Een spannende mix (De Wezenlijke Ontmoeting deel III)

Dit is deel 3 van de serie blogposts die ik gebruik om al schrijvend uit te vinden hoe mijn volgende project er uit gaat komen te zien. Die over de Wezenlijke Ontmoeting, waarover ik eerder al schreef hoe ik daar ben aanbeland (deel 1). En wat ik eronder versta (deel 2). En vanaf hier gaat het straks verder met wat ik daar in te betekenen denk te kunnen hebben (deel 4, forthcoming).

Vandaag gaat het over projecten die ik graag ten voorbeeld kies van hoe ik een Wezenlijke Ontmoeting graag zie. En wat ik van die projecten graag zou willen integreren in hoe mijn project eruit komt te zien, ook al weet ik nog niet precies hoe dat is.

Sowieso weet ik van de vorm al dat dat een interview gaat zijn. Een één op één-gesprek, liefst omringd door alle tijd en ruimte van de wereld. Maar of/hoe ik die dan deelbaar maak, daar puzzel ik nog op.

Op het gebied van kunst en performance kijk ik natuurlijk graag naar:

* The Artist is Present van Marina Abramovic. Hoe zij Onderverdeelde Aandacht tot kunstvorm heeft verheven, is terecht legendarisch. (Quote uit onderstaande documentaire: “It doesn’t matter what kind of work you do as an artist, the most important is from which state of mind you’re doing what you’re doing“) Toch zou ik het anders willen (en gelukkig maar). Met wel ruimte voor woordelijke uitwisseling. En niet de kunstmatige afstand die een museum en performance scheppen. Democratischer. Alsof het op elk moment kan, en zonder het energieverlies dat ik tot op heden met performance art associeer. Het mag geen uitputtingsslag zijn, ik geloof niet dat dat de bedoeling is. Liever onderzoek ik hoe ik de true fountainhead vrijmaak.

The Artist is present _ Marina Abramovic

* In search of the miraculous van Bart Jan Ader, waar ik ooit op werd gewezen door Flip Bool van het Nederlands Fotomuseum. Zijn laatste kunstwerk eindigde in zijn verdwijning op zee. Een soort ultiem-fysieke kunstdaad. De overgave die daarvoor nodig is, zelfs als het misschien nooit bedoeld wat zo af te lopen… Ik hoop de Wezenlijke Ontmoetingen die ik aanga natuurlijk allemaal te overleven. Tegelijkertijd weet ik dat het mijn eigen leven is dat ik ervoor bereid ben te geven, al is het maar in de vorm van tijd die ik door wat ik doe niet aan iets anders kan besteden.

* Het boek ‘Ich und Du’ van Martin Buber waarop ik werd gewezen door ecoloog-filosoof Matthijs Schouten. Het gaat over hoe iets pas betekenis voor je krijgt wanneer je het voorbij het object wilt ervaren, ermee in verbinding treedt.

Op het gebied van bewegend beeld (tv/film/docu) denk ik dan aan:* Zomergasten, als eiland van rust in een verder hectische en jachtige programmering. Waarin het tenminste de bedoeling is om een kijkje te nemen achter het heersende beeld en werk van een bekende Nederlander, wat in sommige combinaties van interviewer en geïnterviewde beter werkt dan in andere.

Man bijt hond, waarvan ik het mooi vind hoe eenvoudig en laagdrempelig het is, voor iedereen, vrij van pretenties. En: het zou net zo goed niet gemaakt kunnen zijn, en mede dáárom is het geweldig dat het er gekomen is.

Kijken in de ziel, het interviewprogramma van Coen Verbraak. Om hoe goed hij op het juiste moment de juiste vraag kan stellen, en hoe gemakkelijk hij dat doet en hoe plezierig hij het ongemak dat dat oplevert, bij de kijker neerlegt.

Op het gebied van stilstaand beeld denk ik dan aan:

Stephan Vanfleteren. Van de meeste fotografen denk ik: leuk dat ze dat maken, dan hoef ik het niet te doen. Van sommige denk ik: wat knap dat ze dat kunnen. Maar bij Stephan Vanfleteren, vooral de portretten en de foto’s van het Vlaanderen, die puzzelen me. Hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen, gemaakt, bedacht… Wat mooi en shit, ik zou dat echt nooit voor elkaar krijgen. Zo sprekend, zo treffend, zo technisch volmaakt. En zoveel, en telkens nieuw. Wow dus.

Carla van de Puttelaar. Haar naaktfoto’s van slapende vrouwen. Die kwetsbaarheid en schoonheid. De echtheid, de intimiteit.

Exactitudes. Maar van wat zij laten zien, wil ik juist het omgekeerde laten zien. Dat iedereen, hoeveel ze ook op elkaar lijken, van elkaar verschillen. En hoe je voorbij die tegenstelling kunt kijken, voorbij het uiterlijke en het oppervlak.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Iets op het kruispunt van dat alles is het bedoeld te worden. En in de volgende blogpost vertel ik wat ik meeneem uit eerdere projecten dat ik voorwaarts integreer richting dit nieuws.

Voor nu: dank je wel voor het meebeleven van dit spannende voortraject!


Als je het leuk vind om met gemak op de hoogte te blijven van hoe het project van de Wezenlijke Ontmoeting de komende tijd nader vorm krijgt, meld je dan graag aan voor de nieuwsbrief Mee op Avontuur. Daarin deel ik ongeveer maandelijks wat ik meemaak en daarvan leer.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Droom en werk, Hersenspinsels, Nieuws, wezenlijke ontmoeting en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s