Weerstand overwinnen om meer te genieten

Loslaten. Het klinkt soms alsof er niets makkelijkers bestaat dan dat. Je hoeft er namelijk niets voor te doen. Of misschien toch: ophouden iets te doen waarvan je inmiddels weet dat het je meer plezier/energie/tijd/geld kost dan het oplevert. En dat is met onze manier van leven best een uitdaging. We zijn vooral gewend om dingen vast te pakken en ons toe te eigenen. Je baan, je huis, auto, status, gewoontes, en zelfs je manier van leven zelf.

Reflex
Als de één z’n brood de ander z’n dood is, dan is pakken-wat-je-pakken-kan geen vreemde reflex. Maar niet een die bijzonder uitnodigt tot bewuste en constructieve keuzes. Eerder die van tekort, kramp en mobilisatie voor de strijd. Adrenaline. Voelen dat je leeft, omdat alles erop aankomt. Maar als een deel je levenspotentie (in de zin van groeien, bloeien, vruchtdragen) in beslag wordt genomen door brandjeblus, ben je eigenlijk vooral aan het overleven.

En voor zover je daar al tijdelijk plezier aan beleeft (als je aan de winnende kant van de strijd bent of je daar waant), is dat vooral tijdelijk plezier. Want het is vooral uitputtend, en het nodigt uit tot veel tegenwerking. Van de vijand buiten jezelf, maar evengoed van die van binnen. Die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn, vaak in gevaar, altijd je aandacht te moeten verdelen, dat de wereld inherent problematisch is en mensen niet te vertrouwen. En zelfs omstandigheden niet ook als die uitgesproken feestelijk zijn. Want dan kun je er weer makkelijk bang voor zijn dat het allemaal tijdelijk is.

Rust en Ruimte
En als er dan, door wat voor omstandigheid dan ook, ineens alle tijd en ruimte van de wereld onstaat om je dat gewaar te worden, dan kan dat veel weerstand oproepen. Vooral in situaties die zonder die weerstand vrij makkelijk in te schatten zijn als neutraal of zelfs potentieel uitgesproken plezierig.

Zoals een 24-uurs horizonobservatie.
(Waarvan de ervaringen rondom voorbije editie me op het idee heeft gebracht om deze blogpost te schrijven)

De horizon, en het langdurig verpozen daaraan, biedt alle rust en ruimte om oneindig van te genieten. Om de tijd vloeibaar te zien worden, te ervaren hoe tegenstellingen en scheidslijnen wegvallen. Hoe alles één is en altijd doorgaat, de fijne dingen en de pijn. En het leven zelf, zelfs wanneer je er zelf niet meer bent om het mee te maken. De grootsheid van de zee, de kleinsheid van je eigen bestaan.

De kracht van het leven zelf en hoeveel energie daar gratis en voor niks uit vrijkomt, en daarmee de oneindige mogelijkheden om jezelf te zijn en je eigen pad te lopen. Om te ervaren hoe compleet, rijk en vrij alles is. Hoe krachtig de stroom van het leven zelf, oneindig veel krachtiger dan al je spieren en wilskracht bij elkaar. Om op te surfen, als je wilt en durft. Zin hebt om uit te vinden hoe je dat gaat lukken ook al lijkt het onmogelijk terwijl je het anderen toch ziet doen . (Nota bene: ik kan zelf helaas niet surfen, heb gelukkig wel een rijk voorstellingsvermogen…)

Confrontatie
En hoe confronterend en onbevattelijk het kan zijn als dat niet lijkt te lukken. Als alles ineens anders lijkt dan hoe je het tot nu toe kende of hebt ervaren. Hoezeer je dan kan verlangen naar vaste grond onder de voeten. Structuur, grenzen, grip, voorspelbaarheid. Weten hoe alles werkt en dat niet in ieder moment helemaal opnieuw hoeven uit te vinden. En wanneer is iets dan klaar of goed genoeg? En als er geen probleem is, waarom zou je dan in beweging komen? Had ik toen en toen niet beter… En oneindig verder.

Allemaal vragen die de moeite waard zijn om op te reflecteren. Maar als ze zich allemaal tegelijk melden, en je het idee hebt dat je elk zo’n gedachte direct moet adresseren (alsof dat ook allemaal brandjes zijn), dan leidt dat vooral tot weerstand. Piekeren, onrust, ongemak, onbestemdheid, strijdende gedachten. Hard werken. Veel energieverlies met hele lage opbrengsten en dus niet lang vol te houden. Maar zolang je het wel volhoudt: heel onbevredigend en heel vermoeiend. Alsof je een rivier ervan probeert te weerhouden naar de zee stromen. Of, een wat kleiner voorbeeld, om niet over te geven, als je onverhoopt wel moet. Ook al weet je hoeveel dat op kan luchten.

Flow
En dat brengt me dan van overgeven bij overgave. Het loslaten van de controle en dat te vervangen door vertrouwen. Op de wijsheid van het leven en daarmee in synergie. Afgestemd, elkaar en zichzelf versterkend. Leven en levendigheid die tot meer leven en levendigheid leidt.

De rust en ruimte om te ontdekken hoe dat werkt: het aantreffen (en uiteindelijk misschien zelfs opzoeken) van die weerstand, het in beweging blijven en loslaten. Van controle op wat vaststaat tot in vertrouwen kunnen zijn met wat inherent in beweging is. Om daarna dezelfde rust en ruimte te voelen om te genieten van wat dat brengt, voorbij het ongemak.

Daar is 24 uur naar de horizon iedere keer weer een hele mooie gelegenheid voor, waarvan ik dankbaar ben die mensen te kunnen bieden. Of whatever je met onverdeelde aandacht onderneemt, want ik geloof inmiddels dat die rust en ruimte in alles besloten ligt. Wachtend om vrijgemaakt te worden.

(En als je denkt, ja maar hoe kom ik dan voorbij die weerstand, lees dan graag mn eerdere blogpost Even lief zijn voor jezelf, ook dat is bevrijding).

Eric_de_Keizer_P1177049foto: Eric de Keizer (click om uit te vergroten)

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Horizonexpedities, Nieuws, reisverslag, Synchroniciteit, wezenlijke ontmoeting en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s