Hoe ik de Horizonobservatie ‘Over Avontuur’ mee-maakte

** UPDATE ** Een volgende horizonobservatie is in voorbereiding voor zaterdag 1 oktober 2016. Je leest erover in de volgende nieuwsbrief Mee op Avontuur **

JanineWright_Horizonobservatie

Foto: Janine Wright

De Noorzeehorizon is geen twee momenten hetzelfde. En al zou dat wel zou zijn, dan nog beleef je iedere keer dat je ernaar kijkt iets anders. En logisch ook, dat elke horizonobservatie weer iets nieuws brengt. Zo ook de editie Over Avontuur, die ik samen met ontdekkingsreizigster Arita Baaijens vormgaf, en in de nacht van 21 op 22 mei met uiteindelijk 21 mensen ten uitvoer bracht.

Geen 24 uur, zoals de vorige edities. Maar van middernacht tot zonsopkomst, gevolgd door een wederzijds interview met ontbijt. Zoals ik heb geleerd van de rijke samenwerking met alchemiste Lie van Schelven – met wie ik in expeditievorm naar de horizon kijken in oorsprong ooit bedacht, formuleerde ik in aanloop naar de ervaring een persoonlijke reisvraag: een waardevolle leidraad om mijn aandacht te richten op het Vanwaar en Waartoe ik iets onderneem en daar mensen bij uitnodig. Een maatstaf om keuzes langs te leggen. Een koers. Een grondtoon die mensen kunnen herkennen als voor hen waardevol, en als uitnodiging om er hun eigen melodie aan toe te komen voegen. Om samen eigenhandig onvergetelijk moois mee te maken.

Dit is wat ik voorafgaand aan de horizonobservatie opschreef:

“Ik stel mij tijdens deze observatie ten dienst van onze gemeenschappelijke ervaring, nadat ik me tijdens eerdere observaties heb geconcentreerd op mijn eigen beleving van de horizon. Nu wil ik de Rust en Ruimte die ik eerder heb ervaren beschikbaar maken voor onze reisgenoten.

Ik wil graag meemaken hoe ik vanuit eigenheid én in afstemming met jou en alle deelnemers een volwaardige beleving voorbereid, beleef en tot volledige afronding breng.

Ik wil graag meemaken hoe ik zorg draag voor een liefdevolle context waarbinnen we maximaal 26 m/v sterk kunnen reizen. Met respect voor iedereen die zich bij deze beleving betrekt en voor wat zij komen brengen.”

Voortbordurend op deze wens, sprak ik met Arita af dat ik alle communicatie en correspondentie zou voorbereiden, net als de praktische zaken ter plaatse. In afstemming, maar voor volledig eigen rekening en risico doen. Arita ontzorgd, ik carte blanche. Met als enige afspraak dat we van de 24 beschikbare plekken er allebei 12 mochten vergeven.

Voorbereidingen

Dat bleek met groot gemak te lukken. Kort na de aankondigingen in onze wederzijdse nieuwsbrieven zagen we onszelf zelfs genoodzaakt een reservebankje in te richten voor boventallige avonturiers. Fijn was vooral, dat de eerste uitnodiging heel weinig inspanning vereiste, en dat ik me / wij ons volledig konden concentreren op de voorbereiding met de mensen die het Mee gingen Maken.

Dat begon met het afstemmen van de reisvragen, het vooraf zo elegant mogelijk vooraf incasseren van de bijdrages. In de aanloop naar de ervaring zag ik er een uitdaging in bij iedereen een paar keer (4x in 2 maanden tijd) op te lichten op de radar. Aandacht vragen voor, maar vooral te geven aan, wat ons Mee te maken stond. Om iedereen die er eenmaal bij was ook echt al in de aanreis uit te nodigen los van alle anderen individueel zijn/haar plek in de formatie al in te nemen.

Fijn daarvan was ook, dat afmeldingen en afhakers dit keer tot een minimum beperkt bleven. Dat is op zijn zachtst gezegd wel eens anders geweest en dat leverde in die situaties ook onverhoopt heel wat energielekken op. Ditkeer lukte het om de collectieve energie heel compact te houden, zelfs al wisten deelnemers niet met wie ze de reis zouden gaan maken. Zodat iedereen autonoom-soeverein kon aanvliegen. In een Google-doc documentje hield ik alle voortgang per persoon bij, zodat ik ook goed kon zien wie waar in de aanreis was.

De final call kreeg de vorm van een papieren brief met paklijst en instructies, per post verzonden. Heel fijn om tastbaar mee bezig te zijn.

PHOTOLOGIX_Voorbereiding_Horizonobservatie

Brieven aan de deelnemers, telefoonfoto

Een week voor het zover was, ontmoette ik Arita op de danmaals aanstaande plaats van handeling. We bespraken een paar praktische zaken, dachten na over de verwelkoming aan de waterpomp, hoe we onze karavaan over de duinen zouden geleiden, hoe we ons zouden installeren in inchecken. Waar we wel en niet voor beschikbaar waren ten opzichte van de deelnemers, hoe we zouden afronden, wat we mensen zouden meegeven in de tijd totaan het ontbijt, hoe we het interview zouden inrichten en hoe we zouden weten wanneer het klaar was.

Op de zaterdag van de ervaring zelf probeerde ik langzaam in te loggen op de aanstaande Rust en Ruimte. Geïnstalleerd bij Barro en Zoë alias Bar & Zo kwartette ik een uurtje met de rijke verzameling reisvragen om een dienende formatie te componeren, wat lukte. En met formatie bedoel ik: wie naast wie zit en en welke vorm.

Whatever the weather

De weersvoorspellingen waren steeds goed geweest, maar verslechterden overdag zienderogen. ‘Kans op onweer’ werd ‘onweer’, waaraan later toegevoegd met veel regen en hagel. Toen ik een uur voor aanvang (om 22h dus) op het strand alvast poolshoogte ging nemen, wist Leo van Strandtent De Fuut me te vertellen dat een deel van de nacht Code Rood was afgegeven voor Scheveningen. En normaal hadden we bij hem binnen mogen komen zitten als het erop aan kwam, maar hij had wel een feest en full house.

PHOTOLOGIX_Horizonobservatie_Aankomst

Uitzicht een uur voor aanvang, telefoonfoto

We inspecteerden de naastgelegen zeecontainer, die normaal dienstdoet als garage voor de Strandbeesten van Theo Jansen. We bouwden er een opstelling met barkrukken en stoelen, die er als het goed is voor zouden zorgen dat we ook bij noodweer naar de horizon zouden kunnen blijven kijken. Hutje mutje, maar alles beter dan aan de vloedlijn worden getroffen door de bliksem.

Per telefoon kwam de eerste afmelding binnen van iemand die het weerbericht ook in de gaten had gehouden. Benauwd was het al, nu begonnen het ook al zachtjes te regenen. Ik moest me uiteindelijk nog bijna haasten om zelf op tijd terug bij de waterpomp te zijn.

Wat een feest wel, weer!, om daar de eerste expeditieleden al te treffen. En hoe vervolgens vanuit de duisternis allerlei opgewekte mensen opdoken, beladen met grote backpacks en klaar voor Avontuur!

Ik deelde de kaarten uit waarop iedereen kon zien wie er links naast hem/haar zat, en wie rechts. Dat leverde alvast een eerste fijne kennismaking op, en voor sommige mensen een plezierig ‘Hé, jij ook hier?’. Dan, samengevat: Welkom, het belooft een avontuurlijke editie te worden, let’s go for it.

Sjouwend begaven we ons naar het observatiepunt aan de vloedlijn, of waar ik die vermoedde. Het was eb, en de zee eindigde al zo’n 25 meter voor ons vandaan. Iedereen was uitgenodigd zelf uit te vogelen hoe ver of dichtbij van zijn (m/v) buurman (m/v) hij (m/v) ging zitten. Mijn plek was de zuidwestflank, met aan mijn rechterzijde Gerda als eerste buurvrouw. We zaten op twee armlengtes afstand van elkaar. Verderop waren de afstanden soms groter en dan weer kleiner, totaan op de noordoostelijke flank Arita en het vuur, waarvan we hadden afgestemd dat zij zich daarover zou ontfermen. Samen namen we zeker 50 meter in beslag. Als een soort levende streepjescode staken we omhoog vanaf het strand.

MariovanMegen_Horizonobservatie

Foto: Mario van Megen

Dan: een slag op de gong van opa en oma ter aankondiging van uitnodiging tot incheck: het markeren van de gezamenlijkheid van de ervaring. Dat deden we kort in woorden en uiteindelijk licht zingend. Ieder zn eigen grondtoon, steeds zachter uitdovend in de stilte. Eén voor één nam iedereen zijn/haar plek in, ikzelf als laatste.

De observatie zelf
Ha, heerlijk. En: benieuwd hoe lang dit goed gaat. Af en toe dwarrelde er wat vocht uit de lucht. In de verte, aan de horizon, zagen we korte maar hevige flitsen oplichten. Door het geruis van de golven, bereikte het licht ons wel, maar de donder niet. Dreigende wolken schoven vanuit verschillende richtingen langs elkaar. Steeds compacter tot er op momenten ook weer complete gaten in vielen. En we genoten van de volle maan die ons in de rug scheen, en de sterren boven ons. Tegelijk klonk tot ver in de nacht het feest bij de strandtent door tot aan de vloedlijn, soms blikkig, dan weer verstomd. Grappig om te beleven hoe ik er amper aandacht aan besteedde, en dus ook geen enkele last van ondervond.

Maar wel steeds de dreiging, van alles wat in de verte maar toch dichtbij aan ons passeerde. Op een zeker moment maakte ik een rondje langs alle deelnemers, om ze te vragen na te denken over wat ze mee wilden nemen als het plotseling loos zou gaan, en dat er dan waarschijnlijk maar één gelegenheid zou zijn om onszelf in veiligheid te brengen voordat alles doorweekt zou zijn.

Het bleek allemaal niet nodig. Het regende af en toe zachtjes, maar voor de rest was het comfortabel warm. De golven deden hun open- en dichtritskunstje, mijn oogleden werden zwaar, het af en toe wegsuffen. Een mooie dynamiek tussen gevoelde verantwoordelijkheid en vertrouwen, whatever the weather.

Zo kabbelde de nacht voort en werden we nog getrakteerd op kleine stukjes donker zwart, gevolgd door heel diep donker blauw, steeds lichter tot er een robotachtige hardloper passeerde. Eerst heen, en dan weer terug. Vloed tot op een paar centimeter voor onze voeten, dus als vanouds lekker spannend. Ook meldden zich de eerste vogels. Eerst nog onzichtbaar maar uiteindelijk her in der in het beeldveld. Hoog in de lucht, laag over de golven. En zo werd het licht. Inventariseerde ik hoe Arita het aan de andere kant van de formatie had. We hadden voorzien dat zij de uitcheck zou verzorgen. Een kort ritueel uit het Altajgebergte: het verspreiden van een eetlepel melk in alle windrichtingen.

Hoe wonderlijk dat het juist bij de (letterlijke!) overdracht van verantwoordelijkheden ineens heel hand begon te regenen. We zelfs werden getrakteerd op een donderslag, en uiteindelijk snel onze heil zochten in de strandtent. Jammer van alles wat we tussen zonsopgang en het ontbijt anders zouden hebben kunnen doen. Een duik in de zee, tai chi, yoga, wandelingetje, wat rustige uitwisseling…

In plaats daarvan zaten we een uur voor planning in de strandtent, in een wat vreemde, versufte toestand. Een soort tijdsvacuum en contextverschuiving. Ineens in een wachtmodus voor wat komen ging, terwijl we daar aan de horizon nu juist zo lekker aan voorbij waren gegaan. Met als complicerende factor dat het personeel van de strandtent nog wat onder invloed was van het geweldige feestje de avond tevoren. En dan ook nog de nieuw invoegende aanhoorders van het interview, dat we hadden ‘vrijgegeven’ nadat alle plekken aan de horizon vergeven waren, maar zich nog wel geïnteresseerden bleven melden.

Het interview verliep verrassend. Niet bijster vloeiend maar het gaf een interessant inkijkje in de overeenkomsten en verschillen tussen hoe Arita en ik onze avonturen vormgeven en duiden. Tegelijk was het onrustig doordat er doorlopend koffie en thee werd gezet en besteld, en we met heel veel mensen in een best kleine ruimte zaten. En een groot deel van de mensen door de rust van de nacht waren gereisd, en de newbies juist vol spanning komen luisteren naar iets vermoedelijk spectaculairs.

Na afloop

Ik voelde me van dat alles tegelijkertijd heel kwetsbaar en verantwoordelijk. Een soort verdrietig ook, maar ook acceptatie. Een soort murw, maar ook weer heel ontvankelijk. Plezierig postdualistisch ook, die verwarring. Ik wilde vooral heel graag doen wat me te doen stond: mezelf maximaal beschikbaar maken om te ervaren en doen ervaren, wat er te ervaren viel. Zinvol om te voelen wat dat teweegbrengt, en fijn om dat al knuffelend even met Sanne te delen, die ook vroeg was opgestaan om bij het interview te kunnen zijn.

Toen iedereen uiteindelijk zijns en haars weegs ging, heb ik nog een uur onbewogen voor me uit zitten kijken, vanuit de strandtent naar de horizon. Mijn hoofd op mijn handen op mijn blauwe koffertje, waarvan de lijnen uiteindelijk diep in mijn handen gedrukt stonden.

Wat ik heb gevoeld, duid ik als het verlangen om angst te transformeren naar liefde. En dat neem ik mee naar wat me als volgende te doen staat. Dankbaar voor de rijkdom van deze ervaring, imperfect maar precies hoe ie zijn moest.

(Als je meer foto’s wilt bekijken die tijdens de observatie door deelnemers gemaakt werden, kun je dat in het gedeelde foto-album Horizonobservatie Over Avontuur.)


Je kunt mijn blogartikelen ook per post ontvangen. Eens in de maand een pakketje, samen met de nieuwste editie van de nieuwsbrief Mee op Avontuur. Verzonden op vrijdag, leesbaar bij de zaterdagochtendse koffie.

Hier lees je meer!

 

AnnekeLabots_Horizonobservatie

Foto: Anneke Labots

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Helderheidsvinding, Hersenspinsels, Horizonexpedities, Nieuws, Ontmoetingen, Op reis (of: ~ geweest), reisverslag, rust en ruimte, Synchroniciteit en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s