Een veelbelovende vraag, en wel hierom

“Wat staat mij te doen?” 

Die vraag vormt steeds het vertrekpunt van mijn projecten. Onbewust nog, ten tijde van Us Europeans. Als toenemend bewust meereizend onderdeel van NEW HORIZONS. En sinds het allervroegste begin van Whatever the Weather.

Het is een bijzondere vraag.

Omdat het er eigenlijk twee zijn, die apart van elkaar lang niet zo waardevol zijn als in afstemming met elkaar. Samen dansend, zo je wilt:

Wat wil ik?
en
Wat wil door mij ontstaan?

“Wat wil ik?” heeft de kwaliteit van actie. Van daadkracht, van toenemende vorm. Maar met het risico dat die energie ten koste van iets of iemand anders gaat. En het heeft ook eindigheid in zich. Het is leuk zolang het leuk is. Daarna is het een kwestie van discipline en volhouden, zolang het doel de middelen heiligt. Maar tegen die tijd is de eigen organische levenskracht al lang vervlogen. En kun je het op zn best in leven houden. Niet door zichzelf en natuurlijk, maar kunstmatig door wie daar belang bij meent te hebben.

“Wat wil door mij ontstaan?” heeft de kwaliteit van overgave. Van dienstbaarheid, van bewustzijn van het grotere geheel en de plek die je daarin toekomt, danwel hebt in te nemen. Voor een belangrijk deel gevormd door omstandigheden die je gemakkelijk als buiten jezelf kunt ervaren. En zo variabel als het weer. Met het risico van ‘zo de wind waait, lik mn vestje’… Dat het lukken van iets altijd afhankelijk is van externe factoren, waar je zelf dus geen verantwooredelijkheid voor hoeft te dragen, of misschien plezier aan kunt beleven wanneer het niet als ‘van jou’ voelt.

In de vraag “Wat staat mij te doen?” komen die twee vragen samen. En in afstemming met elkaar – wanneer de antwoorden op de twee deelvragen steeds meer op elkaar beginnen samen te vallen – zorgen ze voor iets waar ze los van elkaar allebei niet in kunnen voorzien. Zelfvoorzienende energie in eerste instantie, levensgevende energie in het vervolg daarvan. Vruchten om van te plukken en van te delen.

En dan blijkt van alles mogelijk wat logischerwijs niet mogelijk is, maar dat in z’n verschijningsvorm zo volstrekt vanzelfsprekend is – dat je er niet omheen kunt. Wat er bovendien heerlijk aan is: je hoeft nog maar de helft te daadwerkelijk te doen van wat je zou kunnen denken te moeten doen. Wel de hele helft, en wel de goede helft. Maar alsnog maar de helft.

En de rest is ruimte. Heerlijk, is het niet?

__

Nieuwjaarsspeech 2019

Ik heb deze blogpost geschreven vanuit de voorbereiding op de Nieuwjaarsspeech 2019 met Yvonne Versteeg en Marc Verheij van Ruimte voor Helden. Als het je de moeite waard lijkt daarbij te zijn, noteer dan graag vast twee data in je agenda. De officiële aankondiging en uitnodiging volgt binnenkort:

Voorbereidingsdag: vrijdag 14 december 2018, hele dag
Nieuwjaarsspeech: vrijdag 11 januari in de middag

 

Met als toegift bij dit bericht het uitzicht tijdens het schrijven ervan:

Horizon 01102018

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in nieuwjaarsspeech, Nieuws, Ontmoetingen, Plannen 2019, rust en ruimte, Synchroniciteit, whatever the weather en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s