Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 3)

Voortbordurend op mijn wens om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren, kijk ik deze zomer alle zes afleveringen van het programma. Steeds met de vraag: hoe zou ik dat doen?

Voor het derde deel in de blogserie bekeek ik het interview van Janine Abbring met Marleen Stikker, internetpionier en directeur van De Waag. Dat ging tegelijkertijd heel goed en toch ook niet. Bij het besturen van de vorm, werd ik namelijk danig afgeleid door de inhoud. Wat Marleen vertelde vond ik dusdanig interessant, dat ik Janine regelmatig uit het oog ben verloren. Wat op zich goed nieuws is. En niet.

Misschien daardoor heb ik Janine weinig zien doen dat dat ver af staat van de eerste twee afleveringen. Dus blijf ik wat hangen in wat kleine terugkerende irritaties, die niet voorbehouden zijn aan deze aflevering. En die gelukkig bijna wegvallen tegen de interessantheid, relevantie en urgentie van het verhaal dat Marleen Stikker komt brengen.

Dus gaat deel 3 over:

Kleine Ergernissen Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, wezenlijke ontmoeting, zomergasten | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties

Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 2)

Voortbordurend op mijn wens om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren, kijk ik deze zomer alle zes afleveringen van het programma. Steeds met de vraag: hoe zou ik dat doen?

Het interview van Janine Abbring met Louis van Gaal is deel 2 in de serie. Ik noem m:

Ruimte voor stilte

Ik keek er al lang naar uit. Want ik vind Louis van Gaal een fascinerend mens. De tegenstellingen die hij in zichzelf verenigt… Het berekende en het bevlogene. Zijn originaliteit, eerlijkheid, en hoe hij een team boven zichzelf en het mogelijk geachte laat uitstijgen. Het belooft wat om hem eens ononderbroken zijn verhaal te zien en horen doen.

Ik zie het interview op dezelfde manier beginnen als het gesprek met Romana Vrede (omschreven in deel 1, Het podium: “wij zijn verschillend en tussen ons is afstand”), met een kleine variatie. Door de passage “Volgens mij was het Balkenende die dat ooit gezegd heeft. Dat Nederlanders klagen over drie dingen: het weer, de bondscoach en de presentator van Zomergasten” (1m30s) wordt de afstand tussen gast enerzijds en interviewster/publiek anderzijds even wat kleiner, wat fijn is. Maar soms wordt die afstand toch weer groot dat Janine haar gast soms onbedoeld aanspreekt met ‘u’. (o.a. “Was u zo’n Rooms jongetje?”, 21m45s)

Wat anders is dan met Romana Vrede, is dat Louis van Gaal niet echt op een gelijkwaardige ontmoeting lijkt te zitten wachten. En goed deel van de tijd doceert, regisseert en corrigeert. Hij wil zijn verhaal vertellen en heeft naar Zomergasten uitgezien als een ultieme gelegenheid daarvoor. Behalve op momenten dat Janine hem verrast (meestal met haar verbazing), zet híj de lijnen uit. En neemt hij zijn tijd. Want voor één keer mag hij iets vormgeven waarvoor hij meestal aan anderen is overgeleverd:

  • Zijn eigen verhaal en logica, én de context;
  • Volledig en onweerlegbaar;
  • Op zíjn tempo.

Ruimte
En dat is een ander tempo dan dat van het draaiboek van het programma, of de tijdsbeleving van Janine. Per consequentie gaat zij het tempo opvoeren. Bijsturen. Meer vragen stellen in plaats van minder. Tussentijdse conclusies trekken. Duiden, soms raak (reactie Louis: “Ja, natuurlijk, dat zeg ik net”) en soms mis (reactie Louis: “Nee, dat zijn jouw woorden”) en ‘ondertitelen’ voor de lezers thuis.  Lees verder

Geplaatst in Nieuws, Synchroniciteit, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather, zomergasten | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 1)

Wie dit blog eerder las, weet dat ik de wens koester om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren. Zolang het nog niet zover is, houd ik mij bezig met zelfvormgegeven Wezenlijke Ontmoetingen, onder de noemer Whatever the Weather. En nu Zomergasten 2018 de komende weken 6x op televisie is, met het nadenken over hoe ik het zou doen. Wat me opvalt.

Niet om te zeuren, te mopperen, te vertellen dat ik het beter kan – of om iets te vinden van de inhoud. Maar wél om te bevragen wat ik zie en me in te beelden hoe ik het zou doen als ik daar zat. En dan telkens per aflevering met een andere invalshoek. Deze keer is dat:

deel 1
Het podium: “w
ij zijn verschillend en tussen ons is afstand”

Het scheppen van een veilige sfeer. Voor de gast, voor de kijker, voor de interviewer. Dat zie ik hier gebeuren door de opsomming van wapenfeiten van Romana Vrede, die daarmee een podium krijgt aangereikt. Dat is tot op zekere hoogte plezierig. Ik weet nu dat Romana Vrede de gast is en waarom dat een goed idee is. Anders had ik dat misschien niet geweten, dus dat is winst.

Maar het opbouwen van dat podium gaat ten koste van iets anders. Van de gelijkwaardigheid tussen de betrokkenen. Tussen Romana, Janine en mij / het publiek. De onderlinge verhoudingen worden snel duidelijk. Iedereen krijgt een hokje Lees verder

Geplaatst in Nieuws, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather, zomergasten | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Weerstand overwinnen om meer te genieten

Loslaten. Het klinkt soms alsof er niets makkelijkers bestaat dan dat. Je hoeft er namelijk niets voor te doen. Of misschien toch: ophouden iets te doen waarvan je inmiddels weet dat het je meer plezier/energie/tijd/geld kost dan het oplevert. En dat is met onze manier van leven best een uitdaging. We zijn vooral gewend om dingen vast te pakken en ons toe te eigenen. Je baan, je huis, auto, status, gewoontes, en zelfs je manier van leven zelf.

Reflex
Als de één z’n brood de ander z’n dood is, dan is pakken-wat-je-pakken-kan geen vreemde reflex. Maar niet een die bijzonder uitnodigt tot bewuste en constructieve keuzes. Eerder die van tekort, kramp en mobilisatie voor de strijd. Adrenaline. Voelen dat je leeft, omdat alles erop aankomt. Maar als een deel je levenspotentie (in de zin van groeien, bloeien, vruchtdragen) in beslag wordt genomen door brandjeblus, ben je eigenlijk vooral aan het overleven.

En voor zover je daar al tijdelijk plezier aan beleeft (als je aan de winnende kant van de strijd bent of je daar waant), is dat vooral tijdelijk plezier. Want het is vooral uitputtend, en het nodigt uit tot veel tegenwerking. Van de vijand buiten jezelf, maar evengoed van die van binnen. Die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn, vaak in gevaar, altijd je aandacht te moeten verdelen, dat de wereld inherent problematisch is en mensen niet te vertrouwen. En zelfs omstandigheden niet ook als die uitgesproken feestelijk zijn. Want dan kun je er weer makkelijk bang voor zijn dat het allemaal tijdelijk is.

Rust en Ruimte
En als er dan, door wat voor omstandigheid dan ook, ineens alle tijd en ruimte van de wereld onstaat om je dat gewaar te worden, dan kan dat veel weerstand oproepen. Vooral in situaties die zonder die weerstand vrij makkelijk in te schatten zijn als neutraal of zelfs potentieel uitgesproken plezierig.

Zoals een 24-uurs horizonobservatie.
(Waarvan de ervaringen rondom voorbije editie me op het idee heeft gebracht om deze blogpost te schrijven)

De horizon, en het langdurig verpozen daaraan, biedt alle rust en ruimte om oneindig van te genieten. Om de tijd vloeibaar te zien worden, te ervaren hoe tegenstellingen en scheidslijnen wegvallen. Hoe alles één is en altijd doorgaat, de fijne dingen en de pijn. En het leven zelf, zelfs wanneer je er zelf niet meer bent om het mee te maken. De grootsheid van de zee, de kleinsheid van je eigen bestaan.

De kracht van het leven zelf en hoeveel energie daar gratis en voor niks uit vrijkomt, en daarmee de oneindige mogelijkheden om jezelf te zijn en je eigen pad te lopen. Om te ervaren hoe compleet, rijk en vrij alles is. Hoe krachtig de stroom van het leven zelf, oneindig veel krachtiger dan al je spieren en wilskracht bij elkaar. Om op te surfen, als je wilt en durft. Zin hebt om uit te vinden hoe je dat gaat lukken ook al lijkt het onmogelijk terwijl je het anderen toch ziet doen . (Nota bene: ik kan zelf helaas niet surfen, heb gelukkig wel een rijk voorstellingsvermogen…)

Confrontatie
En hoe confronterend en onbevattelijk het kan zijn als dat niet lijkt te lukken. Als alles ineens anders lijkt dan hoe je het tot nu toe kende of hebt ervaren. Hoezeer je dan kan verlangen naar vaste grond onder de voeten. Structuur, grenzen, grip, voorspelbaarheid. Weten hoe alles werkt en dat niet in ieder moment helemaal opnieuw hoeven uit te vinden. En wanneer is iets dan klaar of goed genoeg? En als er geen probleem is, waarom zou je dan in beweging komen? Had ik toen en toen niet beter… En oneindig verder.

Allemaal vragen die de moeite waard zijn om op te reflecteren. Maar als ze zich allemaal tegelijk melden, en je het idee hebt dat je elk zo’n gedachte direct moet adresseren (alsof dat ook allemaal brandjes zijn), dan leidt dat vooral tot weerstand. Piekeren, onrust, ongemak, onbestemdheid, strijdende gedachten. Hard werken. Veel energieverlies met hele lage opbrengsten en dus niet lang vol te houden. Maar zolang je het wel volhoudt: heel onbevredigend en heel vermoeiend. Alsof je een rivier ervan probeert te weerhouden naar de zee stromen. Of, een wat kleiner voorbeeld, om niet over te geven, als je onverhoopt wel moet. Ook al weet je hoeveel dat op kan luchten.

Flow
En dat brengt me dan van overgeven bij overgave. Het loslaten van de controle en dat te vervangen door vertrouwen. Op de wijsheid van het leven en daarmee in synergie. Afgestemd, elkaar en zichzelf versterkend. Leven en levendigheid die tot meer leven en levendigheid leidt.

De rust en ruimte om te ontdekken hoe dat werkt: het aantreffen (en uiteindelijk misschien zelfs opzoeken) van die weerstand, het in beweging blijven en loslaten. Van controle op wat vaststaat tot in vertrouwen kunnen zijn met wat inherent in beweging is. Om daarna dezelfde rust en ruimte te voelen om te genieten van wat dat brengt, voorbij het ongemak.

Daar is 24 uur naar de horizon iedere keer weer een hele mooie gelegenheid voor, waarvan ik dankbaar ben die mensen te kunnen bieden. Of whatever je met onverdeelde aandacht onderneemt, want ik geloof inmiddels dat die rust en ruimte in alles besloten ligt. Wachtend om vrijgemaakt te worden.

(En als je denkt, ja maar hoe kom ik dan voorbij die weerstand, lees dan graag mn eerdere blogpost Even lief zijn voor jezelf, ook dat is bevrijding).

~~

De volgende gelegenheid om 24 uur mee te kijken naar de horizon, is op 22 en 23 september 2018, tijdens de herfstequinox. De aankondiging lees je hier:

http://24uurshorizonobservatie9.eventbrite.com

Eric_de_Keizer_P1177049foto: Eric de Keizer (click om uit te vergroten)

Geplaatst in Horizonexpedities, Nieuws, reisverslag, Synchroniciteit, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Whatever the Weather Vraag en Antwoord

WhatevertheWeather_portraits

Whatever the Weather. Een jaar lang drie dagen per week op het strand lopen, met in totaal 144 verschillende mensen. Dat roept wel vragen op. Veel van die vragen heb ik hieronder op een rijtje gezet, met hun antwoorden.

Staat jouw vraag er niet bij? Meld m in de comments of stuur m me toe via info(a)photologix.nl. Zelf een dag mee het strand op? Kijk op http://www.whatevertheweather.nl/join

Waarom 144?
Reden 1: dat vind ik een mooi getal. Het is 12 x 12, en een van weinige getallen die ook een naam hebben (gros). Reden 2: het is ook 3 x 48. Dus 3 ontmoetingen x 48 weken. Wat 4 weken vakantie overlaat. En drie dagen per week doen vind ik een mooie indicator van serieusheid. Iets wat je twee dagen per week doet (= de lengte van een weekend)  kun je nog aanzien voor een hobby. Terwijl het me niet financieel niet verantwoord zou lijken om 4 of meer dagen per week ondeclarabel werk te doen. De vraag is ook hoeveel dat toe zou voegen. 144 is genoeg om een beeld van veelheid te creëren. Niet teveel, niet te weinig. Precies goed.

Waar heb je het met die mensen over?
Over van alles en nog wat. Van klein en grappig tot aan (kwesties van) leven en dood. Over traumatische ervaringen, inzichten, opeenbaringen, broers, zussen. Hoe mensen opgevoed zijn, of ze graag zelf kinderen willen of soms al kleinkinderen hebben. Over gemixte gezinnen, landen van herkomst. Over ondernemerschap, dromen, frustraties, denken, gevoel, samenwerking, creatieve processen. Of vrouwen wel scheten mogen laten of niet, en waarom. Sex, drugs, rock & roll. Heden, verleden en toekomst. Anything goes.

Wordt het nooit saai?
Nee, eigenlijk niet. Saai hè?

Hoe beleef je zo’n dag?
Als alle tijd van de wereld hebben en heerlijk buiten zijn. Vrijheid. Ik geniet ervan die zo dicht bij huis te kunnen vinden en daar mensen naartoe uit te nodigen. En ze echt laten meemaken hoe fijn het is. In plaats van: ja aan het strand is het fijn, dat weet ik wel, daar heb ik jou en je gezelschap niet voor nodig. Niet dat veel mensen dat ooit letterlijk gezegd hebben hoor.

Lukt het altijd om tot wezenlijk contact te komen?
Ik denk van wel. Het kan vast altijd dieper, langer, uitgebreider. Of misschien juist in veel minder tijd, een enkel ogenblik. Wat ik heel mooi vind, is om samen met iemand op avontuur te gaan, niet te weten wat dat ons zal brengen en er toch op vertrouwen dat dat iets moois en waardevols zal zijn. Met zo’n intentie voegt de ervaring zich daar vanzelf wel naar. Ik vind het zelf belangrijk om niet afgeleid te zijn van de ontmoeting. Niet tegelijkertijd aan andere dingen/plekken/momenten te denken. Volledige aandacht voor waar we op dat moment zijn, in de flow van de ontmoeting. Daar aan over te geven. En dat lukt goed, en misschien zelfs steeds beter.

Hoe houd je het vol?
Door dat niet te doen. In de ontspanning door inspanning en andersom. In de flow is het niet hard werken, dus is het steeds zaak dáár te geraken. Wat mij altijd erg helpt is te weten waar ik het voor doe. Het grotere doel en dan genieten van ieder klein stapje er naartoe en van alle uitzichten en terugblikken onderweg. De juiste dingen op het juiste moment doen. Inclusief uitrusten, soms zelfs met middagdutje.

Hoe zorg je ervoor dat je in twee andere werkdagen per week je inkomen verdient?
Door erop te vertrouwen dat als ik doe wat mij te doen staat, dat wordt voorzien in wat daar voor nodig is. Wat ik dit jaar als ‘nodig’ ervaar, is een bedrijfswinst van € 5.000 per maand. Die verdien ik dit jaar aan verkopen van werk uit mijn vorig project: NEW HORIZONS. Foto-afdrukken, boeken, ansichtkaarten. En lezingen. Dat worden er steeds meer, ik beleef er steeds meer plezier aan én ze betalen steeds beter.

Wat ik in elk geval probeer níet te doen, is 2.5 keer zo hard werken als ik eerder deed, om de inspanningvan 5 dagen in 2 te proppen. Eerder ervaar ik dat ik tijdens mn twee werkdagen profiteer van de onverdeelde aandacht die ik op het strand oefen. En dat ik sneller, betere ideeën bedenk en beslissingen neem. Waarmee ik mezelf dan weer veel tijd en energie bespaar.

Hoe kwam je op het idee?
Daar schreef ik al eens een paar blogposts over, toen ik het aan het bedenken was:

10 augustus 2017: Rust en Ruimte… En dan?
11 augustus 2017: Over de Wezenlijke Ontmoeting (deel II)
6 september 2017:
19 december 2017: Wezenlijke Ontmoeting. Lekker belangrijk. Of toch?
18 januari 2018: 

Wat vindt Sanne ervan, en de kinderen?
Lasse vindt het naar eigen zeggen en desgevraagd ‘wel leuk’. Elin ‘leuk’. Sanne vindt het meestal een goed idee, maar soms wel vervelend omdat ik op het strand aan het wandelen ben terwijl zij allemaal verplichtingen heeft. Gelukkig maakt ze zich weinig zorgen over de inkomsten en kan ze het tegelijkertijd ook goed zien als mijn werk, dus mijn verantwoordelijkheid.

Voel je je een ander persoon bij iedere nieuwe ontmoeting (vroeg iemand op Facebook)?
Nee, dezelfde. Elke ontmoeting heeft wel z’n eigen energie, ritme, melodielijnen. Die stemmen we af bij de incheck aan de waterpomp, met drie vragen: 1) Hoe voel je je? 2) Hoe heb je je voorbereid, 3) Wat hoop je te beleven?

Die vragen beantwoorden we allebei en dan is er al gelijk veel bekend. Gaan we ver lopen of niet zo ver, hoe hard en/of duidelijk praat iemand? Hoe wordt de afwisseling tussen praten, luisteren, stilte. En dan is dat eerst even aftasten, maar wetend dat er 8 uur rust en ruimte in het verschiet ligt, vinden we daar dan tot nu toe steeds gemakkelijk een modus in.

Wat doe je met de verhalen die mensen je vertellen?
Niets publieks. Ook niet als er straks een boek komt. Dat gaat alleen uit foto’s bestaan, net zoals NEW HORIZONS. De verhalen zijn voor het moment zelf. Voor wie de wezenlijke ontmoeting live aangaat. Het is niet aan mij die te delen. Bovendien zou ik dan tijdens een ontmoeting de hele tijd moeten/willen nadenken over wat ik ga delen en hoe. Dat leidt af. En beperkt de vrijheid en daarmee de wezenlijkheid van de ontmoeting.

Wat vind je moeilijk/lastig/minder plezierig?
Als mensen me vertellen over trucjes die je kunt uithalen om je voordeel mee te doen. Shortcuts, maar ik geloof daar niet zo in. Ook hele sterke (voor-)oordelen vind ik wel eens lastig om mee om te gaan. Of als iets blijbkaar niet bespreekbaar is. Het komt allemaal weinig voor. Net als slecht weer. Bij het fotograferen is de combinatie kou, wind, regen (alledrie) wel erg uitdagend. Meestal blijft het bij één van de drie.

Hoe ga je om met negatieve reacties op de foto’s?
Bijvoorbeeld door het gesprek aan te gaan of er blogposts over te schrijven. Of door terug te komen waarvoor ik het ook alweer doe, en dan tevreden vast te stellen dat dat precies is wat ik zie gebeuren. En dat alles OK is. Niet dat het vast wel goed komt, maar dat het dat al ís.

Hoe vinden mensen het, 8 uur met jou op het strand?
Daarover zijn de meningen verdeeld 🙂 Maar ik kan gerust zeggen dat het tot nu toe voor iedereen, mijzelf incluis, een bijzondere en zelfs gedenkwaardige ervaring is geweest. Bij het uitchecken zeggen mensen vaak terug te kijken op een dag waarin ze helemaal de tijd hebben kunnen vergeten. Hoe bijzonder het is dat 8 uur zo snel voorbij kunnen gaan. Soms dat ze zich van tevoren wel een klein beetje zorgen hebben gemaakt, maar dat het verrassend ontspannen was. Andere woorden die vaak vallen: dankbaar, vertrouwd, gelijkwaardig, open, moed, niet-weten.

Wat ik zelf erg leuk vind, is als mensen zeggen dat ik vragen stel die niemand ze nog ooit stelde en waar ze misschien niet eens direct een antwoord hebben. Dan zie ik iets nieuws ontstaan en vrijkomen. Inzicht, samenhang, plezier.

Houd je contact met mensen?
Sowieso mail ik ze zodra ik hun foto bijplaatst op de website. Met de vraag hoe ze sinds de ontmoeting gevaren zijn, en met een korte terugblik van mijn ervaring. Daar reageren de meeste mensen aandachtig en uitgebreid op. Daarna kijk ik wat er verder als vanzelf ontstaat. En eens in de zoveel tijd stuur ik een update van het project aan alle deelnemers tot dan toe tegelijk.

~~

Ik voeg aan deze blogpost in de toekomst nog graag extra vragen & antwoorden toe. Ben je ergens benieuwd naar, stuur me graag een e-mail op info(@)photologix.nl. Als je zelf graag een wezenlijke ontmoeting wilt meemaken, kijk dan op http://www.whatevertheweather.nl.

Meelezen hoe Whatever the Weather verder vorm krijgt? Kom Mee op Avontuur!

Geplaatst in Nieuws, rust en ruimte, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Kosten-batenanalyse tramcampagne Whatever the Weather

Wat levert dat nou op, een weekje met een A-2 poster en een bundel van 8 verschillende A5-flyers in 80 trams?

PHOTOLOGIX_Wezenlijke Ontmoeting-HTM

Wat het oplevert… Ik heb er geen goed globaal beeld van. Wel pret van gehad in ieder geval.

En/maar wat ik wel vrij makkelijk kan vaststellen dat het me heeft gebracht:

Directe inkomsten: € 0
(verwacht: € 0, match 100%)

Kosten: Ongeveer € 1.400 aan drukwerk en € 2.000 aan de tussenpersoon van de HTM (conform verwachting en afspraak)

Vrolijke berichten & foto’s in de Whatsapp van bekenden of via-via bekenden:
een stuk of 20 (verwacht: geen idee)

Directe aanmeldingen:
4 (verwacht: geen idee, gehoopt: 40 van minimaal 5 nationaliteiten)

Extra websitebezoekers:
geen idee, het lijkt me allemaal vrij weinig, zie deze grafiek van Google Analytics. Een Facebookpost levert meer bezoekers op.

Ritjes met de tram om beeldmateriaal vast te leggen:
1 (retourtje Bomenbuurt – Station HS, zie video)

Nieuw drukwerk, altijd feestelijk:
Voor het eerst van dit project. Tastbaar materiaal. In ruime getale, de komende tijd nader strategisch te verspreiden en toe te sturen aan wie daarom heeft gevraagd en/of meldt prijs op te stellen.

Samenwerkingen:
Met Sybren Kuiper voor de vormgeving, Sipke Visser en Sebastiaan Hanekroot voor de beeldbewerking, Lenoirschuring voor het drukwerk en afwerking. Wat erg goed beviel en mooie vooruitzichten biedt voor een toekomstige nieuwe boekuitgave.

En wat verder opviel:

  • De eerste dagen hingen de bundels ergens 2-en een halve meter hoog áchter een paal. Dat schoot niet zo op. Nadat ik meldde dat ik daar niet blij mee was, zijn ze verhangen naar schuin onder de poster. Waar ze veel meer en beter opvielen.
  • Als ik niet had opgebeld dat ik overgebleven materiaal graag wilde bewaren, was het weggeworpen geweest geworden. Blij dat dat niet gebeurd is.
  • Ondanks de bescheiden directe Return on Investment beschouw ik de campagne als geslaagd. Ik heb er in alle stadia (voorbereiding, uitvoering, terugkijkend) plezier aan beleefd.

Ik kan me voorstellen dat als je zelf een tramcampagne overweegt voor het een of ander, dat je niet zoveel aan deze informatie hebt. Je kunt er dus het beste zelf een eigen case van maken. Hier moet je zijn in ieder geval: CPS Advertising. Volgende keer hopelijk weer algemeen-waardevollere adviezen, ideeën en inzichten…

~~~

Preview van één van de acht verschillende flyers:

WTW_Flyer

 

Geplaatst in Droom en werk, Handreikingen, Nieuws, Ter deling | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Plezier van een Reisvraag

Ieder avontuur herbergt obstakels in zich. Momenten waarop je enthousiasme op de proef gesteld wordt, bijvoorbeeld als je blaren krijgt tijdens een wandeltocht. Of als je geld opraakt voor je op je bestemming bent aangekomen (of terug thuis). Of eigenlijk elke situatie waarin je denkt: waarom wilde ik dit ook alweer (al dan niet in godsnaam)?

PHOTOLOGIX_Schiermonnikoog-0054

In zulke situaties, en zelfs als die zich niet voordoen, helpt het mij om op reis te gaan met een Reisvraag. Ik formuleer er één voorafgaand aan elk avontuur dat ik bewust onderneem. Een reis, een project, een nieuw jaar of, zoals op dit moment, een nieuwe 24-uurs horizonobservatie.

Een aantal van die reisvragen zullen je misschien inmiddels bekend voorkomen. ‘Hoe maak ik Rust en Ruimte zichtbaar en deelbaar?’ leidde ooit tot NEW HORIZONS. En ‘Hoe nodig ik uit tot Wezenlijke Ontmoeting?’ tot Whatever the Weather.

Hulplijn
De reisvraag helpt me van alles uit te vinden dat ik zonder reisvraag misschien niet zou uitvinden. Omdat het richting geeft aan mijn aandacht en een verantwoording aan hetgeen ik onderneem en het risico dat dat inhoudt. Dat ik weet waarvoor ik het doe. En of dat inderdaad een goed idee is, voorbij het eerste enthousiasme en de eerste kick. En voorbij de eerste obstakels.

Ook kan een reisvraag me tijdens een avontuur terugbrengen bij de rust en energie waar ik dat avontuur mee begon. Zeker tijdens langere avonturen, kan dat erg fijn zijn. Als een schier onuitputtelijk appeltje voor de dorst, en een ijkpunt om mijn koers aan af te meten. Een reisvraag is daarmee voor mij veel veelzijdiger en nuttiger, veel levendiger en meer van zichzelf dan een intentie (vooral een die ‘neergezet’ is) en een missie (risico: dogma) of zelfs visie (risico: luchtfietsen). En een plan (risico: excelwijsheid, en: wat als alles out there anders loopt?)

En wat met vragen sowieso gebeurt: door ze te stellen, gaan ze op zoek naar hun eigen antwoorden. Dat is heel fijn, want dat betekent dat ik rustig met iets heel anders bezig kan zijn (naar de horizon kijken) terwijl er allerlei waardevolle informatie en intelligence voor mij wordt verzameld en gerangschikt. Niet doordat ik keihard zit na te denken of te puzzelen, maar gewoon bij de gratie van het gesteld hebben van een vraag.

En last but not least, in samenwerkingen is het plezierig als er voor een initiatief een collectieve, gedeelde reisvraag bestaat. En voor iedereen die zich erbij betrekt, een individuele reisvraag. Zodat helder is, en gaandeweg steeds helderder wordt, wie welke plek in het avontuur inneemt, wat je van elkaar kunt verwachten, waar iedereen het voor doet, zichzelf verantwoordelijk maakt en hoe je elkaar daarin kunt stimuleren. En in de afrondiging gezamenlijk kunt vaststellen dát het allemaal meer dan de moeite waard is geweest. En waarom dat precies het geval is. (In plaats van het moeten hebben van de blijdschap dat het voorbij is en de opluchting dat iedereen het heeft overleefd)

De juiste vraag
Dat klinkt allemaal als een fijn vooruitzicht, maar hoe bedenk je dan zo’n reisvraag? Welke vraag brengt je zo een rijkdom aan relevante ideeën, inzichten en doorkijkjes?

Ik begin bij het formuleren van een reisvraag altijd bij het onderzoeken van mijn eigen benieuwdheid. Waar ben ik benieuwd naar? Wat zou ik graag willen uitvinden of leren? Wat hoop ik mee te maken en hoe is dat relevant voor waar ik op dit moment in mijn leven ben aanbeland en als volgende graag wil geraken? Wat maakt dit avontuur, deze bestemming, deze uitdagingvoor mij bij uitstek waardevol?

En dan vind ik het persoonlijk fijn als een vraag met Hoe begint, omdat dat een hele vrije vraag oplevert. Die meestal aanstuurt op het aanleren van een vaardigheid en daar houd ik nu eenmaal erg van.

Hoe + [werkwoord] + ik + [wens / thema] ?

Gesloten vragen werken vast ook, maar daar heb ik minder ervaring mee. Ik stel me voor dat ze minder voorwaartse energie opleveren. En dat je met een gesloten vraag al snel mogelijkheden uitsluit die waardevoller zijn dan wat je je jezelf kunt voorstellen.

24 uur aan de horizon
Dat alles gezegd zijnde, is het voor mij tijd om mijn reisvraag voor de komende 24-uurs horizonobservatie te formuleren. Zoals je weet ben ik al geruime tijd op pad met het thema Wezenlijke Ontmoeting. Vooral in projectvorm. En ik vind het mooi hoe mijn projecten een soort laboratoria zijn om in een relatief veilige omgeving (namelijk die van het project) te oefenen met allerhande materie.

Maar het mooiste is om alles wat dat oplevert, dan ook in het echte leven te gebruiken. Om de – wat mij betreft toch al vrij dunne – scheiding tussen project en dagelijks leven nog verder weg te nemen. Zodat ik de onverdeelde aandacht die ik op het strand drie keer per week aan het trainen ben, kan meenemen in alles wat ik doe. Ook thuis, bij de supermarkt, in het samenwerken met anderen en met mezelf.

En dan kom ik op de volgende vraag, die ik uitnodig mee te reizen terwijl ik 24 uur in goed gezelschap naar de horizon kijk, naar de golven, de vogels, de wolken. De nacht en de dag:

Hoe geef ik ook voorbij de kaders van een project vorm en invulling aan Wezenlijke Ontmoeting?

Erop vertrouwend dat de omstandigheden die zich voordoen in waardevolle inzichten zullen voorzien. Ik heb er zin in. Nu nog meer dan eerst 🙂

~~

Credits: Het concept van de reisvraag is me bijgebleven vanuit het samenwerken met alchemiste Lie van Schelven, met wie ik ook vormgaf aan de eerste 24-uurs horizonobservatie. We diepten de materie nader uit tijdens ‘De Reis die we maken’, een onderzoek naar Levenskunst volgens het Wordingsprincipe.

PHOTOLOGIX_Helderheidsvinding

Geplaatst in De Reis die we maken, Droom en werk, Handreikingen, Kijkje in de Keuken, Nieuws, Synchroniciteit | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen