De uitdaging van zelf bepalen wat iets waard is

Vanochtend aan zee

Lang geleden studeerde ik een jaartje journalistiek en leerde ik hoe je een ‘oprolbaar’ artikel schrijft. Je begint met een kop die de de aandacht trekt, daarna de 4W’s als inleiding (Wie, wat, waar, wanneer) en dan daarna alles wat gaandeweg het item steeds minder belangrijk wordt. Mensen hebben het druk, die moeten zelf mogen kiezen of ze verder lezen of luisteren en dan is het belangrijk dat ze het belangrijkste al te weten zijn gekomen, en snel weer verder kunnen.

Met dat mensen zelf mogen kiezen of ze verder kijken/luisteren/lezen, daar ben ik het natuurlijk mee eens. Maar dat oprollen doe ik liever andersom.

Liever uitvouwen.

Ik kom in mijn interviews/ontmoetingen pas aan het einde tot de kern, of daar hopelijk in de buurt. En dan blijkt die kern meestal geen eens een antwoord of conclusie te zijn, maar een vraag die blijft doorklinken. Zelfs als de ontmoeting alweer voorbij is.

Dat kan voor een lezer of luisteraar best een uitdaging zijn. Je na een paar regels of minuten af te vragen ‘Waar gaat dit heen?’. Of dat er niet eens zo’n vraag opkomt, maar bijvoorbeeld alleen het idee: ‘SAAI!’, ‘Ik heb nog wel wat beters te doen!’, of dat je telefoon bliept, of zelfs niet eens…

Schaarste – en eruit halen wat er in zit
Dat is niet zo gek, als je aandacht als schaars beschouwt. Dan wordt het logisch dat als je aandacht besteedt aan het één, je het niet meer kunt besteden aan iets anders. En ontstaat er strijd om je aandacht, zoals dat ook de hele tijd gebeurt. Het levert veel geschreeuw op. In kranten, in het straatbeeld. Meestal om je overhalen om iets te doen of geloven waar je iemand anders een plezier mee doet die er dan met de winst vandoor gaat (bijvoorbeeld de CocaCola Company met z’n vrolijke kerstman, of de Postcodeloterij die toch zoveel goede doelen ondersteunt). En dat moet snel gebeuren, want als je even na zou denken, zou je een andere keuze maken. Je wordt haast aangepraat om een beslissing te nemen die je van jezelf doet wegbewegen.

En doordat bedrijven dag en nacht vechten om je aandacht, moeten ook musea het doen. Want anders gaan de bedrijven er met alle aandacht en winst vandoor. En doordat musea het doen, moeten kerken het ook doen, werkgevers, opdrachtgevers… En moet iedereen het doen en de hele godganse tijd, om nog iets voor elkaar te krijgen waar je andere mensen en hun aandacht voor nodig hebt. En alles moet even snel leuk zijn. En uiteindelijk is de enige reden om nog iets te doen, dat je het niet wilt/kunt/mag missen – maar ondertussen: voor jou 10 anderen. De volstrekte inwisselbaarheid van alles.

Met de toestemming en zelfs uitnodiging om bij alles wat je doet ‘eruit te halen wat er in zit’. Ook uit jezelf. En uit de aarde. Ook al blijft er dan uiteindelijk niets over om nog mee te leven.

Mee-maken
Ik geloof niet dat de wereld daar beter van wordt. En probeer er ook zo weinig mogelijk aan mee te doen. Als burger en consument lukt me dat enigszins. Als kunstenaar gelukkig iets beter.

Mensen niet uitnodigen om er uit te halen wat er in zit, maar te beleven wat er mee te maken is. Waar je al doende een plek in hebt en ook zelf aan bijdraagt. Liefst voor iedereen die erbij betrokken is, en als het even kan zelfs voor mensen die zich er niet bij betrekken. Want voor de wereld.

Een dienende, constructieve, inclusieve, organische, voedende beweging.

Waarin ik je als luisteraar of meemaker uitnodig om niet alleen deel in te nemen, maar ook deel aan te geven. Wat je beleeft krijgt dan de waarde van de aandacht die je er zelf aan geeft, en wat daar uit voorkomt. Waardoor niet de markt (en schaarste, in ieder geval: iets buiten jezelf) bepaalt wat iets waard wordt, maar jijzelf.

Zoals tijdens een 24-uurs horizonobservatie. Of in de interviewontmoetingen die ik deel.

Die vragen om een andere manier van erbij zijn, dan je misschien gewend bent. Want anders dan anders gaat niet om de inhoud. Maar om de beweging. En dat vraagt een andere manier van beleven, om je te verhouden tot de ruimte in plaats van de materie. Om opener te zijn, ontvankelijker, bereid om te beleven waar de ontmoeting je mee naar toe neemt. Waar in je eigen beleving wel te verstaan, wat er bij jou zelf in beweging komt dat nieuw is, of misschien juist al bekend, maar in ieder geval jou-eigen. Waar energie vrijkomt die die je zelf hebt vrijgemaakt. Met alles wat die mogelijk maakt.

(Zoals ik ook geloof dat de energiecrisis vooral op te lossen is door onze eigen persoonlijke energiekringlopen rond te krijgen, maar dat is een ander verhaal)

Ontmoeting/interview met Sentini Grunberg
Ik hoop dat dit is wat je beleeft aan de interviews die ik deel. En (dus) ook in het tweede interview dat ik voor Voordekunst ondernam. Ik deed dat met Sentini Grunberg, die op dit moment een een Afro-siencefiction boek aan het maken is over twee zussen Makeena (14) en Alana (8) die op een planeet wonen waar niet één, maar twee zonnen omheen draaien. Zwarte Zonnen heet het, en je kunt nog 16 dagen bijdragen aan de totstandkoming ervan.

Als het goed is herken je, net als tijdens maandagwandelingen, eerst een een fase van aftasten, zoeken, die nog wat alle kanten op gaat. Met wie hebben we van doen, wat bracht ons allemaal hier. Het kan nog even alle kanten opgaan of nog even nergens heen. Er schijnen wat vergezichten door de wolken. Maar het is ook ongemakkelijk. Gaat dit de moeite waard zijn?

Daarna landen we in de ontmoeting. Ontstaat er richting en samenhang. Schuiven er gordijntjes uit de weg. Gaat het over onderwerpen die normaalgeproken moeilijk zijn, maar onder gunstig gesternte toch goed besprekbaar blijken.

En dan nog later komen we, alsof het ineens is, bij wezenlijke thema’s en vragen uit. Over ondernemerschap, inspiratie, het niet meer geloven in toeval, je ergens al dan niet onderdeel van voelen en wat dat van je vraagt…

Ik wens je veel plezier met ons.

Screenshot van het interview met Sentini Grunberg, schrijver van Afro Sci-Fi boek ‘Zwarte Zonnen’

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s