Over samenkomen in eigenheid

** Dit artikel schreef ik in aanloop naar de 24-uurs horizonobservatie ‘Samen Oogsten’, op 20/21 september **

Titelbeeld Samen Oogsten

Als je het wel eens gedaan hebt, weet je hoe heerlijk het is. Samen Oogsten. De rijkdom aan fruit (of groente, of gewas, of ander moois) die dat oplevert. Het toeleven naar het moment dat het daar de tijd voor is, doorheen de seizoenen. Alles wat je in de voorbije maanden langzaam hebt zien opgroeien, is ineens in overvloed aanwezig. Zoveel, dat het eindeloos lijkt. Dat je je niet voor kunt stellen dat er in de wereld nog honger kan bestaan.

Maar als je het niet op tijd plukt, wordt het opgegeten door de vogels, of verschrompelt het voor je ogen en lijkt het voor niks te zijn gegroeid. Er is maar een klein time-window waardoorheen materiële waarde vrijelijk stroomt. Het is dan of pas weer bij de volgende ronde. De natuur zal het een worst wezen. Maar als je  wilt delen in de vreugde, is het belangrijk om op het juiste moment op de juiste plek te zijn. Synchroniciteit.

Samen voor ons eigen
En het dan ook samen te doen. En dan denk ik bijvoorbeeld aan de appelpluk op de Mommenhoeve waar ik al een paar keer aan heb meegedaan. Dat er zoveel appels tegelijk rijp zijn, dat je ze onmogelijk allemaal op tijd in je eentje van de bomen af krijgt. Laat staan dat je ze allemaal alleen kunt opeten (en dus maken ze er daar vooral sap van, dat kun je een stuk beter bewaren).

Maar behalve met appels heb ik het idee dat het in z’n algemeenheid zo werkt. Dat zo’n coordinated effort zo’n gave ervaring is om mee te maken. Als je weet dat je met z’n meerderen iets voor elkaar krijgt wat je afzonderlijk van elkaar nooit zou lukken. En dat je het plezier van die ervaring direct vermenigvuldigt (zoniet: exponeert) door m te delen. Ook al wordt iedere afzonderlijke appel steeds maar door één iemand geplukt.

Vooruitzicht
Zo hoop ik ook dat de komende horizonobservatie wordt. Dat het lukt om iedereen daar zo op voor te bereiden dat iedere deelnemer volstrekt geconcentreerd is op de appels die hij/zij zelf te plukken heeft. En dat door dat te doen, iedereen bijdraagt aan een grote golf die het plukken van iedere volgende appel nóg makkelijker maakt. Totdat de oogst binnen is, en we samen kunnen vieren. Niet alleen de opbrengst, maar ook de ervaring.

Daar kijk ik erg naar uit. Om ieder onze eigen dagelijkse druk en drukte af te kunnen leggen. De rust en ruimte kunnen oogsten die we hebben samen al hebben gezaaid door ervoor te kiezen die rust en ruimte te willen ervaren. En dan zou het mooi zijn als die gemeenschappelijke wens ons de gelegenheid geeft de rust en ruimte dieper te ervaren dan we ieder voor ons zelf zouden kunnen doen.

Voor mij persoonlijk sluit het aan bij de wens om in de toekomst meer samen te werken, meer ingebed, meer voelbaar als deel van een groter geheel. Met een stabielere basis, een welkom en veilig vertrekpunt.

Wat het moeilijk maakt, is dat ik daar ook hoge eisen aan stel. Want ik weet dat ik dat doen, en voor minder doe ik het ook niet – of liever alleen. Ik wil niet samenwerken om het samenwerken, maar om dat te doen in de grootst mogelijke aandacht voor de bestemming, de reis en de reisgenoten. En dan zo dat iedereen daarin zijn volstrekt eigen verantwoordelijkheid neemt en dat vanuit volstrekt eigen beweging doet, in openheid en respectvolle benieuwdheid, ten dienste van het gezamenlijke. Zodat iedere moeite die we investeren, direct minimaal dezelfde energie vrijmaakt.

Met als heel mooi recent voorbeeld de manier waarop ik met Marc en Yvonne van Ruimte voor Helden de Nieuwjaarsspeech 2017 organiseerde, van eerste aanzet tot volstrekte afronding. Ik bestel bij het universum voor de komende tijd graag meer van dat.

En neem op reis aan de horizon de vraag mee:

Hoe breng ik eigenheid en gezamenlijkheid bij elkaar, zodat zij elkaar vanuit volledigheid en levendigheid aanvullen en versterken? (in plaats van elkaar uit te sluiten, te compromitteren, te verwateren of zich anderszins suboptimaal tot elkaar te verhouden)

Wat een heerlijk vooruitzicht zal het zijn. Om dat straks te beleven tijdens het uitkijken op de horizon. Zonder telefoon, zonder onderbreking, zonder geneuzel en drama. Het donker en weer licht te zien worden, eb en vloed. Met de vogels, de wind, het vuur en vooral de Rust en Ruimte. En dat alles dan in goed gezelschap 🙂

NEW HORIZON #5925, 03.09.2012 - 21h00


Wil je ook eens een 24-uurs horizonobservatie meemaken? Kijk op http://www.newhorizonsahead.nl/horizonobservatie of schrijf je in voor de nieuwsbrief Mee op Avontuur om te weten wanneer de volgende editie plaatsvindt.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Helderheidsvinding, Horizonexpedities, Nieuws, Ontmoetingen, rust en ruimte, Synchroniciteit, wezenlijke ontmoeting en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s