Giro d’Italia – l’ultima giornata

Mijn wekker had ik om 9 uur voorbestemd af te doen gaan, maar bij de eerste blik op de telefoon was het nog pas 8h36. Isaia en Maya waren al wakker en zelf kon ik ook geen reden bedenken om nog in bed te blijven liggen. Debout alors. Douchen, aankleden, Crossroad Europe signeren voor Isaia zoals ik dat eerder al voor Alessandro had gedaan, net als voor Beppe Grillo en zijn manager die het interview had gefixeerd.

Terwijl Maya stond te douchen, ondervroeg ik Isaia over zijn visie op werk en ideeen van Beppe Grillo. Hij was niet onverdeeld enthousiast. Legde wel weer een berg interessante evidence aan het licht. Inderdaad valt er onnoemelijk veel te weten over Italiaanse politiek. Dat verklaart ook precies het voorval met de studenten in Catania (feb 2008), waarbij uit een groep van 25 studenten politieke wetenschappen aan de universiteit – er niet een in staat was mij in het Engels te woord te staan. Dat komt omdat ze tot op achterste oren in die fucking politiek zitten. Een soort GTST-academie, maar dan wel met alledaagse implicaties om U tegen te zeggen.

Ontbijt schoot er bij in. Isaia gaf me een zakje ondefinieerbare knabbels mee die opgeteld bij het overschietende arabische brood van gisteren vast wel zouden volstaan om de reis totaan Eindhoven vol te houden. We liepen gedrieen naar het station, amper een halve kilometer weg, en zagen onderweg nog een flatbrede muurschildering van Keith Haring. Vijf minuten voor vertrek van de trein naar het vliegveld, zelf amper een kilometer buiten de stad, besloot Isaia dat we op moesten schieten omdat de trein van een achteraf spoor ging vertrekken en het ons nog wel even zou kosten om daar te geraken. Ik zegde Maya gedag en rende met Isaia naar binario 14. Daar aangekomen duurde het natuurlijk nog 3 minuten voor de trein daadwerkelijk vertrok, maar een atheletikisch verzetje op z’n tijd schaadt vast niet meer dan het baat.

PHOTOLOGIX_Pisa_Keith

Keith Haring in Pisa

In de trein herkende ik een meisje van de heenvlucht. Verder weinig bijzonders tot bij de paspoortcontrole, waar ik alweer besnuffelde in een Nederlandse bubbelfunnel te zijn beland. Precies daarom houd ik van spinnenwebvormige reizen. Niet van Nederland naar ergens anders en weer terug. Bilateraal. Dat je je echt zo’n toerist voelt. Nee, liever op eigen houtje van land 1 naar land 2. Complimenten in die zin voor Ryanair, die een van de weinige bedrijven is die daadwerkelijk in staat is Europees te denken en te opereren. Een van de weinige bedrijfsvoeringen die Europa in mentaal opzicht, maar evengoed fysiek, behapbaarder weten te maken. Daar kunnen velen een puntje aan zuigen.

Ook bij de gate stikte het van de boerse Nederlanders. Een paar dames hadden zich wel duidelijk een Italiaans ‘stiel’ aangemeten, maar dat neemt niet weg dat elke beweging en elk geluid ze als onmiskenbaar Nederlands in hun hempje zet. Naast mij zat een dame op gevorderde leeftijd te patiencen op een Nintendo. Tja. Denk dan liever in de tussentijd aan iets leuks ofzo. Of kijk even om je heen. Ze zag er ook niet uit alsof ze dat de rest van de tijd wel deed. Uberhaupt quoi. En o wat zijn we tolerant en internationaal met z’n allen.

De vlucht bracht ik vooral typend door. Ik gunde de Alpen nog wel een blikje waardig maar onthield me voor de rest van het naar buiten kijken tot het inzetten van de pre-landing. Dat is een favoriet dingetje van me: raadjeplaatje. Waar zijn we, hoe gaan we aanvliegen, op welke baan gaan we landen? Op Schiphol is dat altijd lekker makkelijk. Er is zoveel water rondom – en ik ben er zo vaak aangevlogen. Daar kan ik echt op mn klompen aanvoelen hoe de laatste 15 minuten van de vlucht gaan verlopen.

Hoe anders is dat in de nadering van Eindhoven. Overal land. Dat alvast. Hier en daar wat rivieren, wegen, bebouwing. Volgens mij vlogen we over Aachen (met uitzicht op Luikse rookpluimen), vervolgens over Roermond of Sittard, dan over de omstreken van Peer. Ik probeerde de grenzen erbij te bedenken en volgens mij lukte het aardig. Bij het overvliegen van de A67 Antwerpen-Eindhoven wist ik zeker dat ik de Nederlands-Belgische grens in het vizier had. Daar zag ik een grote parkeerplaats met een weg die naar twee kanten toe anders in elkaar leek te zitten. Dat moet de grens geweest zijn.

De eerste stad die ik herkende was Tilburg. Aan de woontoren die ze tussen het station en de journalistiekschool hebben neergeplant. Daarna ging het snel en volgde een boterzachte landing op Eindhoven Airport. Heel wat anders dan die marinierze muziekkapel in 1992 hebben beleefd toen hun Hercules door een vlucht vogels in brand geraakte. En heel wat relaxter dan een noodlanding die er gisteren bij een Ryanair-vlucht, ook op Eindhoven, aan pas was gekomen.

In alle zonneschijn evolueerde de Nederlandse context van bubbel tot all-over-the-place. Kauwend werd door telefoons geblaat over compleet onbelangrijke dingen. Niet dat dat een exclusief Nederlands tijdverdrijf is natuurlijk, maar hoe dan ook ervaar ik het als confronterend. Het is allemaal zo beperkt. De wereld heeft natuurlijk een min of meer vaststaande omvang, maar het is zo duidelijk dat sommige mensen zich een veel kleinere – en andere derhale weer een veel grotere – leefwereld hebben eigen gemaakt. En zelfs binnen Nederland valt het me vaak erg tegen hoeveel ambivalentie mensen aan kunnen zonder daar discomfort bij te ervaren. Want dat is volgens mij de truc van interculturaliteit. Daarmee overweg kunnen, nog afgezien van de acties die je er vervolgens aan verbindt.

Tassen kwamen snel, bus vertrok snel. Wat me na een eerste spotting van een man met fluorescerend groene hoed vooral opviel waren de lelijke gebouwen van de Eindhovense buitenwijken en, nog erger, carnaVALvierders. Qua binnen Nederland ben ik meer van de Elfstedentocht, zullen we maar zeggen. Gek doen is leuk, maar laat diezelfde mensen dan liever elke dag een beetje gek doen in plaats van 364 dagen met z’n allen niet gek doen en dan 1 dag met z’n allen wel. En dan heel gek en dat we toffe jongens zijn dat willen we we-hee-ten. Goed. Punt gemaakt, let’s move on.

Wat is het Nederlandse landschap toch mooi, vooral en evengoed in de voorlente. Zulke vette kleuren. Alsof je rondwandelt in een rolletje Fuji Velvia. Groen gras, blauwe verkeersborden. Bomen die nog wel kaal zijn, maar wel al minder doorschijnend dan een maand tevoren. Met een nieuw, maar nog onbestemd kleurtintje in de anders grijsbruine takkenmassa. Precies zoals het was in de week dat we vorig jaar terugkwamen van een weekje Noord-Frankrijk. Vorig jaar alweer. Nog volop into Cowork Company. Gek om voor te stellen. Het lijkt een vorig leven. Fijn dat in de tussentijd het Europareizen juist weer dichterbij gekomen is. Gewoon omdat ik er weer lekker mee bezig ben. Veel meer flow, alles is veel losser, meer gaat vanzelf, het is makkelijker om op dingen te vertrouwen, nee te zeggen en er waardering voor te vragen, soms op het afdwingen aan toe.

Over vorige levens gesproken: zo kwam ik onderweg naar Utrecht natuurlijk langs ‘s-Hertogenbosch. De kalender rolde terug naar 2003 toen ik hier woonde. Vlakbij het station. Maar amper iets verder dan ik in Clermont-Ferrand van het station af woonde tussen januari en juni 2000. Daar kon ik elke keer de stationsgong horen als de wind gunstig stond. Vandaar dat ik er mijn telefoonriedeltje van heb gemaakt. Maar ‘s-Hertogenbosch dus. Of moet ik uit carnavaleske overwegingen spreken van Oeteldonk… Lastig jaar beleefd daar, bij de Chinezen van Hi-Touch, een paar zomermaanden samen met Sinead die ’s ochtends in alle vroegte in Oisterwijk paprika’s ging plukken. Deeltijdstudie journalistiek in Tilburg en allerlei reisjes naar mijn werkterritoria: Frankrijk plus op een blauwe maandag Finland, Bulgarije en Roemenie. Tot ik het niet meer pikte dat ik mijn reizen vooruit moest betalen en een diner met een klant op wiens kosten ik een week in Finland had verbleven niet had morgen betalen. En dat ik daar wat van vond, dat vond Mao Zedong dan weer niet leuk, enfin mn contract werd niet verlengd en ik hoefde ook niet meer te komen. 6 Weken vakantie, jottem. Werden er uiteindelijk nog 10 ook, inclusied een interview met Bart Veldkamp in Erfurt waar ik ineens tijd voor had. Leuk, leuk.

Oja, terug in de trein. Uitzicht op de Brabanthallen. Waar ze op de toren heel niet-passend het jaartal 1931 hebben gemonteerd. In 2011-stijl. Net iets te groot, verkeerd lettertype. Mn vader had er vroeger jaarlijks een stand op de Kunst en Antiekbeurs. Kwam ie in 2003 dus bij mij op bezoek in mn zolderkamertje aan de Koestraat.

Dankzij dit scala aan reflecties duurde het natuurlijk een poep en een scheet voor ik in Utrecht aankwam. Die omweg had te maken met het eindfeest van de Upgrade van Nederland die 7 Days of Inspiration heet. Nu is het zo dat ik daar het grootste deel van gemist heb dankzij alles waarover ik in de voorbije dagen heb gemist. Maar nu is het ook zo dat ik samen met @birgittwit en een groep andere mediamakers een tijdschrift over dit project heb gemaakt. Door omstandigheden is mijn rol uiteindelijk wat kleiner geworden dan voorzien, maar dat mag de pret niet drukken: nog steeds heb ik 7 pagina’s aan tekst bijgedragen, waarvan de belangrijkste 5 het interview met Martijn Aslander beslaan. Dit alles onder de titel: Ontmoeting met een Verkenner. Lezen? Post ff iets in de comments of stuur n mailtje, dan houd ik n exemplaar van het magazine voor U apart.

PHOTOLOGIX_Paul_Lava

Paul Hughes van Lava Design

Betreffende happening vond plaats in Seats2meet, voor de niet-kenners: een zalenverhuurcentrum in Utrecht dat gratis werkplekken en evengratissche heerlijke lunches biedt aan zelfstandig ondernemers. Handig, want zowat recht boven het logistieke middelpunt van Nederland. Veel bekende gezichten, ook een paar onbekende. Waarvan in beide gevallen een aantal vermoeide wegens een zeer drukke week achter de rug. Vrolijk bijgepraat met deze en gene, kennisgemaakt met Paul Hughes van Designbureau Lava die een mooi verhaal vertelde over hoe je collectieve energie kunt gebruiken om mooie dingen gedaan te krijgen, en hoe 7 Days of Inspiration heel mooi in die gedachte past. Veel over synergie, timing, en heel veel elementen die ik had voorbedacht te beschrijven in het verlengde van de Kracht van Zacht.

Gaaf hoor, hoeveel mensen er op dit moment allemaal bezig zijn met mooie ideeen. Heerlijke tegenbeweging voor angstaanjagend acceptabel geworden xenofobie, polarisatie, wantrouwen en klein denken.

PHOTOLOGIX_7di_Nils

Vermoeid doch geboeid: Nils Roemen luistert naar Paul Graham

PHOTOLOGIX_7dimag

Trots en terecht: Birgitta van Langeveld en Petra Kroon met #7di magazine

Na de toespraak en de presentatie van het magazine nam ik snel de benen. Thuis hing een briefje op de deur: Welkom thuis pappa. Met drie groene verfhandjes erop gedrukt. Mission completed. En morgen weer een gewone werkdag.

Met dank aan U allen voor het attente volgen van mijn Italiaanse verwikkelingen. CIAO aldus.

Advertenties

Over Bruno van den Elshout

Kunstenaar en strategisch conceptontwikkelaar
Dit bericht werd geplaatst in Nieuws, Ontmoetingen, Op reis (of: ~ geweest) en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s