Deadlines en hoe het ook kan

Gelukkig gebeurt het me niet meer zo vaak. Dat ik te maken krijg met een ‘deadline’. In de afgelopen drie maanden herinner ik me twee gevallen. Collega-ondernemers zie ik er soms dagelijks mee worstelen.

Me afvragend: hoe doe jij dat, met deadlines omgaan? – heb ik zelf alvast bedacht hoe ik ze beleef. Namelijk zo:

Een deadline geeft in mijn beleving blijk van een ongelijkwaardige relatie tussen degene die m ten tonele draagt en degene die zich ernaar heeft te voegen. En een mismatch in de verdeling van wederzijdse verantwoordelijkheden. Ik werk graag op basis van gelijkwaardigheid. Mét mensen in plaats van vóór mensen. Samen iets nieuws tot leven te brengen.

Ik ervaar een deadline als dreigement. Om je angst of schaamte in te boezemen voor als je m onverhoopt niet haalt. Dan houdt daar alles op. Ondersteuning die je mag verwachten. Respect, Erkenning en Waardering voor je werkzaamheden. Dan was het met terugwerkende kracht allemaal nergens goed voor. Ben jij nergens goed voor. Ik wil graag me graag hoe dan ook gewaardeerd voelen om wie ik ben en de aandacht die ik investeer door iets samen te ondernemen.

Een deadline wordt gemakkelijk ingezet als smoes voor urgentie. Zodra iets een deadline is, maakt het niet meer uit hoe belangrijk het daadwerkelijk is, en voor wie en waarvoor. Een deadline vraagt voorrang, en krijgt die ook meestal boven al het andere dat bij nader inzien misschien veel wenselijker of belangrijker is. Ik wil graag zelf kunnen kiezen hoe ik mijn dagen en weken inricht, en op elk moment vrij te zijn om datgene te doen wat op dat moment de meeste waarde kan toevoegen.

Bovendien zie ik deadlines als flow-brekend. Een Full-stop waarna alles kan ophouden. Of doorgaan. Of ophouden. Of doorgaan. Ik meld me liever even bij een stempelpost van een verplichte passage langs mijn route. Of tel onderweg, gestaag door-stappend, mijn milestones & zegeningen.

En dan ben ik letterlijk ingesteld, I know. En ik zet het voor deze gelegenheid dik aan. Ook dat. Maar wel als uitvergroting van hoe ik de confrontatie met een deadline daadwerkelijk energetisch beleef. Een uitnodiging om in de schaarste te schieten, en mee te doen aan de rat race. Maar dat is mijn reis niet.

Gelukkig is er ook een levenslijn. Naar een bron die zichzelf steeds vernieuwd en ververst.

Ik vind die door mij steeds af te vragen wat mij te doen staat. En wanneer ik dat weet, hoe ik dat idee dan kan voeden en verrijken. Met wie en met wat. Welke passages ik daarvoor te nemen heb, en welk gereedschap en gezelschap daarbij komt kijken.

En bij sommige passages kan dat best heel spannend zijn. Is ieders onverdeelde aandacht gevraagd en kan elk greintje expertise van levensbelang zijn. Op het juiste moment leiden en volgen is dan zeker een uitdaging. Maar als je steeds in afstemming opereert, hoef je de boel echt niet met deadlines aan elkaar te knopen – die leiden alleen maar af.

Af van wat?

Van de essentie van waar ik mee bezig ben, en wil zijn. Ze leiden af van alles tussen het Vanwaar en het Waartoe van wat wél mijn reis is.

07037

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Droom en werk, Gedachtekronkels, Handreikingen, Hersenspinsels, Nieuws, Zevenmijlslaarzen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Deadlines en hoe het ook kan

  1. Ha Bruno, het is in ieder geval een vreselijk angelsaksisch woord. Zeker als het om je eigen levenslijn gaat passen er geen deadlines, maar gaat het meer om synchroniciteit, en voel je zelf aan wanneer welke stap geboden is. Eens dus. Ook in die gelijkwaardigheid ga ik een eind met je mee.
    Maar…omdat dit blog over samenwerken gaat: Het is vaak toch wel handig om met elkaar af te spreken wat je wanneer van elkaar verwacht om een resultaat te bereiken. Een krant moet nu eenmaal op een bepaald moment klaar zijn.
    En vraagje….was dat schitterende New Horizons er ook zo gekomen als je niet lang van te voren had bepaald dat het op 4 december zou verschijnen? Heeft die deadline juist niet voor een flow gezorgd?

    • Beste Hans, deze blogpost maakte inmiddels een keur aan reacties los. Kijk hier graag mee: https://www.facebook.com/bruno.vandenelshout/posts/10156459331025261?pnref=story

      *Zeker* handig om met mensen af te spreken om op bepaalde momenten voorafgestemde resultaten te bereiken. Mijn vraag is of dat ‘deadline’ moet heten, of dat een andere naam meer recht doet aan de waarde van zo’n moment. Want, om je vraag te beantwoorden: in mij beleving is NEW HORIZONS zonder deadlines ontstaan. Maar niet zonder momenten waarop het erom ging, waar veel van af hing. Richtpunten, ijkpunten, in aanloop waarheen ik zeker wel drukverschillen heb beleefd. Maar steeds tegen een achtergrond van Rust en Ruimte. En van onvoorwaardelijkheid.

      Welke upgrade van het woord deadline lijkt jou een mooie?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s