Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 4)

Voortbordurend op mijn wens omĀ in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren, kijk ik deze zomer alle zes afleveringen van het programma. Steeds met de vraag: hoe zou ik dat doen?

Lang was ik benieuwd waar ik mijn aandacht tijdens de vierde aflevering van Zomergasten eens op zou richten. Niet meer op de ergernissen van vorige keer, al kwam ik ze tot mijn spijt allemaal opnieuw tegen. Met eentje erbij nog zelfs. Het terugkerende tussenwerpsel “Laten we eerst even…”

Maar goed, daar ging ik dus voorbij kijken. In de aflevering met schrijver en Rusland-kenner Pieter Waterdrinker. Mij tot zondagavond toe onbekend, dus ik werd niet gehinderd door enige voorkennis.

Dus gaat deel 4 van ‘Hoe ik het zou doen’ over:

Het interview als reis

… en over de afwisseling daarvan.

Als leidraad voor een Zomergasten-type interview wil ik graag mijn eigen benieuwdheid gebruiken naar wat iemand doet, weet en beweegt. En daarbij ook vooral de lijn van het verhaal volgen zoals dat ter plekke ontstaat. De fragmenten zie ik daarin eerder als een uitdaging dan als een ‘zekerheidje’ (zie dit interview met Janine).

Vertrekpunt
Wel houd ik van overzicht. Wie ooit iets met mij heeft beleefd, zal dat gevoeglijk herkennen šŸ™‚ En om enig uitzicht op een levendige spanningsboog te krijgen, zou ik naast het laten ontstaan wel degelijk een paar waarschijnlijke passagepunten willen inbouwen. Het liefst in de vorm van Grote Vragen. Divergerend. Een stuk of 3. De vragen die samen het bestaansrecht van het gesprek verantwoorden. Wat grote woorden zijn, maar het is ook nogal wat: heel Nederland uitnodigen om 3 uur lang naar je te gaan zitten luisteren. Daar mag best wat bestaansrecht aan te pas komen. Bovendien is het fijn om iets van een gemeenschappelijk vertrekpunt vast te stellen waar alle betrokkenen (gast, interviewer, publiek) zich op kunnen afstemmen.

Met Pieter Waterdrinker zou ik graag drie etappes willen afleggen. Die elkaar misschien her en der overlappen of pas tijdens het gesprek in elkaar grijpen, maar daar heb ik wel vertrouwen in. Ik ben benieuwd:

  • Wat weten wij niet over Rusland dat jij wel weet en dat ons uitnodigt op een nieuwe manier naar Rusland, de Russen, onszelf en de wereld te kijken?
  • Hoe ben je er achter gekomen dat Rusland voor jou zo bijzonder is?
  • Wat kunnen we van jou, van Rusland en van jouw levensverhaal-tot-nu-toe leren dat we juist wel of juist niet zelf ook zouden moeten doen?

Met die Grote Vragen zou ik het gesprek ook gerust willen beginnen. Dat dƔt is wat ons te beleven staat. Blijf erbij als je verwacht dat je iets interessants met ons gaat beleven, en zap anders gerust naar Nederland 1, of 3 t/m 28.

Ik weet niet in welke hierarchische verhouding de ontmoeting en de fragmenten nu staan. Ik zou graag willen dat de fragmenten gekozen zijn bij het bestaansrecht van het verhaal. Niet dat het verhaal de fragmenten aan elkaar knoopt.

En route
Als de Grote Vragen duidelijk zijn en we lekker op pad zijn, zou ik me vooral een tijdje rustig houden. De gast aan het woord laten. Laten uitwaaieren ook. Verdwaal maar een beetje, wie weet waar we geraken. Spannend wel met breedsprakigen, maar ook van hen vertrouw ik erop dat ze geen verhaal beginnen waarvan de loop of conclusie niet bijdraagt aan de grote lijn.

En dan, als de reis vordert, wat meer richting kleinere vragen. Niet zozeer ‘duidingen voor de kijker thuis’ zijn, maar hopelijkĀ  vooral vanuit verwondering, type ‘O, en hoe zit het dan met …’ Liefst met de stroom mee in plaats van er tegenin. En geen stenen in de rivier. Geen confrontatie tenzij iemand zichzelf tegenspreekt. En meer stilte.

Aankomst
En dan uiteindelijk kleinere vragen. Convergerend. Richting eindbestemming. Wat hebben we nou eigenlijk meegemaakt? Waar zijn we aanbeland? Of wat vraagt het nog om aan te komen waar we graag willen geraken? Om vervolgens samen vast te stellen dat het mooi is geweest.

Waarbij ik me wel afvraag…
Of ik het theater kan bieden dat met TV samenhangt. Ik heb ooit eens niet-gesolliciteerd op een vacature bij Klokhuis, omdat het me leek dat ik me niet op eigen energie in het enthousiast-energieke format zou kunnen persen. Heel knap wie dat wel kan. En als je het heel goed kan in dienst van het verhaal: WOW šŸ™‚ Maar aan mij niet besteed. En dan hoop ik dat het niet te snel te zwaar wordt…

Gelukkig ga ik snel in de praktijk oefenen. Tijdens het Festival van de Toekomst – drie duo-interviews van 45 minuten voor publiek. En Lokale Smaakmakers, onze eigen Bomenbuurt talkshow, ook voor publiek (aankondiging volgt).

Welkom alvast als je erbij wilt zijn!

~~

Dit schreven The Post Online, Volkskrant en NRC over deze aflevering:

Weergaloze Pieter Waterdrinker laat het ontroerende Rusland voorbij de Kremlinmuren zien
Pieter Waterdrinker schrijft zoals hij ademt en ademt zoals hij schrijft
Pieter Waterdrinker verlangt naar een groots en meeslepend leven

Zomergasten_Pieter Waterdrinker


Je kuntĀ de aflevering waar deze blogpost over gaatĀ nog t/m 28 augustus terugkijken, daarna via deĀ podcastĀ terugluisteren. Meer over Whatever the Weather lees je op deĀ gelijknamige website. Wil je weten of ik in 2020 daadwerkelijk Zomergasten presenteer? Meld je dan aan voor mijnĀ nieuwsbrief Mee op Avontuur.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, wezenlijke ontmoeting, zomergasten en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s