Whatever the Weather meets Porträts (Thomas Ruff)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Nee, op één na zijn dit geen portretten uit Whatever the Weather. Ze zijn vele malen beroemder en hangen in musea over de hele wereld. Ze zijn gemaakt door Thomas Ruff, net als Andreas Gursky in de jaren ’70 één van de studenten van het legendarische Duitse fotografenechtpaar Bernd & Hilla Becher.

Van alle seriematige portretfoto’s die ik ken, vind ik ze in uiterlijk het meest lijken op die van de wezenlijke ontmoetingen. Maar ook al hebben ze het een en ander gemeenschappelijk, als je langer kijkt springen vooral de verschillen in het oog. En zeker ook als je leest hoe, van waaruit en waartoe Ruff de serie gemaakt heeft.

Vrije vertaling van Ruffs aanwezigheid op Wikipedia:

Tussen 1981 en 1985 fotografeerde Ruff in zijn studio 60 portretten op dezelfde manier. Paspoort-achtige fotos, met de bovenkant van de foto juist boven het haar. Gelijkaardige belichting, met het onderwerp tussen 25 en 35 jaar, genomen met een analoge 9x12cm camera en, dankzij het gebruik van de flits, zonder bewegingsonscherpte. … De resulterende Porträts tonen individuën – meestal collega-studenten van Ruff – uitgesneden zoals in een op een paspoortfoto, met emotieloze uitdrukkingen – soms frontaal, soms deels in profiel – voor een effen achtergrond. Ruff begon in 1986 te experimenteren met grote afdrukken, tot 210 x 165cm groot. In 1987 heeft hij het project op verschillende manieren vormgegeven en zijn nagenoeg alleen de frontale foto’s getoond, meestal in monumentale proporties. Kunstcriticus Charles Hagen (New York Times) schrijft: “zo groot afgedrukt, lijken de portretten wel gigantische bannieren van Oost-Europese dictators.

In Zie de Mens (publicatie bij de gelijknamige expositie in Museum de Fundatie in 2016) schrijft Hans den Hartog Jager over Porträts:

‘Dit zijn geen mensen’, benadrukt Thomas Ruff in elk interview dat hij geeft over zijn legendarische Porträts-serie. Dit zijn foto’s van mensen.

… Vervolgens drukte hij ze buitenproportioneel groot af: de meeste Porträts zijn zo’n anderhalve meter hoog… Daarbij bleek het ook belangrijk dat de meeste van de gefotografeerden net als hijzelf professionele kunstenaars en fotografen waren.” Zelf wordt Ruff geciteerd: ‘I coulnd’t have done it with my former school friends who stayed in the small village where I grew up, and are now butchers, or bank employees. Those people would have been lost in front of my camera.’

… Juist die voortdurende spanning tussen identificatie en afstand, tussen inhoud en vorm, maakt Ruffs Porträts tot een klassieker.

Als ik Whatever the Weather op dezelfde manier omschrijf, kom ik uit op het volgende. In het oog springende verschillen met Ruff zijn vetgedrukt weergegeven: Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Helderheidsvinding, Hersenspinsels, Nieuws, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Water naar de Zee Dragen

Water naar de Zee Dragen.jpg

Geïnspireerd door mijn ontmoeting en interview met landschaps- en wandelkunstenaar Richard Long heb ik een kunstwerk-in-wandelvorm vormgegeven waarmee ik op geheel eigen wijze de essentie die ik in het werk van Long meen herkend te hebben, wil samenbrengen met mijn eigen levensreis en -thema’s.

Wat mij in de ontmoeting met Long heeft geraakt, is de volstrekte vanzelfsprekendheid waarmee hij te werk gaat. Avonturen onderneemt die naar gangbare maatschappelijke maatstaven vrijwel nutteloos zijn. En mede daarom extreem waardevol, want vanuit volledige vrijheid en commitment ontstaan. Autonoom-soeverein. Ongecompromitteerd van zichzelf.

Met ‘Water naar de Zee Dragen’ wil ik op 5 achtereenvolgende (werk-)dagen in 5 etappes van het Kröller-Müller Museum naar het Haagse Zuiderstrand wandelen, met in mijn hand een glas kraanwater dat ik op de eerste dag om 9u ’s ochtends aftap in het museum, en dat ik op de laatste dag om 17u op de plek van bestemming zal leegdrinken. Ik wandel offline en zonder kaart of navigatie, volgens de route waarvan ik op basis van voorstudie verwacht dat die de kortste te zijn. In stilte.

Reisvraag
Ik wandel met de vraag “Wat is van waarde?” Aan de hand van die vraag onderzoek en overbrug ik de schijnbare tegenstelling tussen nutteloos en waardevol.

Meebeleven
Richard Long maakt zijn wandelingen alleen. Ik graag samen. Welkom dus, om een etappe van deze wandeling mee te maken.

Wanneer je je aanmeldt om dat te doen, download en lees dan ook graag de voorbereidende uitnodiging. Daarin zal o.a. staan vermeld waar ik je om 9 uur verwacht op de dag waarvoor je je aanmeldt. Met in je bagage voldoende eten en drinken om tot 5 uur ’s middags te kunnen wandelen. En goede kleding voor het verwachte weertype. De wandeling gaat onder alle weersomstandigheden door en we wandelen stilzwijgend.

Met de volgende routeplanning, en resulterende etappes en aanmeldlinks:

ma 8 april: Kröller-Müller Museum > Amersfoort [ Aanmelden | Route ]
di 9 april: Amersfoort > Utrecht [ Aanmelden | Route ]
wo 10 april: Utrecht > Woerden [ Aanmelden | Route ]
do 11 april: Woerden > Zoetermeer [ Aanmelden | Route ]
vr 12 april: Zoetermeer > Den Haag Zuiderstrand [ Aanmelden | Route ]
 
Bij het Leegdrinken van een glas Kraanwater op het Zuiderstrand aanwezig zijn kan ook, op vrijdag 12 april om 17h00. Meld je graag hier aan.

~~~

Het interview met Richard Long is gepubliceerd in het lentenummer van kunsttijdschrift See All This. Werk van Richard Long is op dit moment te zien in Museum De Pont in Tilburg en het Kröller-Müller Museum op de Hoge Veluwe.

WNDZD_Route

Geplaatst in Hersenspinsels, Nieuws, Plannen 2019, rust en ruimte, Vanzelfsprekend | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 5 reacties

Bij de essentie blijven (over Whatever the Weather als kunstwerk-in-boekvorm-in-wording)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Voor de schermen is het vrij rustig. Achter de schermen is het broedseizoen begonnen. Broeden op een vorm waarin de 144 zelfportretten van Whatever the Weather ultiem tot hun recht komen. De aandacht krijgen die ze toekomt, natuurlijk en vanzelfsprekend.

Zodat ze in vrijheid doen van waaruit en waartoe ze gemaakt zijn: om de uitnodiging tot wezenlijke ontmoeting voort te zetten. In een sfeer van rust, ruimte en onverdeelde aandacht. En met de schoonheid van imperfectie en de liefde voor wat is. Onvoorwaardelijk – Whatever the Weather.

Dat klinkt als een ambitieuze missie, en dat is het ook.

De tussenstand in die missie, is dat alle 144 portretten op dit moment te gast zijn bij lithograaf Sebastiaan Hanekroot (Colour & Books). Hij bereidt de kleuren en beelden zodanig voor, dat ze straks in boekvorm hun volledige zeggingskracht krijgen. Tegelijk zijn ze dan ook tentoonstellingsklaar. Wat mooi uitkomt, want de volgende stap zal zijn om alle 144 portretten tweemaal op ware grootte af te drukken.

Van ieder portret is de eerste afdruk bestemd voor degene die op de foto staat, en het tweede beeld bedoeld voor de daarop dan weer volgende stap: de vormgeving van het boek. Daaraan werk ik samen met ontwerper Sybren Kuiper.

We hebben al wat vooronderzoek gedaan en een aantal dingen uitgevonden die niet zo goed werken, en/of waarvan we ons nog afvragen hoe ze werkend te krijgen. Het is interessant om te zien hoe anders dat voor dit project is, dan dat het voor NEW HORIZONS was.

Tussenstand op 26 februari 2019:

Wat voor mij inmiddels vast staat is dat:

  • alle portretten op ware grootte worden afgebeeld. Dat levert foto’s op van 22.7 x 36cm;
  • dat ieder portret een eigen vel krijgt, met een lege achterzijde;
  • dat alle portretten individueel uitneembaar zijn.

Wat we hebben onderzocht:
Lees verder

Geplaatst in Boeken en publicaties, Kijkje in de Keuken, Nieuws, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Mijn nieuwjaarsspeech 2019

Voor de derde keer op rij organiseerde ik dit jaar samen met Marc Verheij en Yvonne Versteeg van Ruimte voor Helden de Nieuwjaarsspeech. Een gelegenheid waarvoor we mensen uitnodigen om het voorbije jaar nog eens terug langs te lopen, en vooruit te kijken in de toekomst. Met dit jaar in het bijzonder aandacht door drie vragen:

  • Wat wil ik?
  • Wat wil door mij ontstaan?
  • Wat staat mij te doen?

Daar een beeld en woorden bij vinden. Ze tot een verhaal smeden. En dan iemand die je dierbaar is uitnodigen om de speech aan je voor te dragen.

Zo kwamen we op vrijdag 11 januari met 13 speechschrijvers en 8 gasten (sommige speechschrijvers lazen elkaars speech voor) samen om het nieuwe jaar te verwelkomen. Mijn gast was dit jaar mijn broer Matthijs. Dit is de speech die ik heb geschreven, en die hij aan me voorlas:

~~

Lieve Bruno,

Trots en dankbaar kijk jij terug op 2018. Dankbaar voor de geboorte van Marinthe. Dankbaar aan Sanne die haar ter wereld bracht en het hele jaar zo goed voor thuis en de kinderen heeft gezorgd. Trots dat het ook dankzij haar gelukt is om 144 dagen op het strand door te brengen, met 144 verschillende mensen. En op je vertrouwen dat het gezinsinkomen zichzelf zou verdienen, wat het inderdaad met wonderbaarlijke precisie heeft gedaan.

Ook ben je trots op Lasse, die nu soms al zelf met de tram van school naar huis reist. Je hebt erg genoten van de dag die jullie samen aan het strand doorbrachten, en van de ontroerend mooie foto die die dag opleverde. Elin had in 2018 haar eerste schooldag en bleek zomaar ineens te kunnen fietsen zonder zijwieltjes. Je geniet van de vrolijkheid en eigenheid van de kinderen, en van hun vertrouwen in het leven.

In 2019 heb je veel zin om mooie dingen te maken. De werkdagen die je vorig jaar op het strand doorbracht, krijgen een nieuwe bestemming. De maandag blijft als strandwandel- en reflectiedag met als naam Maandag Mijn dag. Een andere weekdag richt je in voor thuis en de kinderen. Er blijven dan drie doordeweekse dagen over om mooie dingen te maken, en het weekend voor leuks en gezelligs, en om uit te rusten.

Wat je onderneemt, zal onverminderd in het teken staan van de uitnodiging tot wezenlijke ontmoeting. In verschillende vormen, waarvan diverse als publieke gesprekken, interviews en artikelen. Steeds met als vertrekpunt het plezier van het stellen van ‘de juiste vraag’. Je maakt in het bijzonder werk van je wens om Whatever the Weather een verschijning in boekvorm te geven, en het project naar volle potentie met de wereld te delen.

Je stelt jezelf in 2019 de uitdaging om ook zonder zelfgecreëerd kader van een project mensen wezenlijk te kunnen ontmoeten. Niet 144 dagen op het strand, maar het hele jaar door en overal. Zo reis je in 2019 verder: van ‘doen wat je te doen staat’ naar ‘zijn wie je ten diepste bent’, van weten naar voelen, en van doen naar zijn. Om de plek in te nemen die je toekomt. Niet alleen in je werk en de samenwerkingen die je daarin aangaat, maar ook thuis. In het gezin, in de familie, op de school van de kinderen, in de buurt en onder vrienden.

Je wilt je in 2019 meer onderdeel voelen van groepen mensen. Meer samen optrekken, meer gezelligheid ervaren, en meer feest vieren. Bewuster genieten van kleine dingen. Je hoopt dat het afstemmen met Sanne beter gaat, zodat het makkelijker wordt om samen dingen te organiseren en ondernemen. Je zou het fijn vinden als jullie thuis makkelijker mensen kunnen ontvangen, zodat je het plezier van die gezelligheid ook meer met Sanne en de kinderen kunt delen.

Met Lasse, Elin en Sanne hoop je ieder afzonderlijk in 2019 mooie reizen te maken. Met je nieuwe collega’s betrek je een mooie nieuwe uitvalsbasis aan de Zoutmanstraat, die op 25 januari feestelijk opent. Met twintig mensen wil je, in vier weken verspreid over het jaar, ‘werk maken van je dromen’. Ook staat een volgende 24-uurs horizonobservatie op je verlanglijstje, de tiende.

Je wilt in 2019 extra zorg besteden aan je gezondheid en fitheid. Door te beginnen met Aikido, door veel te blijven lopen en zwemmen, goed adem te halen, genoeg te drinken – vooral water – en rustig en met smaak te eten.

Je wenst jezelf en ons allemaal een rijk, gezond en liefdevol 2019 toe.

photologix_nieuwjaarsspeech2019-0077

~~

Geplaatst in nieuwjaarsspeech, Nieuws, Ontmoetingen, Plannen 2019, Ter deling | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

In gesprek met jezelf

Jezelf toespreken. Hoe doe jij dat? Liefdevol, moeder- of vaderlijk of allebei, bemoedigend? Kun je van de stemmetjes in je hoofd op aan? Wijzen ze je in goed onderling overleg de weg?

Of zijn het lastpakken, die je juist van je pad brengen… Die je lastig vallen met een veelheid aan ideeën van anderen die per ongeluk aan je zijn blijven kleven. En je proberen pootje te lichten als je even niet oplet. Want wie ben jij om…? (Met als echte vraag, wie ben je om niet…)

Als je je écht vrij wilt voelen, heb je met al die stemmen vriendschap te sluiten. Zodat ze bereid zijn je te vertellen wat belangrijk is om te weten. Want dat doen ze allemaal, zelfs de vervelendste. Mits je ze op waarde weet te schatten en zinvol met elkaar kunt laten converseren. De rust en ruimte vindt om ze elkaar te laten bijpraten, rond een knisperend vuurtje en met wederzijdse benieuwdheid. En met de helderheidsvinding die dat oplevert dan coherent de buitenwereld tegemoet te treden.

Als je vrij door het leven wilt bewegen. “Immer uzelf en ongeknecht” – (zoals in het volkslied van België). Niet gevangen en niet te vangen. Niet door een arbeidscontract, door het ondernemerschap-tegen-wil-en-dank, door ‘het systeem’, ‘de economie’, collega’s, klanten, de media, Rusland of Trump. De regen, de zomertijd, of je banksaldo. Of door wie of wat dan ook.

Lees verder

Geplaatst in Droom en werk, Gedachtekronkels, Geleerd, Handreikingen, Nieuws, Plannen 2019, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

In welke werkelijkheid wil jij leven?

PHOTOLOGIX_bestwhenshared

Wat hebben een universeel basisinkomen, 3D-printing, Big Data, robotisering, de terugkomst van Jezus en blockchain met elkaar gemeen?

Allemaal beloven ze ons dat we tussen nu en 20 jaar in overvloed kunnen leven. Ons over geen enkel tekort nog zorgen hoeven te maken. Werk wordt overbodig,  en er is geld (naar Koot&Bie: “geen gezeik, iedereen rijk”), eten en drinken genoeg voor iedereen. En nooit meer oorlog.

Tegelijkertijd zie ik het omgekeerde even hard gebeuren. Polarisatie, honger, uitbuiting, zekerheidjes en snelle voordeeltjes. Strijd. In plaats van Nooit meer, juist Telkens weer.

“Onze manier van leven”
Ik geloof best dat technologie ons kan helpen de wereld een fijnere plek te maken. Maar zolang we het gebruiken ten dienste van omgangsvormen die niet deugen, gaan ze ons heel ergens anders brengen dan waar we hopen te geraken.

Deugen onze omgangsvormen niet dan?

– Nee. Dat doen ze niet.

We buiten en putten elkaar uit. En onszelf. En de wereld. Collectief, massaal, doorlopend. Steeds sneller en efficiënter. Of je nu wilt of niet, je doet er aan mee.

Het economisch schaarstedenken (de illusie dat iets is waardevol naarmate er tekort aan bestaat) is doorgedrongen tot in de diepste vezels van ons bestaan. En strijdt daar met het bijna religieuze ideaal van ongebreidelde groei. In een sfeer van pakken wat je pakken kan. De één zijn dood is de ander zijn brood. Tijd is geld. Voor jou 10 anderen.

Leugens
Het zijn leugens. Het is niet waar en niet nodig. En het is waanzinnig, krankzinnig en ziekmakend. (Lees ook: Hoe deze maatschappij eenzame individuen creëert en Zo geeft de ideologie van kapitalisme je de schuld van falen op je werk)

Maar doordat we het al een hele tijd geloven, en er al ons handelen naar richten en er onze kunstmatige intelligentie naartoe programmeren, is het wel de werkelijkheid waarin we leven. Waar we elkaar toe uitnodigen. Wat we onszelf aandoen. Allemaal ten koste van onze Natuur. Op alle mogelijke manieren waarop je dat woord kunt uitleggen.

Wat we werkelijk uit te vinden hebben, is niet technologisch of buiten onszelf. Maar in en tussen ons. Hoe we zinniger, vrijer en verantwoordelijker met elkaar om kunnen gaan. Met behoud van energie en eigenheid. Respectvol benieuwd. Inclusief, constructief en duurzaam. Even liefdevol als kritisch. Niet ten koste van iets of iemand, maar als deel in het grote geheel.  Als onderdeel van een natuurlijke kringloop in plaats van een verstrengelende wirwar van transacties. Van opladen en opbranden.

En dat is heel anders dan hoe we het allemaal geleerd hebben, en waar boeken over volgeschreven zijn. Dit gaat over het boek dat we zelf met elkaar schrijven. De werkelijkheid zoals we die doorlopend vormgeven en beleven. Waarin genoeg kan zijn voor iedereen, en naar mijn overtuiging genoeg ís voor iedereen. Waar het alles niet uiteindelijk goed komt, maar het nu al is. Voor wie het kan en wil zien, voorbij de rookgordijnen van het tekortdenken.

Meemaken
Als je dat weet, kun je vast voorstellen hoe het mij aanschijnt om Wezenlijke Ontmoeting te onderzoeken. Om ruimte te maken om in vrijheid en verantwoordelijk mijn plek in in die kringloop te zoeken, vinden, in te nemen. Om autonomie en verbinding met elkaar in lijn te brengen. Te doen wat me te doen staat. En daar toe uit te nodigen. En dat te blijven doen, whatever the weather.

Ik maak het dit jaar in het bijzonder nog gelegenheid voor tijdens de resterende 30 van 144 ontmoetingen op het strand (inmiddels alle gepland), en 6 van de 12 doorheen het land (met nog volop gelegenheid die mee te maken, allereerst komende vrijdagmiddag  in Zwolle).

Kom het graag meemaken, zeker nu je weet hoe belangrijk het is. Wezenlijke Ontmoeting. Niet alleen voor mij maar ook voor jou. En voor de wereld.

 

Whatevertheweahter_A2 _UITWERKING.indd

Poster voor tramcampagne Whatever the Weather, april 2018 – Ontwerp: Sybren Kuiper

 

Geplaatst in Helderheidsvinding, Nieuws, rust en ruimte, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De uitdaging van Van niets iets maken

NEW HORIZON #4703, 14.07.2012 - 23h00.jpg

NEW HORIZON #4703, 14.07.2012 – 23h00

Ik heb me de voorbije weken en voor de komende weken iets te veel hooi op de vork genomen. Toch. Heel veel ruimte gemaakt voor Rust & Ruimte. En daarmee veel druk op al het andere.

Het zit zo:

7 dagen in de week
– 3 of 4 (dagen op het strand)
– 2 (dagen weekend, soms 1)
– 1 (dag op pad voor de Herfsttour)
_______________________

= extreem weinig tijd meer voor overige werkzaamheden die voorzien in brood en spelen voor ons vijven.

Die tijd investeer ik in het vormgeven en onder de aandacht brengen van de gelegenheden waarvoor ik uitnodig. Wat vaak gelegenheden zijn die veel mensen niet direct herkennen als waardevol, relevant en/of urgent. En daardoor soms ver weg van de alledaagse werkelijkheid.

Afhankelijk van het vaarwater waarin ze zich bevinden, kan dat ook best zo zijn. En dan is er veel te overbruggen. En uitdagend om dat in korte tijd te doen, zonder te vervallen in meedoen met het tekortcircus: mensen een probleem aanpraten en ze wijs maken dat jij (ik dus in dit geval) de oplossing in de aanbieding hebt. Dat ze wel gek moeten zijn om niet mee te doen, of daar iets onmisbaars aan missen.

Dankbaar
Vaak is dat overbruggen dankbaar werk. Omdat het zo dicht staat bij waar ik het voor doe. Ik wil dit jaar niet voor niets uitvinden hoe ik uitnodig tot wezenlijke ontmoeting.

Dankbaar werk ook, omdat mensen die het herkennen het meestal tot ver in de toekomst blijven waarderen. Een dag op het strand (van 8 of 24 uur), een meereisgelegenheid, een interviewavond, een ontmoeting in het kader van de herfsttour… En de Rust & Ruimte die mensen daarin beleven.

Maar ook een uitdaging.

Lees verder

Geplaatst in Geleerd, Handreikingen, Helderheidsvinding, Hersenspinsels, Nieuws, Ter deling | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen