Over samenkomen in eigenheid

** Dit artikel schrijf ik in aanloop naar de komende 24-uurs horizonobservatie ‘Samen Oogsten’, op 20/21 september **

Titelbeeld Samen Oogsten

Als je het wel eens gedaan hebt, weet je hoe heerlijk het is. Samen Oogsten. De rijkdom aan fruit (of groente, of gewas, of ander moois) die dat oplevert. Het toeleven naar het moment dat het daar de tijd voor is, doorheen de seizoenen. Alles wat je in de voorbije maanden langzaam hebt zien opgroeien, is ineens in overvloed aanwezig. Zoveel, dat het eindeloos lijkt. Dat je je niet voor kunt stellen dat er in de wereld nog honger kan bestaan.

Maar als je het niet op tijd plukt, wordt het opgegeten door de vogels, of verschrompelt het voor je ogen en lijkt het voor niks te zijn gegroeid. Er is maar een klein time-window waardoorheen materiële waarde vrijelijk stroomt. Het is dan of pas weer bij de volgende ronde. De natuur zal het een worst wezen. Maar als je  wilt delen in de vreugde, is het belangrijk om op het juiste moment op de juiste plek te zijn. Synchroniciteit.

Samen voor ons eigen
En het dan ook samen te doen. En dan denk ik bijvoorbeeld aan de appelpluk op de Mommenhoeve waar ik al een paar keer aan heb meegedaan. Dat er zoveel appels tegelijk rijp zijn, dat je ze onmogelijk allemaal op tijd in je eentje van de bomen af krijgt. Laat staan dat je ze allemaal alleen kunt opeten (en dus maken ze er daar vooral sap van, dat kun je een stuk beter bewaren).

Maar behalve met appels heb ik het idee dat het in z’n algemeenheid zo werkt. Dat zo’n coordinated effort zo’n gave ervaring is om mee te maken. Als je weet dat je met z’n meerderen iets voor elkaar krijgt wat je afzonderlijk van elkaar nooit zou lukken. En dat je het plezier van die ervaring direct vermenigvuldigt (zoniet: exponeert) door m te delen. Ook al wordt iedere afzonderlijke appel steeds maar door één iemand geplukt.

Vooruitzicht
Zo hoop ik ook dat de komende horizonobservatie wordt. Dat het lukt om iedereen daar zo op voor te bereiden dat iedere deelnemer volstrekt geconcentreerd is op de appels die hij/zij zelf te plukken heeft. En dat door dat te doen, iedereen bijdraagt aan een grote golf die het plukken van iedere volgende appel nóg makkelijker maakt. Totdat de oogst binnen is, en we samen kunnen vieren. Niet alleen de opbrengst, maar ook de ervaring.

Daar kijk ik erg naar uit. Om ieder onze eigen dagelijkse druk en drukte af te kunnen leggen. De rust en ruimte kunnen oogsten die we hebben samen al hebben gezaaid door ervoor te kiezen die rust en ruimte te willen ervaren. En dan zou het mooi zijn als die gemeenschappelijke wens ons de gelegenheid geeft de rust en ruimte dieper te ervaren dan we ieder voor ons zelf zouden kunnen doen.

Voor mij persoonlijk sluit het aan bij de wens om in de toekomst meer samen te werken, meer ingebed, meer voelbaar als deel van een groter geheel. Met een stabielere basis, een welkom en veilig vertrekpunt.

Wat het moeilijk maakt, is dat ik daar ook hoge eisen aan stel. Want ik weet dat ik dat doen, en voor minder doe ik het ook niet – of liever alleen. Ik wil niet samenwerken om het samenwerken, maar om dat te doen in de grootst mogelijke aandacht voor de bestemming, de reis en de reisgenoten. En dan zo dat iedereen daarin zijn volstrekt eigen verantwoordelijkheid neemt en dat vanuit volstrekt eigen beweging doet, in openheid en respectvolle benieuwdheid, ten dienste van het gezamenlijke. Zodat iedere moeite die we investeren, direct minimaal dezelfde energie vrijmaakt.

Met als heel mooi recent voorbeeld de manier waarop ik met Marc en Yvonne van Ruimte voor Helden de Nieuwjaarsspeech 2017 organiseerde, van eerste aanzet tot volstrekte afronding. Ik bestel bij het universum voor de komende tijd graag meer van dat.

En neem op reis aan de horizon de vraag mee:

Hoe breng ik eigenheid en gezamenlijkheid bij elkaar, zodat zij elkaar vanuit volledigheid en levendigheid aanvullen en versterken? (in plaats van elkaar uit te sluiten, te compromitteren, te verwateren of zich anderszins suboptimaal tot elkaar te verhouden)

Wat een heerlijk vooruitzicht zal het zijn. Om dat straks te beleven tijdens het uitkijken op de horizon. Zonder telefoon, zonder onderbreking, zonder geneuzel en drama. Het donker en weer licht te zien worden, eb en vloed. Met de vogels, de wind, het vuur en vooral de Rust en Ruimte. En dat alles dan in goed gezelschap 🙂

NEW HORIZON #5925, 03.09.2012 - 21h00


Mocht je de horizonobservatie ‘Samen Oogsten’ op 20/21 september ook willen meemaken: je kunt je t/m zondag 10 september aanmelden. Hier lees je meer:

Advertenties
Geplaatst in Helderheidsvinding, Horizonexpedities, Nieuws, Ontmoetingen, rust en ruimte, Synchroniciteit, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een spannende mix (De Wezenlijke Ontmoeting deel III)

Dit is deel 3 van de serie blogposts die ik gebruik om al schrijvend uit te vinden hoe mijn volgende project er uit gaat komen te zien. Die over de Wezenlijke Ontmoeting, waarover ik eerder al schreef hoe ik daar ben aanbeland (deel 1). En wat ik eronder versta (deel 2). En vanaf hier gaat het straks verder met wat ik daar in te betekenen denk te kunnen hebben (deel 4, forthcoming).

Vandaag gaat het over projecten die ik graag ten voorbeeld kies van hoe ik een Wezenlijke Ontmoeting graag zie. En wat ik van die projecten graag zou willen integreren in hoe mijn project eruit komt te zien, ook al weet ik nog niet precies hoe dat is.

Sowieso weet ik van de vorm al dat dat een interview gaat zijn. Een één op één-gesprek, liefst omringd door alle tijd en ruimte van de wereld. Maar of/hoe ik die dan deelbaar maak, daar puzzel ik nog op.

Op het gebied van kunst en performance kijk ik natuurlijk graag naar:

  • The Artist is Present van Marina Abramovic. Hoe zij Onderverdeelde Aandacht tot kunstvorm heeft verheven, is terecht legendarisch. (Quote uit onderstaande documentaire: “It doesn’t matter what kind of work you do as an artist, the most important is from which state of mind you’re doing what you’re doing“) Toch zou ik het anders willen (en gelukkig maar). Met wel ruimte voor woordelijke uitwisseling. En niet de kunstmatige afstand die een museum en performance scheppen. Democratischer. Alsof het op elk moment kan, en zonder het energieverlies dat ik tot op heden met performance art associeer. Het mag geen uitputtingsslag zijn, ik geloof niet dat dat de bedoeling is. Liever onderzoek ik hoe ik de true fountainhead vrijmaak.The Artist is present _ Marina Abramovic

     

  • In search of the miraculous van Bart Jan Ader, waar ik ooit op werd gewezen door Flip Bool van het Nederlands Fotomuseum. Zijn laatste kunstwerk eindigde in zijn verdwijning op zee. Een soort ultiem-fysieke kunstdaad. De overgave die daarvoor nodig is, zelfs als het misschien nooit bedoeld wat zo af te lopen… Ik hoop de Wezenlijke Ontmoetingen die ik aanga natuurlijk allemaal te overleven. Tegelijkertijd weet ik dat het mijn eigen leven is dat ik ervoor bereid ben te geven, al is het maar in de vorm van tijd die ik door wat ik doe niet aan iets anders kan besteden.
  • Het boek ‘Ich und Du’ van Martin Buber waarop ik werd gewezen door ecoloog-filosoof Matthijs Schouten. Het gaat over hoe iets pas betekenis voor je krijgt wanneer je het voorbij het object wilt ervaren, ermee in verbinding treedt.

Op het gebied van bewegend beeld (tv/film/docu) denk ik dan aan: Lees verder

Geplaatst in Droom en werk, Hersenspinsels, Nieuws, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Gluren bij de buren: een paar dagen in het Ruhrgebied

Pas op, dit verhaal heeft geen heldere conclusie. Dan weet je dat vast.

PHOTOLOGIX_Ruhrgebied-8822

Remscheid, Essen, Oberhausen… Al voor deze zomer had ik je kunnen vertellen dat dat plaatsen zijn in het Ruhrgebied. Maar tot voor kort zag ik dat altijd als een kluwen viezigheid ergens vlak over de grens. Na een bezoek ter plaatse weet ik inmiddels beter. Er gebeurt daar veel bijzonders. Het zit namelijk zo…

Ik was al een tijdje van plan om eens op het Ruhrgebied in te zoomen. Te kijken wat daar nu eigenlijk gebeurt. Daar waar zó dichtbij zóveel mensen in een ander land wonen. Die allemaal vast van de zee en van de horizon houden, dat er vast ook wel zaken gedaan kunnen worden. Een eerste stapje naar Europa, om te onderzoeken hoe ik NEW HORIZONS ook in het buitenland kan democratiseren. Zijnde: ervoor zorgen dat mensen die geen museum of ontwerper zijn er ook kennis mee kunnen maken. Daar is nu nog vrij weinig gelegenheid geweest.

Mijn wens viel samen met plannen van Sarah, die nu in Schiedam woont maar in Bochum opgroeide. Zij organiseerde dat we een paar nachten zonder kosten in een woongroep konden overnachten, en ook nog eens over fietsen konden beschikken. Hoe comfortabel een vooruitzicht, en ook in retrospectief buitengewoon plezierig.

De reis begon op dinsdagmiddag, nadat ik de dag begonnen was als ‘keynote speaker’ (primeur) bij de Summer School van Kenniscentrum Cultuureducatie in Rotterdam. Na een zomer waarin ik soms dacht ‘waar is iedereen?’ was het fijn om hier een gevulde zaal te treffen met allemaal mensen die daar zaten om naar mij te komen luisteren. Ik ervaar dat als toenemend bijzonder. Als in: ik kom er met elke spreekbeurt beter achter hoe bijzonder dat is. En daar wordt het ook steeds leuker van. Vandaar een paar foto’s, gemaakt door Dimitri Hakke.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dinsdagmiddag dus. Vanaf Rotterdam via Venlo, met overstap in Viersen en Essen. Zo kwamen we in Bochum Dahlhausen terecht. Alwaar we onverwachts werden opgewacht door Sarahs moeder, die ik nooit eerder had ontmoet maar nu dus wel. Ze nam ons mee naar een oranje huis aan de overkant van het station. Daar was dus de woongroep! En er was een hele etage leeg, en daar konden wij dan weer dankbaar gebruik van maken. Als uitvalsbasis voor sommige excursies die we samen ondernamen, en andere weer apart.

Maar voor het en-toen-en-toen wordt… Wat een maf gebied is het daar. Steden die helemaal met elkaar verknoopt zijn. Wegen, tunnels, bruggen, buizen over en onder elkaar door. En ook hele grote tussenruimtes tussen de verschillende steden, waar je je dan juist in heel landelijk gebied waant. Lees verder

Geplaatst in Hersenspinsels, Nieuws, reisverslag, Ter deling | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Over de Wezenlijke Ontmoeting (deel II)

** Dit verhaal is onderdeel van mijn voorbereiding op een nieuw project **

PHOTOLOGIX_bestwhenshared

Zoals je in mijn vorige blogpost hebt kunnen lezen, ga ik mij de komende tijd bezighouden met de Wezenlijke Ontmoeting. Om precies te zijn: daartoe uitnodigen, en van die combinatie dan kunst maken. Zoals ik dat eerder heb gedaan met Rust & Ruimte. Maar hoe ziet dat er dan uit, zo’n wezenlijke ontmoeting?

Ik stel me er allereerst een gelegenheid bij voor waar twee of meer mensen samenkomen – van wie het zeer wel mogelijk is dat ik er één ben. Ik stel me voor dat deze mensen respectvol benieuwd naar elkaar zijn. Ik zie voor me dat zij voor hun gevoel alle tijd en ruimte hebben om met elkaar te spreken, of op een andere manier iets dat voor hen individueel en gezamenlijk van waarde is met elkaar delen. Dat kunnen ideeën zijn, inzichten, ervaringen, dankbaarheid, uitdagingen waarvoor zij zich gesteld zien. Of in mooie gevallen niets meer dan hun pure aanwezigheid. Het er zijn, de ander zien, elkaar zien – zonder daardoor jezelf minder te zien.

Waarbij ik ook graag naar zo’n ontmoeting kijk als een reis. Die je via de mooist mogelijke omweg van thuis naar thuis brengt. Met lieflijke bergweides, verre horizons, smalle paadjes, af en toe verdalen en misschien wel buiten slapen. Als pelgrimstocht naar Santiago, en weer veilig terug naar huis.

Waarbij je vooraf met elkaar vaststelt dat je ongetwijfeld onderweg uitdagingen en beproevingen gaat tegenkomen. Zaken die de ontmoeting, of de voortgang daarvan, in de weg staan en/of in gevaar brengen. Slecht weer of een onneembare bergpas binnen het beeld van de reis, een volle herberg of genaaid worden door een taxichauffeur, bijvoorbeeld. Lees verder

Geplaatst in Handreikingen, Hersenspinsels, Nieuws, Plannen 2017, Ter deling | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Rust en Ruimte… En dan?

** Dit verhaal is onderdeel van mijn voorbereidingen op een nieuw project **

PHOTOLOGIX_bestwhenshared

“Wat staat mij te doen?”

Wie mij langer kent dan vandaag, weet dat ik mijzelf die vraag graag en vaak stel. Voor de kleine dingen des levens – aan het begin van de dag, of in een spannende situatie – evengoed als voor het grotere werk. Zoals in voorbereiding op een nieuw project.

Dat was in de zomer van 2011 niet anders, toen ik rondliep met het thema Rust & Ruimte, en de wens om die zichtbaar en deelbaar te maken. Na veel gepuzzel bleek het antwoord verrassend eenvoudig en voor de hand liggend, voor mijzelf althans: een jaar lang ieder uur de horizon fotograferen.

Heden 2017 beleef ik een soortgelijke periode als toen. Maar dan nu met het thema Wezenlijke Ontmoeting en de wens om daartoe uit te nodigen. Wat trouwens niet de eerste keer is: de ontmoeting kwam al eens eerder voorbij. Destijds de Interculturele ontmoeting, met de reis door Europa als gevolg.

De Wezenlijke Ontmoeting voelt als een nieuwe en verdiepende ronde, met volop gelegenheid om alle voorgaande ervaringen en belevenissen te herschikken. Dienstbaar te maken aan de nieuwe missie.

Maar in welke vorm, in welke vorm…

Dat is dus net als toen in 2011 opnieuw de vraag. En met het vele dat ik daar op dit moment nog niet van weet, concentreer ik me op wat me gaandewel wel al gewaar wordt. Als leidraden in een te weven weefsel, al heten die officieel vast anders.  Lees verder

Geplaatst in Droom en werk, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Plannen 2017, rust en ruimte, Synchroniciteit, Ter deling | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

24 uur Rust en Ruimte aan het Haagse Zuiderstrand

NEW HORIZON #5925, 03.09.2012 - 21h00

DEN HAAG – Voor de zevende keer organiseert kunstenaar Bruno van den Elshout op 20 september een 24-uurs horizonobservatie op het Haagse Zuiderstrand.

De observatie bestaat uit weinig anders dan het turen naar de horizon, 24 uur lang, zittend op een stoel aan de vloedlijn. In goed gezelschap van een kleine groep mede-observanten, maar wel in stilte. ‘Dat voelt als twee weken vakantie, maar dan zonder dat je er ver voor hoeft te reizen. En het kost je maar 24 uur van je tijd’, vertelt Van den Elshout erover.

Het Zuiderstrand is bekend terrein voor voor de Haagse kunstenaar. In 2012 fotografeerde Van den Elshout de horizon een jaar lang ieder uur, met een zelfgebouwde machine op het dak van hotel NH Atlantic in Den Haag. Een selectie van de 8.785 horizonportretten die die onderneming opleverde, bundelde hij tot het monumentale kunstwerk-in-boekvorm NEW HORIZONS.

Den Haag Zuiderstrand, wo 20 september 18h30 – do 21 september 20h30, deelname na aanmelding. Meer informatie op www.newhorizonsahead.nl/horizonobservatie

__________________
Noot voor de redactie:

Meer informatie via Bruno van den Elshout, info(a)photologix(.)nl, nulzes-14633072
Hoog-resolutie beeldmateriaal van eerdere edities op aanvraag

Geplaatst in Nieuws, Plannen 2017, rust en ruimte, Synchroniciteit, Ter deling | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Onze vakantie in Zweden

Al sinds ik in het jaar 2000 in Frankrijk woonde, heb de wens om ooit in Zweden, Frankrijk én Nederland te wonen. Alledrie. Geen idee hoe, of wanneer. Alleen de wens. Die soms wat opspeelt, dan weer sluimert.

In de voorbije jaren sprak ik er ook wel eens over met Sanne. Haar spreken zulke ideeën ook wel aan, maar vooralsnog liever in de vorm van dagdromen dan in plannen, acties en praktijk. “Laten we er eerst eens op vakantie gaan”, zei Sanne toen Zweden afgelopen week weer ‘ns ter sprake kwam. In combinatie met een andere langgewenste wens (huizenruil), zou t misschien best te doen zijn.

Ik stuurde een berichtje aan Folkert en Geertje: vrienden van de ouders van Bas, die een jaar of twintig geleden naar het midden van Zuid-Zweden emigreerden. Samen met Bas was ik in 2007 al eens een paar dagen bij ze te gast. “Vinden jullie het leuk om komende zomer met ons van huis te ruilen?” Het eerste antwoord op die vraag was weinig hoopgevend. “Nee, dank je, we zijn net een paar dagen in Stockholm geweest en we hebben weinig zin in drukte.” – Waarmee de kous af leek. Twee weken later volgde echter een plezierige wending. “… maar jullie mogen best twee weken in ons huis wonen hoor, als wij op vakantie zijn.”

Zweden2017_klein

Tel daar bij op dat we een grote auto mochten lenen van de ouders van een klasgenote van Lasse, en weinig stond het plan nog in de weg. Op zaterdag 7 juli, stapten we in de auto en reden totaan Odense in Denemarken. Vanwaar de volgende dag voort naar de uitvalsbasis voor de twee volgende weken: een mooi huis in het dorpje Varnhem, in de buurt van de stad Skövde, dat op zijn beurt weer midden tussen de twee grote Zweedse meren ligt: Vänern en Vättern. Met in de buurt volop kleinere meren, bos, hunnebed-achtige Vikingconstructies, velden vol graan en ander mooi gewas.

Lees verder

Geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, Op reis (of: ~ geweest), reisverslag, rust en ruimte, Ter deling | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen