Kijkje in de keuken, over risico’s nemen

NEW HORIZON #2708, 22.04.2012 - 20h00

NEW HORIZON #2708, 22.04.2012 – 20h00


“Wat als het niet lukt?” – vragen mensen me wel eens als ik vertel over een op dat moment vrij onwaarschijnlijk project dat ik van plan ben te ondernemen. En over de risico’s en verantwoordelijkheid die daarbij komen kijken. “Wat is je Plan B?”

Zoals nu bij Whatever the Weather. Zomaar een jaar lang elke week drie dagen ‘vrij’ nemen om vrij keihard te werken aan een project dat in financiële zin niets oplevert. En zonder aannemelijk vooruitzicht dat dat ooit wel gaat gebeuren – anders dan mijn eigen vertrouwen daarin.

Eerstens: ik ga niet iets ondernemen met de bedoeling het niet te laten lukken. Het uitgangspunt is altijd dat het lukkend is. Tot het moment dat het ge-lukt is. De rest is tussentijd, die soms langer duurt en soms korter. Al doe ik niet alles in één keer goed, en pakken sommige dingen soms anders uit dan bedoeld – ik ben niet aan het klooien/knutselen/prutsen/hobbyen/kijken waar het schip strand/mijn tijd aan het verdoen of iets anders van soortgelijke strekking.

Ik maak werk van mijn dromen.
Ik werk dus.
Liever niet harder dan wenselijk en nodig, maar ook niet zachter dan dat.

En dat brengt risico’s met zich mee. Dat het niet oplevert wat het kost. En nog belangrijker: dat wat er voor nodig is (tijd/geld/ruimte/aandacht/energie) ophoudt voorradig te zijn voor een project tot in het gelukt-stadium is geraakt.

Geen plan B
Er is geen Plan B. Plan B neemt aandacht weg van Plan A. En maakt de kans dat Plan A slaagt kleiner. En ik wil juist graag dat alles wat ik doe en laat de kans van het welslagen van Plan A groter maakt. Dus geen Plan B. Ik kan sowieso geen twee dingen tegelijk. Zodat ik bij voorkeur ook zo min mogelijk ‘op twee gedachten hoef te hinkelen’, ook dat klinkt me erg vermoeiend.

Hoe in plaats van Of
Ik vraag me bij voorkeur ook niet graag af ‘of’ iets dat ik onderneem zal lukken. Dat laat teveel ruimte voor de mogelijkheid dat dat niet zo zal zijn. En als je weet dat ik van vliegtuigen geloof dat de kans dat ze in de lucht blijven hangen even groot is als dat ze dat niet doen (wat gelukkig onzin is), kun je je voorstellen dat ik me daar liever niet mee bezig houdt. Hoe iets voor elkaar te krijgen – dat is puzzelen. Uitvinden. Soms in de goede richting per ongeluk een doodlopende straat inwandelen. Of zelfs de weg even kwijt zijn. Maar wel nog steeds doende met een hele eenvoudige vraag: Hoe gaat dit lukken.

Onderpand
Maar ik houd er wel van als mijn inspanningen ‘gedekt’ zijn. Zoals een huis de dekking vormt voor een hypotheeklening. Als je de lening niet terugbetaalt, kan de bank altijd nog je huis verkopen. Waarmee ze zeker bij stijgende huizenprijzen amper risico lopen, ook al gaat het om grote bedragen.

Als ik door wat ik doe, daar iets van leer dat ongeacht de uitkomst de moeite waard is. Meestal is dat een leerervaring. Geen investering in mijn verdiensten, maar in mijn verdienvermogen. Het vermogen om vrije energie om te zetten in manifeste waarde. Waarvan geld de bekendste is.

Bij NEW HORIZONS bestond het onderpand uit het uitvoerig uitvogelen hoe je mensen kunt betrekken bij een idee. Wat daarvoor nodig is. Hoe je daarin navigeert. Hoe je collectieve energie kunt richten naar manifestatie en verwezenlijking. In het geval dat er geen boek was gekomen, had ik daar in ieder geval Heel Veel van geleerd. En dit is iets wat ieder bedrijf in deze tijd wil kunnen uitvinden. Een vaardigheid dus, die oneindig waardevol is. En toenemend herkenbaar waardevol, wat er zijn heel veel mensen die willen weten hoe dit werkt (en maar weinig die het op eigen kracht willen onderzoeken). Ik zie hier zelfs de toekomst in van hoe marketing werkt. Was: iemand een probleem aanpraten en de oplossing tegen betaling komen aanreiken. Wordt: doen wat je te doen staat en ervoor zorgen dat je dat kunt doen, en kunt blijven doen. Daar gaat werk ontstaan dat vele malen beter betaalt dan achter de kassa zitten bij de supermarkt. Mislukt een project, dan kan ik vooruitvallen in plaats van terug.

Ik leerde van NEW HORIZONS trouwens ook hoe ik Rust en Ruimte kon combineren met een hoog ambitieniveau. Stressbestendigheid dus. Ook waardevol in de professionele gereedschapskist.

Bij Whatever the Weather bestaat het onderpand uit het oefenen met Onverdeelde Aandacht. Die is tegenwoordig zeldzaam en bijzonder waardevol. Dus heel goed om te onderzoeken wat er nodig is voor onverdeelde aandacht. Hoe het voelt, wat het mogelijk maakt, wat ervoor nodig is, welke werking er van uit gaat, hoe je ertoe uitnodigt, hoe je het herkent… Alles wat ermee te maken heeft. Daar ga je in de toekomst geld mee kunnen verdienen. Ik waarschijnlijk niet, omdat ik dan alweer iets anders heb bedacht dat ik belangrijker vind dan geld verdienen.

Benieuwd wat daarbij tegen die tijd het onderpand zal zijn…


Ik vertel de komende tijd bij twee gelegenheden over Werk maken van je dromen. Bij Cultuur+Ondernemen met als aanvliegroute hoe je creativiteit financiert. En bij Ruimte voor Helden over hoe je ervoor kunt zorgen dat je lekker ongestoord je gang kunt gaan. En alle uitdagingen die bij beide komen kijken.

Welkom bij allebei!

Route Ondernemerschap, deel 2: De Juiste Financieringsmix
do 19 april 2018, 13 – 17h00
Cultuur+Ondernemen, Amsterdam

Publieke Ontmoeting: Gewoon je bijzondere zelf zijn
wo 25 april 2018, aanvang 19h00
Ruimte voor Helden, Den Haag

 

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Handreikingen, Hersenspinsels, Nieuws, Synchroniciteit en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Kijkje in de keuken, over risico’s nemen

  1. Ton Bil zegt:

    Bron van inspiratie, jij. Dank je wel voor dit verhaal. Realiseerde me al lezende dat Onverdeelde Aandacht ook voor mij een centrale rol is gaan spelen in mijn werk als coach. Hoe jij dat doet en vormgeeft met je portretten is ijzersterk!

    • Dank je wel Ton! Zijn ze al minder afstotend geworden? Ik hoop van wel, en ben dan ook benieuwd hoe/waardoor dat veranderd is…

      • Ton Bil zegt:

        Klopt – ik noemde de eerste die ik zag een tijdje terug “afstotend” of woorden van die strekking. Er zijn twee dingen veranderd. (1) Minder rode neuzen en gepijnigde gezichten. Ik vermoed dat het minder koud is dan in het begin. Dat maakt het minder “pijnlijk” om te zien. (2) Ik denk dat er in mij meer openheid is ontstaan voor deze “rauwe werkelijkheid” van het gezicht-zonder-glimlach. Deels een effect van “gewenning” aan deze foto’s, deels ook vanwege mijn eigen innerlijk werk.
        Ik zou benieuwd zijn als mensen die je op deze wijze ontmoet hebt, beginnen te publiceren over de ontmoeting, en zo ja, dat jij daarnaar linkt.
        Succes verder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s