Portretten: vergelijkend warenonderzoek

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

“(te) hoog Rineke Dijkstra gehalte. Nu Bruno nog!”. Dat schreef mijn vader toen ik de eerste foto’s uit Whatever the Weather op Facebook postte. Het was n mooie aanleiding om haar tentoonstelling in De Pont te gaan bezoeken, zoals ik dat afgelopen woensdag deed. En zoals ik die ervaring dan nu weer gebruik om de portretten uit Whatever the Weather te vergelijken met die van andere kunstenaars en/of fotografen.

Ik begin daarbij graag met vertellen dat ik mijn ideeën niet afkijk van anderen. Ik kijk het lieft om me heen in de echte wereld om tot mijn ideeën te komen. En dat gaat dan in de volgorde:

  1. Vraag (Wat staat mij te doen?)
  2. Thema (in dit geval: Wezenlijke Ontmoeting)
  3. Verantwoording (Waarom verdient dit nu mijn aandacht en die van de wereld?)
  4. Vorm/onderwerp (in dit geval: 8 uur samenzijn in de buitenlucht en portret)
  5. Verwezenlijking (betrekken van projectpartners, benodigd materiaal, deelnemers, financiën). In al die stadia kijk ik nog het liefst niet naar wat andere mensen hebben gedaan. Tot dan beschouw ik dat als afleiding.

Maar als ik dan uit mijn cocon kruip met de eerste opbrengsten van een nieuw project, dan zijn veel mensen automatisch geneigd te zoeken naar gelijkenissen met wat ze al kennen. Wat een hele natuurlijke beweging is, de wens om iets in een vertrouwde context te plaatsen. Bij NEW HORIZONS ging het in eerste instantie vaak over Hiroshi Sugimoto en Wout Berger, die niet veel eerder een portretserie over het IJsselmeer had gemaakt. En uiteindelijk over Mark Rothko, via de kleurvlakken – en omdat de tentoonstelling van NEW HORIZONS in Panorama Mesdag ‘naast’ die van Rothko in het Gemeentemuseum was geprogrammeerd. Veel kunstliefhebbers bezochten ze gecombineerd op een Dagje Den Haag.

Maar goed, portretten zijn in de wereld natuurlijk ook eerder gemaakt, dus er is volop vergelijkingsmateriaal. Duik graag even met mee, en vind er het jouwe van:

Rineke Dijkstra – Nederlands bekendste fotografe. Haar serie strandportretten toont jonge mensen aan de waterlijn van diverse stranden wereldwijd. Je kunt ze tot en met 22 juli bekijken in museum De Pont in Tilburg. En dit interview over haar kijk op portretfotografie lezen in de NRC. Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Droom en werk, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Plannen 2018, Synchroniciteit | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wat is er mis met blanke Nederlandse 50-ers?

~ met overwegend blauwe ogen…

Ja, niks natuurlijk!

Sterker nog, aan een paar van hen heb ik al veel te danken. Want veel van de mensen die ik tot nu toe ontmoette voor Whatever the Weather behoren tot deze ‘groep’. Wat al best een gekke benaming is, want het zijn mensen die elkaar helemaal niet kennen. ‘Met dit profiel’ dan. Oei. Dat klinkt ook al tricky.

Spannend
Profiel. Profileren. Leeftijd. Culturele of etnische achtergrond… Dan wordt het al snel spannend en gevoelig. Wat mag je zeggen, welke woorden gebruik je? Wat is ‘normaal’. Wie trek je voor, wie sluit je uit, wie plaats je in een hokje. En met wie samen… En wat wordt daarvan door wie gevonden…

Maar voorbij dat spannende vraag ik me 3 dingen af (in de volgorde van afvragen):

  1. Wat heb ik gemeen met 50-ers?
  2. Hoe reik ik buiten mijn bubbel?
  3. Hoe belangrijk vind ik politieke correctheid?

Waarvan ik vraag 2 het praktischt interessantst vind. Lees verder

Geplaatst in Droom en werk, Helderheidsvinding, Nieuws, Plannen 2018, reisverslag, rust en ruimte, Synchroniciteit | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Genieten van vertrouwen, uitkomstonafhankelijk

Welkom voor een kijkje in de keuken van Whatever the Weather. Ik begin met de conclusie, dan kun je daarna verderlezen hoe ver je wilt.

Inzicht:
Dat vertrouwen op iets wat ik graag wil zien gebeuren, eigenlijk altijd de moeite waard is. Kan zijn. Zelfs als wat ik hoop, uiteindelijk niet gebeurt. Nog niet, of helemaal niet (of wél, maar dan zonder dat ik het in de gaten heb). Omdat het vertrouwen op zich al best fijn is. Ik me veel zorgen bespaar waarvan de energie dus beschikbaar blijft om ten dienste van mijn vertrouwen, en wens, te handelen. Dat daarvan groeit. Whatever the Weather.

De case at hand betreft, ja hoe zal ik het eens noemen. Een niet-ontmoeting. Een gaatje in de het ritme van drie Wezenlijke Ontmoetingen per week, zoals ik dat in aanloop naar 2018 had vooruitbedacht. Een gaatje dat is blijven bestaan, ook al was dat niet de bedoeling. Zie hier de details:

1) Aanloop
Ik wist al vanaf 1 januari dat ik op vrijdag 19 januari geen wezenlijke ontmoeting had afgesproken, terwijl ik die tijdruimte daar wel voor bedoeld had. Na een ontmoeting op dinsdag en woensdag: nummer 3 op vrijdag.

2) Vertrouwen
Ik wist ook dat ik in week 3 (dezelfde week als waar het over gaat) iedere werkdag op Radio West mocht vertellen wat ik steeds die dag voornemens was te gaan doen. Vier gelegenheden dus om mensen uit te nodigen om vrijdag 8 uur mee op pad te gaan, een fotografisch beeld ten gevolg hebbende. Ik gokte/vertrouwde erop dat dat wel zou lukken, en het leek me ook best leuk het erop aan te laten komen. Lees verder

Geplaatst in Gedachtekronkels, Geleerd, Handreikingen, Helderheidsvinding, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Ontmoetingen, Plannen 2018 | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Mijn nieuwjaarsspeech voor 2018

Dit is de m. De nieuwjaarsspeech die ik voor mezelf schreef, terugkijkend op 2017 en vooruit naar 2018. Sanne las m me voor tijdens de bijeenkomst die ik dit jaar voor de tweede keer mee-organiseerde, samen met Marc en Yvonne van Ruimte voor Helden, en kunstenaar Hanneke van der Werf:

Lieve Bruno,

Dank je wel voor alles wat je bereid bent geweest om mee te maken in 2017. Dank je voor je moed en toewijding, voor je geduld en voor alles wat je wel en niet goed hebt gedaan.

Het was een bijzonder jaar voor je, met veel nieuwe verworvenheden en ook afscheid. Afscheid van oma Nodelijk, en met haar van een hele generatie voorouders. Je schreef daarover: “Op de paden die zij baanden, lopen wij nu zelf vooraan.”

Afscheid kort na de zomer van een kindje dat zich eerst wel aankondigde, maar toen toch niet. Inmiddels lijkt dat alweer heel lang geleden. Een maand na de miskraam bleek ik opnieuw zwanger, waardoor wij in juli 2018 alsnog ons derde kindje verwachten.

Veel van de wensen die je in je vorige nieuwjaarsspeech benoemde, zijn uitgekomen. Je hebt je inkomen kunnen verdubbelen vanaf het moment dat ik mijn baan opzegde, zonder concessies te hoeven doen aan je manier van werken. Je bent mij dankbaar dat ik daarin een belangrijk aandeel heb gehad, door voor thuis en de kinderen te zorgen op momenten dat jij er niet was.

De houten vloer en de heerlijke zomervakantie zijn er gekomen en je hebt het plezier van je werk met veel mensen kunnen delen. In september was ik voor het eerst als deelnemer bij een 24-uurs horizonobservatie. Dat stemde je vrolijk, omdat je graag meer met mij wilt delen van wat je meemaakt en mogelijk maakt. De kinderen worden snel groot en je bent erg trots op ze. Lasse verbaast je met zijn vindingrijkheid en oplettendheid. Elin brengt veel vrolijkheid en zingt al bijna net zo mooi als ik. Vooral het volkslied van Zuid-Afrika.

Je reisde in 2017 weer vaker dan in 2016, en ook voor mooie gelegenheden. In februari om te jureren bij de wedstrijd van de mooiste boeken van de wereld in Leipzig. In maart met Matthijs en Roelof naar de oorsprong van de Maas onder de titel ‘Verkenning van de Bron’. In het voorjaar met de kinderen en mij naar Schiermonnikoog, aan het einde van de zomer naar het Ruhrgebied en vlak voor het einde van het jaar nog eens naar Zweden. Ook de Reis, Kijk & Luister bijeenkomsten lieten je reizen, samen met wie ze ook meemaakten.

Het komende jaar wordt voor jou het jaar van de Wezenlijke Ontmoeting. Met 144 onbekenden, en evengoed met jezelf en de hele wereld. Whatever the Weather. De onderneming vraagt meer van je dan je in vooruitzicht kunt voorzien, maar zal je ook meer brengen dan je nu voor mogelijk houdt.

Het lijkt een spannende uitdaging: om je recent verdubbelde inkomen in 2018 te blijven verdienen terwijl je drie dagen per week op het strand doorbrengt. In werkelijkheid zal dit moeiteloos lukken. De aandacht die Whatever the Weather uit zichzelf teweegbrengt, zonder tussenkomst van geroeptoeter, komt ook NEW HORIZONS ten goede. Die aandacht verdient het, en zal zich in 2018 rijkelijk blijven uitbetalen. Mede dankzij de samenwerking met Kahmann Gallery vinden meer werken ook hun weg buiten Nederland.

Zorg in 2018 goed voor je fitheid, zodat je steeds vanuit moeiteloosheid kunt bewegen, krachtig en coherent. Volg en omarm je gevoel, maar bezie alles met helderheid en licht. Zing, en drink genoeg, vooral kraanwater.

Ik wens je voor 2018 dat je voor mij, jezelf, onze ouders en kinderen, en iedereen die je ontmoet, maximaal lief kunt zijn, en onbevreesd kunt delen in de rijkdom die je teweegbrengt. En dat wij dat ook met jou zullen doen. Vrij en in verbinding, samen in vertrouwen.

Bon voyage!

PHOTOLOGIX_Nieuwjaarsspeech2018_Bruno_Sanne-9535

foto: Janine Schrijver, kunstwerk en titelbeeld Nieuwjaarsspeech: Hanneke van der Werf

Geplaatst in Hersenspinsels, Nieuws, Plannen 2018, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wezenlijke Ontmoeting. Lekker belangrijk. Of toch?

Ja, ik meen dus van wel. Van wezenlijk belang. En zonder het stressvol te willen maken: bijzonder urgent, en mede daardoor ongekend en voortdurend actueel.

(En waar ik hieronder ‘we’ schrijf, mag je gerust ‘ik’ lezen als je dat plezieriger vindt lezen, en andersom.)

Als je het mij vraagt, is er in 2018 zelfs weinig belangrijker dan Wezenlijke Ontmoeting. Voor zover ik geloof in problemen, zie ik de Wezenlijke Ontmoeting als belangrijk deel van de oplossing. De Wezenlijke Ontmoeting met de wereld om ons heen, met elkaar, en ieder met zichzelf. Inclusief alles wat daarbij voor ongemak zorgt. Voor boosheid, ergernis, wrok, verdriet, schaamte en wat er nog meer allemaal ten koste kan gaan van helderheid in de ruimte tussen jezelf en al het andere in de wereld.

Ik zie die vaardigheid in ‘onze manier van leven’ onder heel veel druk staan. En de bereidheid om er in te investeren. Wat tot heel veel versnippering, energielekkage en escalatie van allerlei onwenselijks leidt. De wereld een stuk minder plezierig leefbaar maakt dan zij zou kunnen zijn.

Ik geloof dat dat komt omdat we denken dat we in een wereld van tekort leven. Ingegeven door de economische wetenschap, die we de facto niet als wetenschap maar als religie zijn gaan beschouwen. Met als centraal uitgangspunt dat we leven in een wereld van schaarse middelen en grenzeloze behoefte. En dat wordt dus graaien. Lees verder

Geplaatst in Helderheidsvinding, Nieuws, Plannen 2018, rust en ruimte, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ik kan vliegen

fischliweiss

Foto uit de serie Airports van Peter Fischli & David Weiss

Ik kan vliegen. En ik ga het doen ook. Komende zondag. Met een rijkdom aan gevoelens. In de eerste plaats omdat ik eigenlijk tegen vliegen ben. Om wat het allemaal teweegbrengt, vooral aan milieu-verontreiniging (zie deze recente uitzending van Tegenlicht). Maar de vorige keer is alweer best lang geleden en ik wil de wereld wel weer eens van boven bekijken.

Zweden is de bestemming. Van Eindhoven naar Stockholm. Twee uurtjes als het goed is.

Er was een tijd dat ik voor mijn werk veel vloog. Meestal binnen Europa, maar soms ook heel ver. Een keer totaan Honolulu aan toe. Voordat ik zo vaak ‘moest’ vliegen, vond ik het vooral heel leuk en spannend. Taxiën naar de startbaan, en dan in één keer of na even wachten ineens volle kracht vooruit. Dan dat moment van loslaten van de grond en dat alles even helemaal door elkaar heen draait. En dan daarna alles kleiner zien worden. Van echte wereld naar atlas. En dan kijken hoe lang ik alle verschillende plekken daar beneden nog kan plaatsen. Vanaf Schiphol lukt dat meestal heel goed tot dat het einde van Nederland in zicht komt. Vooral de wateroppervlakken vertellen veel, en daarbij weet ik ook hoe alle snel- en spoorwegen lopen. Maar bij de grens houdt dat wel op, en dan herken ik daarna de rivieren en de steden ook al snel niet goed meer. Lees verder

Geplaatst in Nieuws | Een reactie plaatsen

Over finetunen, ophelderen en bedding bieden

Hanneke van der Werf - Help even dragen ik kom je het universum brengen

beeld: Hanneke van der Werf, Help even dragen ik kom je het universum brengen,
acryl op doek, 160x60cm

Wat doe ik als ik iets wil zien en doen gebeuren, maar dat het niet gebeurt? Of nog niet. Of niet in de mate waar in ik het verwacht of waar ik op hoop? Dat kwam ik mij afgelopen week af te vragen in voorbereidingen op de Nieuwjaarsspeech 2018, samen met Hanneke, Marc en Yvonne.

Al sinds het einde van de zomervakantie zijn we nu bezig met het voorbereiden van de Nieuwjaarsspeech. Heerlijk in flow, met z’n vieren.

Eens in de week of twee weken treffen we elkaar om de nieuwjaarsbijeenkomst voor te bereiden, waarbij we onszelf telkens vanuit rust en ruimte afvragen wat ons moeiteloos te doen staat. Met als referentiekader Vanwaar en Waartoe wij de Nieuwjaarsspeech organiseren. Dat proces is even blikverruimend als soms confronterend, maar per saldo telkens opnieuw leerzaam, spannend en verrijkend 🙂

Vertrouwen
Tijdens ons vorige overleg (voorbije donderdag) liepen we langs de aanmeldingen die tot nu toe zijn binnengekomen. En vroegen we ons af waarom dat er tot nu toe minder waren dan we hadden verwacht of gehoopt. En nog belangrijker dan dat: dat we hadden ingeschat dat de energie en zorgvuldigheid waarmee we werken meer weerslag zou vinden of verdienen.

Wat met die vraag te doen?

Lees verder

Geplaatst in Droom en werk, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Plannen 2018, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen