Rust en Ruimte… En dan?

** Dit verhaal is onderdeel van mijn voorbereidingen op een nieuw project **

PHOTOLOGIX_bestwhenshared

“Wat staat mij te doen?”

Wie mij langer kent dan vandaag, weet dat ik mijzelf die vraag graag en vaak stel. Voor de kleine dingen des levens – aan het begin van de dag, of in een spannende situatie – evengoed als voor het grotere werk. Zoals in voorbereiding op een nieuw project.

Dat was in de zomer van 2011 niet anders, toen ik rondliep met het thema Rust & Ruimte, en de wens om die zichtbaar en deelbaar te maken. Na veel gepuzzel bleek het antwoord verrassend eenvoudig en voor de hand liggend, voor mijzelf althans: een jaar lang ieder uur de horizon fotograferen.

Heden 2017 beleef ik een soortgelijke periode als toen. Maar dan nu met het thema Wezenlijke Ontmoeting en de wens om daartoe uit te nodigen. Wat trouwens niet de eerste keer is: de ontmoeting kwam al eens eerder voorbij. Destijds de Interculturele ontmoeting, met de reis door Europa als gevolg.

De Wezenlijke Ontmoeting voelt als een nieuwe en verdiepende ronde, met volop gelegenheid om alle voorgaande ervaringen en belevenissen te herschikken. Dienstbaar te maken aan de nieuwe missie.

Maar in welke vorm, in welke vorm…

Dat is dus net als toen in 2011 opnieuw de vraag. En met het vele dat ik daar op dit moment nog niet van weet, concentreer ik me op wat me gaandewel wel al gewaar wordt. Als leidraden in een te weven weefsel, al heten die officieel vast anders. 

Zo vind ik langzaam uit welk doel de Rust & Ruimte die ik wilde vrijmaken, dient – buiten natuurlijk haar eigen kwaliteit en bestaansrecht. En dat doel achter het autonoom-soevereine bestaansrecht, dat is in ieder geval niet het opladen na het uitputten (zoals heel omschreven in dit artikel van Lynn Berger / De Correspondent). Die hele laterale energieverplaatsing is eigenlijk vooral vermoeiend: het op-en-af cirkeltjes blijven draaien en energietekorten doorbelasten aan ofwel de kwetsbaarste schakel in de keten ofwel op z’n Robin Hoods afsnoepen van degene die het t best kan missen.

Nee, die Rust & Ruimte wil ik de komende tijd bestemmen als gelegenheid voor de Wezenlijke Ontmoeting.

Want wanneer lukt het ons, en dus ook nadrukkelij mijzelf, in de waan van de dag nog om elkaar werkelijk te ontmoeten? Voorbij het weer, het dramakwartetten, druk druk druk, hunnie en zullie, Donald Trump, de nieuwe auto en de vakantie. Of in een beter maar alsnog schromelijk overschatte geval: kennisverspreiding. Het is allemaal weinig meer dan bevestigingen van de status quo, zonder vrijheid of verantwoordelijkheid daaraan iets zin- of waardevols toe te voegen. Daarmee is de schaarse tijd al snel volgeluld zonder dat een ontmoeting iets mogelijk maakt dat zonder die ontmoeting misschien wel niet mogelijk was geworden.

Dat wil ik dus anders gaan doen. Op alchemistische voet. Eigenheden bijeenbrengen, en onbevooroordeeld en met onverdeelde aandacht tot goud smeden. Wetend dat dat elke keer de Rust & Ruimte die er voor nodig zijn, ruimschoots waard zullen zijn.

Goed, je hoort het, ik heb nog wat werk te doen. Ik doe mijn best daar mijn tijd voor te nemen. Te maken zelfs. Wordt vervolgd (UPDATE: zie hier).


Als je het leuk vind om eens per maand automatisch mee te lezen wat ik beleef en leer, abonneer je dan graag op mijn nieuwsbrief Mee op Avontuur. Ook ben je iedere maandagochtend welkom aan de waterpomp.

 

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Droom en werk, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Plannen 2017, rust en ruimte, Synchroniciteit, Ter deling en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s