In gesprek met jezelf

Jezelf toespreken. Hoe doe jij dat? Liefdevol, moeder- of vaderlijk of allebei, bemoedigend? Kun je van de stemmetjes in je hoofd op aan? Wijzen ze je in goed onderling overleg de weg?

Of zijn het lastpakken, die je juist van je pad brengen… Die je lastig vallen met een veelheid aan ideeën van anderen die per ongeluk aan je zijn blijven kleven. En je proberen pootje te lichten als je even niet oplet. Want wie ben jij om…? (Met als echte vraag, wie ben je om niet…)

Als je je écht vrij wilt voelen, heb je met al die stemmen vriendschap te sluiten. Zodat ze bereid zijn je te vertellen wat belangrijk is om te weten. Want dat doen ze allemaal, zelfs de vervelendste. Mits je ze op waarde weet te schatten en zinvol met elkaar kunt laten converseren. De rust en ruimte vindt om ze elkaar te laten bijpraten, rond een knisperend vuurtje en met wederzijdse benieuwdheid. En met de helderheidsvinding die dat oplevert dan coherent de buitenwereld tegemoet te treden.

Als je vrij door het leven wilt bewegen. “Immer uzelf en ongeknecht” – (zoals in het volkslied van België). Niet gevangen en niet te vangen. Niet door een arbeidscontract, door het ondernemerschap-tegen-wil-en-dank, door ‘het systeem’, ‘de economie’, collega’s, klanten, de media, Rusland of Trump. De regen, de zomertijd, of je banksaldo. Of door wie of wat dan ook.

Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Droom en werk, Gedachtekronkels, Geleerd, Handreikingen, Nieuws, Plannen 2019, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

In welke werkelijkheid wil jij leven?

PHOTOLOGIX_bestwhenshared

Wat hebben een universeel basisinkomen, 3D-printing, Big Data, robotisering, de terugkomst van Jezus en blockchain met elkaar gemeen?

Allemaal beloven ze ons dat we tussen nu en 20 jaar in overvloed kunnen leven. Ons over geen enkel tekort nog zorgen hoeven te maken. Werk wordt overbodig,  en er is geld (naar Koot&Bie: “geen gezeik, iedereen rijk”), eten en drinken genoeg voor iedereen. En nooit meer oorlog.

Tegelijkertijd zie ik het omgekeerde even hard gebeuren. Polarisatie, honger, uitbuiting, zekerheidjes en snelle voordeeltjes. Strijd. In plaats van Nooit meer, juist Telkens weer.

“Onze manier van leven”
Ik geloof best dat technologie ons kan helpen de wereld een fijnere plek te maken. Maar zolang we het gebruiken ten dienste van omgangsvormen die niet deugen, gaan ze ons heel ergens anders brengen dan waar we hopen te geraken.

Deugen onze omgangsvormen niet dan?

– Nee. Dat doen ze niet.

We buiten en putten elkaar uit. En onszelf. En de wereld. Collectief, massaal, doorlopend. Steeds sneller en efficiënter. Of je nu wilt of niet, je doet er aan mee.

Het economisch schaarstedenken (de illusie dat iets is waardevol naarmate er tekort aan bestaat) is doorgedrongen tot in de diepste vezels van ons bestaan. En strijdt daar met het bijna religieuze ideaal van ongebreidelde groei. In een sfeer van pakken wat je pakken kan. De één zijn dood is de ander zijn brood. Tijd is geld. Voor jou 10 anderen.

Leugens
Het zijn leugens. Het is niet waar en niet nodig. En het is waanzinnig, krankzinnig en ziekmakend. (Lees ook: Hoe deze maatschappij eenzame individuen creëert en Zo geeft de ideologie van kapitalisme je de schuld van falen op je werk)

Maar doordat we het al een hele tijd geloven, en er al ons handelen naar richten en er onze kunstmatige intelligentie naartoe programmeren, is het wel de werkelijkheid waarin we leven. Waar we elkaar toe uitnodigen. Wat we onszelf aandoen. Allemaal ten koste van onze Natuur. Op alle mogelijke manieren waarop je dat woord kunt uitleggen.

Wat we werkelijk uit te vinden hebben, is niet technologisch of buiten onszelf. Maar in en tussen ons. Hoe we zinniger, vrijer en verantwoordelijker met elkaar om kunnen gaan. Met behoud van energie en eigenheid. Respectvol benieuwd. Inclusief, constructief en duurzaam. Even liefdevol als kritisch. Niet ten koste van iets of iemand, maar als deel in het grote geheel.  Als onderdeel van een natuurlijke kringloop in plaats van een verstrengelende wirwar van transacties. Van opladen en opbranden.

En dat is heel anders dan hoe we het allemaal geleerd hebben, en waar boeken over volgeschreven zijn. Dit gaat over het boek dat we zelf met elkaar schrijven. De werkelijkheid zoals we die doorlopend vormgeven en beleven. Waarin genoeg kan zijn voor iedereen, en naar mijn overtuiging genoeg ís voor iedereen. Waar het alles niet uiteindelijk goed komt, maar het nu al is. Voor wie het kan en wil zien, voorbij de rookgordijnen van het tekortdenken.

Meemaken
Als je dat weet, kun je vast voorstellen hoe het mij aanschijnt om Wezenlijke Ontmoeting te onderzoeken. Om ruimte te maken om in vrijheid en verantwoordelijk mijn plek in in die kringloop te zoeken, vinden, in te nemen. Om autonomie en verbinding met elkaar in lijn te brengen. Te doen wat me te doen staat. En daar toe uit te nodigen. En dat te blijven doen, whatever the weather.

Ik maak het dit jaar in het bijzonder nog gelegenheid voor tijdens de resterende 30 van 144 ontmoetingen op het strand (inmiddels alle gepland), en 6 van de 12 doorheen het land (met nog volop gelegenheid die mee te maken, allereerst komende vrijdagmiddag  in Zwolle).

Kom het graag meemaken, zeker nu je weet hoe belangrijk het is. Wezenlijke Ontmoeting. Niet alleen voor mij maar ook voor jou. En voor de wereld.

 

Whatevertheweahter_A2 _UITWERKING.indd

Poster voor tramcampagne Whatever the Weather, april 2018 – Ontwerp: Sybren Kuiper

 

Geplaatst in Helderheidsvinding, Nieuws, rust en ruimte, wezenlijke ontmoeting, whatever the weather | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De uitdaging van Van niets iets maken

NEW HORIZON #4703, 14.07.2012 - 23h00.jpg

NEW HORIZON #4703, 14.07.2012 – 23h00

Ik heb me de voorbije weken en voor de komende weken iets te veel hooi op de vork genomen. Toch. Heel veel ruimte gemaakt voor Rust & Ruimte. En daarmee veel druk op al het andere.

Het zit zo:

7 dagen in de week
– 3 of 4 (dagen op het strand)
– 2 (dagen weekend, soms 1)
– 1 (dag op pad voor de Herfsttour)
_______________________

= extreem weinig tijd meer voor overige werkzaamheden die voorzien in brood en spelen voor ons vijven.

Die tijd investeer ik in het vormgeven en onder de aandacht brengen van de gelegenheden waarvoor ik uitnodig. Wat vaak gelegenheden zijn die veel mensen niet direct herkennen als waardevol, relevant en/of urgent. En daardoor soms ver weg van de alledaagse werkelijkheid.

Afhankelijk van het vaarwater waarin ze zich bevinden, kan dat ook best zo zijn. En dan is er veel te overbruggen. En uitdagend om dat in korte tijd te doen, zonder te vervallen in meedoen met het tekortcircus: mensen een probleem aanpraten en ze wijs maken dat jij (ik dus in dit geval) de oplossing in de aanbieding hebt. Dat ze wel gek moeten zijn om niet mee te doen, of daar iets onmisbaars aan missen.

Dankbaar
Vaak is dat overbruggen dankbaar werk. Omdat het zo dicht staat bij waar ik het voor doe. Ik wil dit jaar niet voor niets uitvinden hoe ik uitnodig tot wezenlijke ontmoeting.

Dankbaar werk ook, omdat mensen die het herkennen het meestal tot ver in de toekomst blijven waarderen. Een dag op het strand (van 8 of 24 uur), een meereisgelegenheid, een interviewavond, een ontmoeting in het kader van de herfsttour… En de Rust & Ruimte die mensen daarin beleven.

Maar ook een uitdaging.

Lees verder

Geplaatst in Geleerd, Handreikingen, Helderheidsvinding, Hersenspinsels, Nieuws, Ter deling | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een veelbelovende vraag, en wel hierom

“Wat staat mij te doen?” 

Die vraag vormt steeds het vertrekpunt van mijn projecten. Onbewust nog, ten tijde van Us Europeans. Als toenemend bewust meereizend onderdeel van NEW HORIZONS. En sinds het allervroegste begin van Whatever the Weather.

Het is een bijzondere vraag.

Omdat het er eigenlijk twee zijn, die apart van elkaar lang niet zo waardevol zijn als in afstemming met elkaar. Samen dansend, zo je wilt:

Wat wil ik?
en
Wat wil door mij ontstaan?

“Wat wil ik?” heeft de kwaliteit van actie. Van daadkracht, van toenemende vorm. Maar met het risico dat die energie ten koste van iets of iemand anders gaat. En het heeft ook eindigheid in zich. Het is leuk zolang het leuk is. Daarna is het een kwestie van discipline en volhouden, zolang het doel de middelen heiligt. Maar tegen die tijd is de eigen organische levenskracht al lang vervlogen. En kun je het op zn best in leven houden. Niet door zichzelf en natuurlijk, maar kunstmatig door wie daar belang bij meent te hebben.

“Wat wil door mij ontstaan?” heeft de kwaliteit van overgave. Van dienstbaarheid, van bewustzijn van het grotere geheel en de plek die je daarin toekomt, danwel hebt in te nemen. Voor een belangrijk deel gevormd door omstandigheden die je gemakkelijk als buiten jezelf kunt ervaren. En zo variabel als het weer. Met het risico van ‘zo de wind waait, lik mn vestje’… Dat het lukken van iets altijd afhankelijk is van externe factoren, waar je zelf dus geen verantwooredelijkheid voor hoeft te dragen, of misschien plezier aan kunt beleven wanneer het niet als ‘van jou’ voelt.

In de vraag “Wat staat mij te doen?” komen die twee vragen samen. En in afstemming met elkaar – wanneer de antwoorden op de twee deelvragen steeds meer op elkaar beginnen samen te vallen – zorgen ze voor iets waar ze los van elkaar allebei niet in kunnen voorzien. Zelfvoorzienende energie in eerste instantie, levensgevende energie in het vervolg daarvan. Vruchten om van te plukken en van te delen.

En dan blijkt van alles mogelijk wat logischerwijs niet mogelijk is, maar dat in z’n verschijningsvorm zo volstrekt vanzelfsprekend is – dat je er niet omheen kunt. Wat er bovendien heerlijk aan is: je hoeft nog maar de helft te daadwerkelijk te doen van wat je zou kunnen denken te moeten doen. Wel de hele helft, en wel de goede helft. Maar alsnog maar de helft.

En de rest is ruimte. Heerlijk, is het niet?

__

Nieuwjaarsspeech 2019

Ik heb deze blogpost geschreven vanuit de voorbereiding op de Nieuwjaarsspeech 2019 met Yvonne Versteeg en Marc Verheij van Ruimte voor Helden. Als het je de moeite waard lijkt daarbij te zijn, noteer dan graag vast twee data in je agenda. De officiële aankondiging en uitnodiging volgt binnenkort:

Voorbereidingsdag: vrijdag 14 december 2018, hele dag
Nieuwjaarsspeech: vrijdag 11 januari in de middag

 

Met als toegift bij dit bericht het uitzicht tijdens het schrijven ervan:

Horizon 01102018

Geplaatst in nieuwjaarsspeech, Nieuws, Ontmoetingen, Plannen 2019, rust en ruimte, Synchroniciteit, whatever the weather | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 6 en laatst)

Voortbordurend op mijn wens om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren, kijk ik deze zomer alle zes afleveringen van het programma. Steeds met de vraag: hoe zou ik dat doen?

Deel 6 van ‘Hoe ik het zou doen’ over:

Holding space / de ruimte dragen

De laatste aflevering was misschien wel de beste van de zes. Met de meeste inhoud, inspirerends, breedst relevant… En dat is ook wat je in de recensies terugleest.

Voorbij de inhoud zag ik ook iets anders. En eigenlijk voor de 6e keer op rij. Namelijk dat de ruimte waarin de ontmoeting plaatsvond, niet werd gedragen (of amper, of wisselend). Als de term ‘ruimte dragen’ je niet bekend voorkomt, kan ie je vaag voorkomen. Vandaar enige uitleg voor ik op dat idee voortborduur. Lees verder

Geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, wezenlijke ontmoeting, zomergasten | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Waarom ik doe wat ik doe, op de manier waarop ik dat doe.

De dingen die ik doe*, keuzes die ik maak, projecten die ik onderneem – die roepen nogal eens vragen op. Soms over mijn beweegredenen, in andere situaties ook wel eens over de very zuiverheid van die beweegredenen: of ik eerlijk ben over waar ik (‘eigenlijk’) op uit ben. Soms worden dergelijke vragen respectvol benieuwd en openlijk gesteld, op andere momenten op minder plezierige wijze.

Om daar meer helderheid over te verschaffen dan me tot nu toe gelukt is, schijn ik in deze blogpost graag wat extra licht op de zaak.

Kijk eens, wat mooi!
Ik doe wat ik doe omdat me van kleins af aan kan herinneren dat ik dingen* mooi* vond die andere mensen óf niet mooi vonden, óf niet zagen. En niet bereid waren te zien of mooi te vinden. Of daartoe in staat. Of nog niet.

Lang heb ik me daarvan afgevraagd of de dingen die ik mooi vind écht wel mooi zijn. Of niet. Of dat ze wel mooi zijn, maar dat mooi verder van generlei waarde of betekenis is. Of dat het feit dat ik het mooi vind volstrekt irrelevant is. Of dat mijn ideeën over wat mooi is niet deugen. Of dat ik het niet waard ben om iets mooi te vinden, en/of daar aandacht voor te vragen. Of dat ik die aandacht vraag omdat ik eigenlijk zelf aandacht wil.

Via allerlei omwandelingen (inclusief frustraties) ben ik erachter gekomen dat wat ik mooi vind mooi kan zijn doordat, en omdat ik het mooi vind. Waardoor het, ten minste in mijn beleving, een soort absolute schoonheid kan verwerven. Een soort heilige schoonheid, boven alle kritiek verheven. Waardoor iedereen ook vrij is er een eigen autonoom-soevereine indruk van te beleven.

Wat er dan voor mij overblijft om te doen, is om mensen zo belangeloos en vrijblijvend als praktisch mogelijk is, te wijzen op wat ik mooi vind. Zodat zij, als ze dat zouden willen, er ook de schoonheid in kunnen herkennen. Of dat niet doen. Of er iets heel anders mee doen.

Omdat als ik ergens een keer de schoonheid van ontdekt hebt, ik het zo zonde kan vinden als mensen niet in de gelegenheid komen om schoonheid te ervaren. Of zich die gelegenheid zelfs ontnemen.

En daar dan ook nog de meta-variant van. De schoonheid van het leren zien, ervaren en zelfs vrijmaken van schoonheid. In iets waar je dat misschien in eerste instantie niet had ontdekt. Dat je misschien zelfs stom, lelijk of saai aanscheen (zoals snelwegen, de horizon of alledaagse medemensen). Dan kom ik je graag telkens naar blijven wijzen, vrijblijvend maar telkens weer de uitnodiging om er met enig geduld en toewijding alsnog de schoonheid van kunt gaan zien.

Kijk en kijk dan nog eens,
naar hetzelfde, telkens weer,
kijk langer, verder, dieper,
en verbaas je keer op keer.

Uitdaging
Met als inherente uitdaging dat ik mensen er niet van wil overtuigen dat iets mooi is. Of dat iets mooier is dan iets anders. Of dat iets anders lelijk is, omdat iets wat ik heb uitgevonden mooi is. En dus het risico dat ik dat wel doe en/of dat mensen het wel op die manier ervaren.

En dus in alles wat ik doe te blijven bij hoe ik mezelf vertel:

Kijk eens, wat mooi!

En de uitnodiging aan de buitenwereld:

Wil jij het aandacht geven en uitvinden of je het plezier van het mooivinden met me kan delen?

Want alleen iets mooi vinden, kan heel alleen zijn.

__

*dingen die ik doe: “Ik geef op originele en eigenzinnige wijze vorm aan kunst- en onderzoeksprojecten die uitnodigen tot wezenlijke ontmoetingen tussen mensen, ideeën en werelden. Ik doe dit met de bedoeling om in samenspraak constructieve, coöperatieve en duurzame manieren van samenleven en -werken te onderzoeken en te beoefenen.”

*dingen: in de breedste zin van het woord en dus inclusief objecten, elementen, fenomenen, mensen, ideeën enz.

*mooi: in de breedste zin van het woord dus inclusief interessant, waardevol, van schoonheid, het onderzoeken of beleven waard, plezierig, nuttig, zingevend, inspirerend, uitdagend, enz.


Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Meer over bovenstaande projecten lees je op http://www.photologix.nl.

Geplaatst in Helderheidsvinding, Kijkje in de Keuken, Me myself and I, Nieuws, wezenlijke ontmoeting | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe ik het zou doen, Zomergasten presenteren (deel 5)

Voortbordurend op mijn wens om in 2020 het TV-programma Zomergasten te presenteren, kijk ik deze zomer alle zes afleveringen van het programma. Steeds met de vraag: hoe zou ik dat doen?

Dus gaat deel 5 van ‘Hoe ik het zou doen’ over:

Vrije ruimte Lees verder

Geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, wezenlijke ontmoeting, zomergasten | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie