toe te voegen dat nog niet toegevoegd was? Of vanuit de alchemistische benadering: welke verstoring bij/in mij als bron van dit hele alles verhinderde de gewaarwording van de potentie die ik er aan toedichtte?

En hoe daaromtrent vanuit Rust en Ruimte een plan te destilleren? Voorwaarden: mag de aard en sfeer van het project geen geweld aandoen, ontkrachten of zelfs maar verwateren. Moet een finaliserende touch geven aan de body of work zoals ik die op dat moment blijkbaar onterecht al beschouwde als inhoudelijk compleet.

Na enige moeizame dagen halverwege december lukte het me om de broodnodige Rust en Ruimte te vinden. Samen met Sanne, Lasse en Elin diende zich een uitnodiging aan om een paar dagen in Westkapelle te verblijven. Waarvoor nog immer veel dank, Marly Huibregtse en ouders. De drie laatste dagen van de kerstvakantie mochten we verblijven in hun vakantiewoning die op dat moment niet verhuurd was. Op een steenworp afstand van zowel de zee als de vuurturen zoals die door Mondriaan aan het begin van de vorige eeuw à maintes reprises is vastgelegen.

Alleen het vooruitzicht van die drie dagen in het Zeeuwse Zilte was al een Verademing. Want de contouren en uiteindelijk zelfs het projectplan voor “ik ben er” ontstonden al voor we dorthin afreisden. Tussen Kerst en Oud en Nieuw besprak ik mijn plannen met de directeur van Panorama Mesdag. Hij vroeg zich af of en hoe ik dat zou volhouden. Dat leek me van alle zorgen nog wel de minste. Ik vroeg Mario van Megen, bevriend performance artist, om me vooraf te interviewen bij wijze van nulpuntmarkering en als check op de uitlegbaarheid van mijn bedoelingen.

Een riskante operatie zou het worden. Al het overige uit handen laten vallen om tussen de kerst- en voorjaarsvakantie op werkdagen niets anders te doen dan Aanwezig te zijn in mijn eigen tentoonstelling. Zonder telefoon en computer. Mét water en opschrijfboek. Zonder eten, tenzij mij door anderen aangeboden, al ben ik hier een aantal keren creatief mee omgegaan als dat zo uitkwam. Anyway, gedurende die werkdagen niets te doen dus, anders dan wat ter plekke zou ontstaan.

Conceptueel volstrekt kloppend. Het beste, enige en laatste wat ik nog aan NEW HORIZONS kon toevoegen was mijzelf en mijn liefdevolle aandacht. Geen plan of vooropgezette handelingen. Geen actie = min reactie. Juist het gebrek aan iets doen. Alleen maar zijn, zo zen als het klinkt. Vertrouwen dat het goed is zoals het is, en dat al het overige extra is. Alle uit het project voortkomende waardering, kritiek, verantwoordelijkheden en vrijheden ten volle dragen, en mijzelf erdoor te laten dragen.

En wat dan dan waard blijkt? Geen flauw idee.

In het slechtste geval levert het een goed verhaal op tijdens besprekingen waarbij ik in het uiterste geval moet toegeven dat het me niet lukt om de laatste rekening van het boek te betalen op het moment dat ik beloofd heb dat te doen. Om vervolgens verder te zien.

Ik denk niet dat ik dit experiment ooit bedacht had als ik niet een jaar of wat geleden had kennisgemaakt met het project ‘The Artist is Present’ van Marina Abramovic. Toch zou dit geen performance worden. Geen onderscheid met de werkelijke buitenwereld, de alledaagse realiteit. Niks wat ik niet zo doen als ik dit niet aan het doen zou zijn. Zo weinig mogelijk voorschriften en regels. Hoe meer onvoorwaardelijkheid in het gebeuren, en hoe rijker en verdiepender het contact met bezoekers, hoe liever.

‘Kom maar op.’ – Zo voelde dat bij aanvang.

Verloop tijdens de twee maanden

Verloop van de dagen

Contact met bezoekers

Veelgestelde vragen

Contact met medewerkers

Bottom line

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Droom en werk, Gedachtekronkels, Handreikingen, Hersenspinsels, Lezing, Nieuws en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s