Over finetunen, ophelderen en bedding bieden

Hanneke van der Werf - Help even dragen ik kom je het universum brengen

beeld: Hanneke van der Werf, Help even dragen ik kom je het universum brengen,
acryl op doek, 160x60cm

Wat doe ik als ik iets wil zien en doen gebeuren, maar dat het niet gebeurt? Of nog niet. Of niet in de mate waar in ik het verwacht of waar ik op hoop? Dat kwam ik mij afgelopen week af te vragen in voorbereidingen op de Nieuwjaarsspeech 2018, samen met Hanneke, Marc en Yvonne.

Al sinds het einde van de zomervakantie zijn we nu bezig met het voorbereiden van de Nieuwjaarsspeech. Heerlijk in flow, met z’n vieren.

Eens in de week of twee weken treffen we elkaar om de nieuwjaarsbijeenkomst voor te bereiden, waarbij we onszelf telkens vanuit rust en ruimte afvragen wat ons moeiteloos te doen staat. Met als referentiekader Vanwaar en Waartoe wij de Nieuwjaarsspeech organiseren. Dat proces is even blikverruimend als soms confronterend, maar per saldo telkens opnieuw leerzaam, spannend en verrijkend 🙂

Vertrouwen
Tijdens ons vorige overleg (voorbije donderdag) liepen we langs de aanmeldingen die tot nu toe zijn binnengekomen. En vroegen we ons af waarom dat er tot nu toe minder waren dan we hadden verwacht of gehoopt. En nog belangrijker dan dat: dat we hadden ingeschat dat de energie en zorgvuldigheid waarmee we werken meer weerslag zou vinden of verdienen.

Wat met die vraag te doen?

Vraagstuk
Na even met de situatie te gedachtestoeien, kwamen we op de vaststelling dat het verschil tussen wens en werkelijkheid eigenlijk alleen verklaarbaar en modelleerbaar kon zijn door te kijken naar het energieveld dat we samen ‘weven’. Zo kwamen we op de volgende vragen:

Hoe kunnen wij het volledige potentieel van de nieuwjaarsspeech vrij maken en houden, zodat die helder zichtbaar wordt? 

Wat hebben wij nog welkom te heten, waarvoor we blijkbaar nog niet expliciet ruimte hebben gemaakt – waardoor er bij dat welkom ruis op de lijn zit?

Dat gingen we dus verkennen. En al snel vroegen we ons af of we al voldoende aandacht en energie hadden geïnvesteerd in de kwetsbaarheid, en dus moed, die het van mensen vraagt om mee te doen aan de Nieuwjaarsspeech. Dat het best spannend is. Spanning die wij vieren vanuit eerdere edities al gewend zijn en als waardevolle katalysator herkennen, maar bij een eerste kennismaking ook wel eens heel veel weerstand kan oproepen.

En dat het dus aan ons is om een sfeer en gelegenheid te bieden waarin die spanning er kan en mag zijn. Dat ook die welkom is. Straks tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst, maar ook in de energie waarmee we de voorbereidingen treffen.

Bedding bieden
Met als volgende vraag: hoe we dat precies gaan doen? Die spanning welkom heten?

Door te zorgen voor veiligheid. Voor een aandachtige sfeer. Met ruimte voor kwetsbaarheid, zonder de essentie tekort te doen van confrontaties die mensen in zichzelf kunnen tegenkomen of in elkaar triggeren. Zodat de gezamenlijkheid en afstemming op een gemeenschappelijk doel iedereen helpt om drempels verrassend gemakkelijk te overwinnen die op eigen houtje misschien onneembaar lijken. Dat je je welkom weet, en het daar waar we samenkomen warm en goed zal zijn. En dat iedereen daar zelf zijn/haar deel aan kan bijdragen.

Van dit alles stelden wij het belang vast, en wij melden ons ervoor beschikbaar. Door het te benoemen en te beleven. Door het expliciet op te nemen in het energieveld waarin we opereren.

Eerste stap
De eerste stap die we daarin vervolgens zelf namen, was door door met en van ieder van ons vieren vast te stellen welke veiligheid we bij elkaar ervaren. En welke bedding we graag willen geven, en welke bedding daar dan gezamenlijk uit voortkomt. Dat we van elkaar weten wat we van elkaar kunnen verwachten – nog beter en helderder dan tot nu toe al in de voorbereidingen. Ook spraken we uit dat binnen het veld mag ontstaan wat daar ontstaat, en wat deelnemers van ons mogen verwachten. Van ons samen en van ieder van ons apart.

En over die individuele beddingen wil ik best nog meer over vertellen, maar liever dan hier out in the open doe ik dat dan liever persoonlijk en op maat. Dus eindigt het verhaal voor nu even hier.

++

Ik heb deze blogpost geschreven in de aanreis naar de Nieuwjaarsspeech 2018, die ik samen met Hanneke van der Werf, Marc Verheij en Yvonne Versteeg organiseer op donderdag 11 januari 2018 bij Ruimte voor Helden. Meer over de bijeenkomst en de speciale voorbereidingsdag lees je op http://nieuwjaarsspeech2018.eventbrite.com.

++

Waarbij ik als toegift graag citeer uit het werk van Marianne Williamson:

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.” – Marianne Williamson.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Droom en werk, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Plannen 2018, wezenlijke ontmoeting en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s