Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 1)

Wie dit blog eerder las, weet dat ik de wens koester om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren. Zolang het nog niet zover is, houd ik mij bezig met zelfvormgegeven Wezenlijke Ontmoetingen, onder de noemer Whatever the Weather. En nu Zomergasten 2018 de komende weken 6x op televisie is, met het nadenken over hoe ik het zou doen. Wat me opvalt.

Niet om te zeuren, te mopperen, te vertellen dat ik het beter kan – of om iets te vinden van de inhoud. Maar wél om te bevragen wat ik zie en me in te beelden hoe ik het zou doen als ik daar zat. En dan telkens per aflevering met een andere invalshoek. Deze keer is dat:

deel 1
Het podium: “w
ij zijn verschillend en tussen ons is afstand”

Het scheppen van een veilige sfeer. Voor de gast, voor de kijker, voor de interviewer. Dat zie ik hier gebeuren door de opsomming van wapenfeiten van Romana Vrede, die daarmee een podium krijgt aangereikt. Dat is tot op zekere hoogte plezierig. Ik weet nu dat Romana Vrede de gast is en waarom dat een goed idee is. Anders had ik dat misschien niet geweten, dus dat is winst.

Maar het opbouwen van dat podium gaat ten koste van iets anders. Van de gelijkwaardigheid tussen de betrokkenen. Tussen Romana, Janine en mij / het publiek. De onderlinge verhoudingen worden snel duidelijk. Iedereen krijgt een hokje toebedeeld. De gast is gast, de interviewer is interviewer, het publiek is publiek. Ik hoor: “Wij zijn verschillend en tussen ons is afstand.” (Die afstand en de hoogte van het podium benadrukt Janine tijdens het interview ook vaak door zich kleiner of zelfs belachelijk te maken.)

Enfin, “Wij zijn verschillend en tussen ons is afstand.” – Ideale omstandigheden om de strijd aan te binden. Het interview kan beginnen. Maar eigenlijk vooral: de confrontatie. Zoals de hele setting daarop gebouwd is. Lijnrecht tegenover elkaar, buiten elkaars aanraakbereik met als enige zichtbaar gemeenschappelijke dat ze op een caravan zitten die aanstonds kopje onder lijkt te gaan. Redde wie zich redden kan, vrouwen en kinderen eerst. Sorry, ik laat me even gaan.

Botsen
Met de scheiding van de rollen ontstaat er wel een soort opgelegde duidelijkheid, maar geen gedeelde beweegruimte. Geen veiligheid. Geen gelijkwaardigheid, geen gemeenschappelijk doel en alleen strikt inhoudelijke gelegenheden om aan tijd en ruimte voorbij te gaan. En juist weer wel rijkelijk: gelegenheid voor ruis en verwarring. Want de neutrale kijker ziet: Romana wil Janine ontmoeten, Janine wil Romana interviewen. En dat gaat ergens botsen.

Zo te zien voelt Romana dat aan en legt ze zich er een tijdje bij neer. Tot ze iets langer dan een uur op weg zijn (1h09m, zelf even opzoeken), dan neemt gaat zij voor zichzelf zorgen. En komt er alsnog een stukje ontmoeting. Zoals tijdens het interview een paar keer gebeurt, en soms bijna-maar-net-niet.

De échte ontmoeting ontstaat pas als het programma voorbij is en de aftiteling begint. Dan pas komt er beweging, zang, hard gelach, spontaniteit, ontlading. Dan, na drie uur, voorbij de verplichting, de  en de tijdsdruk. Dán wordt het leuk. Het zou mooi zijn als we daar volgende week met Louis van Gaal al na 10 minuten geraken, dan hebben we daarna tenminste nog bijna 3 uur lang Alle tijd van de Wereld.

Hoe zou ik het dan doen?

Met drie uur de tijd zou ik vooral veel rustiger beginnen. We hebben immers alle tijd. Niet vertellen waar Romana welke prijzen mee heeft gewonnen, maar haar vooral heel warm welkom heten, net als de kijkers. Vertellen waarom ik benieuwd ben naar onze ontmoeting, vragen waar zij benieuwd naar is. Benoemen wat een bijzondere gelegenheid Zomergasten biedt om elkaar in alle rust en ruimte te ontmoeten en ons een behouden vaart wensen. Iets te drinken inschenken zoals Adriaan van Dis dat doet en dan, pas dan, samen diep inademen en dan: samen op avontuur hoezee en misschien krijgen we onderweg diarree maar dat is dan okee, olee olee.

In de tussentijd desnoods af en toe checken of we aan onze zelfverklaarde wensen voldoen (in plaats van ‘bruggetjes’ hier en daar), en aan het einde samen hopelijk vaststellen dat het mooi was. Ondanks alles, dankzij alles. Whatever the Weather.

~~

Dit schreven het Parool en NRC over de uitzending:

O o o, wat had Janine Abbring het moeilijk met Romana Vrede
Romana Vrede weet hoe ze moet spelen met de stilte

 


Je kunt de aflevering waar deze blogpost over gaat nog t/m 7 augustus terugkijken, daarna via de podcast terugluisteren. Meer over Whatever the Weather lees je op de gelijknamige website. Wil je weten of ik in 2020 daadwerkelijk Zomergasten presenteer? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief Mee op Avontuur.

PHOTOLOGIX_Zomergasten2018_1.jpg

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather, zomergasten en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s