Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 5)

Voortbordurend op mijn wens om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren, kijk ik deze zomer alle zes afleveringen van het programma. Steeds met de vraag: hoe zou ik dat doen?

Dus gaat deel 5 van ‘Hoe ik het zou doen’ over:

Vrije ruimte

… en wat ik daarvan heb teruggezien in het interview met Eric Wiebes. En dat is heel veel. Volgens mij hebben we naar historische televisie hebben gekeken. Ik heb ervan genoten. Voor het eerst in deze Zomergasten-reeks heb ik het gevoel gehad een werkelijke ontmoeting mee te beleven.

De mens Eric Wiebes is een merkwaardig fenomeen. Ik meende te beleven dat hij met al zijn ziel en zaligheid een menselijke indruk wilde achterlaten. En dat is hem gelukt. Met alle schoonheid en tragiek die daarbij komt kijken. Fenomenaal zijn de uitersten die hij in zichzelf blijkt te kunnen verenigen. Het komt me niet vreemd voor dat daar strijd voor nodig is, en die strijd is hij bereid te leveren.

En dus worden we getuigen van een tragisch wereldbeeld, ons glimlachend aangereikt door iemand die zichzelf strijdend doch krampachtig, trots en soms dwars tegen de werkelijkheid in – vastklampt aan hoop en nut. En zich daarbij onherroepelijk tegenspreekt zodra hij maar lang genoeg aan het woord is. Waarna er uiteindelijk weinig anders standhoudt dan schrale economische, mechanische, lineaire logica. Met willekeurige toepassing.

Een paar passages van Eric die me in het bijzonder troffen, en over het algemeen uiteindelijk vooral treurig stemden:

  • “Sowieso moeten wij het idee heilig verklaren.”
  • “Problemen los je niet alleen op door ze te analyseren, maar vervolgens vooral de verbeelding aan het werk te zetten.”
  • “Ik sta altijd aan de kant van de idealist.”

en/maar

  • “Ik strijd tegen beeld.”
  • “Er is maar één manier voorwaarts, blijven vechten.”
  • “Ik stop pas met denken als de problemen op zijn.”
  • “Kijk, ik maak alleen mijn eigen hoofd mee. Andere hoofden ken ik niet zo goed.”
  • “Het hart is een pomp.”
  • “Technologische vooruitgang is kleurloos.”
  • “Het wordt nooit zo mooi als je denkt, maar we hebben ervoor gevochten.”
  • “Het leven moet vol. Met zoveel mogelijk wat nuttig is.”

En dan de ontkenning dat de argumentatie van Mark Rutte voor de afschaffing van de dividendbelasting – “Ik voel het in mijn vezels” – op emotie gebaseerd is. (Hoe krijg je het voor elkaar…)

Het avontuur
En bij dat alles: Wat Gaaf om te zien hoe Janine het allemaal liet en deed gebeuren. Daar heb ik van genoten. Ineens was er alle ruimte voor de ontmoeting. Voorbij het interview. Het protocol ging duidelijk, en op meerdere vlakken, overboord. Er was gelijkwaardigheid. Janine was op meerdere momenten helemaal in haar element. Want: in de positie om het establishment met charme doch kritisch te bevragen. Op het activistische af, maar in ieder geval met open vizier.

Met ook van haar kant een paar mooie passages:

  • “We hebben geen haast”
  • “Ik wijk echt volledig af van mijn draaiboek hier”
  • “Jíj bent toch de politiek?”
  • “Ha, de kou is gelijk uit de lucht” – Eric: “Ik voel geen kou”, Janine: “NEE!?”

En de vraag of hij in het licht van een korte levensverwachting niet beter aan zijn gezondheid kon denken dan om de wereld te redden. Of hij niet beter zijn misschien weinige tijd júist aan zijn hobby’s kon besteden.

Ten opzichte van alle eerdere uitzendingen waren er langere momenten van stilte. Minder interventies, maar (veel) sterkere. Zowel uit de stiltes als uit de interventies kreeg veel meer wezenlijkheid de kans om vrij te komen. Gebaren, one-liners, ongemakkelijke stiltes, onbegrip, opheldering. En vooral: vrije ruimte voor een vrije ontmoeting.

Hoe zou ik dat doen?
Ik hoop op soortgelijke manier als ik Janine in dit interview heb zien doen. Waarbij ik twee dingen nog graag te weten zou zijn gekomen:

  • Hoe zit het nou met zijn partner? Heeft hij er twee tegelijkertijd, en vanwaar die geheimzinnigheid?
  • Waarom hoeft hij niet meer te werken?

Ik kijk met frisse moed uit naar de laatste Zomergasten. Komende zondag 2 september met psycholoog Esther Perel.

~~

Dit schreven NRC, Trouw en The Post Online over deze aflevering:
Fascinerende Zomergasten met ontwapenende minister Wiebes
Zomergast Eric Wiebes zorgt voor een intrigerende en licht ontregelende avond
In het wereldbeeld van Eric Wiebes is elk lachje bezig weg te sterven

image1 (6)


Je kunt de aflevering waar deze blogpost over gaat nog t/m 3 september terugkijken, daarna via de podcast terugluisteren. Meer over Whatever the Weather lees je op de gelijknamige website. Wil je weten of ik in 2020 daadwerkelijk Zomergasten presenteer? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief Mee op Avontuur.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, wezenlijke ontmoeting, zomergasten en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 5)

  1. Tineke Duys zegt:

    Mooi om te lezen hoe jij het interview ervaren hebt. Ik heb inderdaad ook genoten van de chemie tussen hem en haar. Zoals jij benoemt: de wezenlijke ontmoeting. En grappig: ik viel er later in en dacht de verklaring waarom hij niet meer zou hoeven werken gemist te hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s